Grzegorz Schetyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzegorz Schetyna
Grzegorz Schetyna (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1963
Opole
Przewodniczący Platformy Obywatelskiej
Okres od 26 stycznia 2016
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Ewa Kopacz (p.o.)
Minister spraw zagranicznych
Okres od 22 września 2014
do 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Radosław Sikorski
Następca Witold Waszczykowski
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 8 lipca 2010
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Bronisław Komorowski
Następca Ewa Kopacz
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Okres od 8 lipca 2010
do 6 sierpnia 2010[1]
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Bogdan Borusewicz
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Okres od 9 października 2009
do 22 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Grzegorz Dolniak (p.o.)
Następca Tomasz Tomczykiewicz
Wiceprezes Rady Ministrów,
minister spraw wewnętrznych i administracji
Okres od 16 listopada 2007
do 13 października 2009
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Władysław Stasiak[2]
Następca Jerzy Miller[3]
Marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna odczytujący tekst przysięgi prezydenta-elekta Bronisława Komorowskiego przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010

Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Od 2007 do 2009 wiceprezes Rady Ministrów i minister spraw wewnętrznych i administracji, od 2009 do 2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2010 do 2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP. Od 2014 do 2015 minister spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz, od 2016 przewodniczący Platformy Obywatelskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Zbigniewa i Danuty. Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.

Działalność polityczna w latach 1989–2010[edytuj | edytuj kod]

W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem i przewodniczącym rady nadzorczej koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław[7].

W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgu wrocławskiego, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.

Należał do KLD, w którym od 1992 do 1994 pełnił funkcję sekretarza generalnego Unii Wolności. Od 2001 działa w PO. Pełnił (w latach 2001–2003 i 2004–2010) funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania, następnie był I wiceprzewodniczącym partii (od 2010 do 2013). Kierował też jej dolnośląskimi strukturami do października 2013.

Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w pierwszym rządzie Donalda Tuska[8]. 7 października 2009 podał się do dymisji[9]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[10].

Marszałek Sejmu[edytuj | edytuj kod]

5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem PO na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[11]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[12].

W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień podpisał dwanaście ustaw[13]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu)[13]. Ogółem przyznał 195 medali i odznaczeń, w tym 39 Orderów Odrodzenia Polski. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 z chwilą objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.

10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[14]. Pierwsze trzy wizyty zagraniczne złożył w Niemczech, na Słowacji (udział w spotkaniu przewodniczących parlamentów Grupy Wyszehradzkiej) i w Chinach.

Urząd marszałka Sejmu pełnił do końca kadencji, tj. do 7 listopada 2011.

Działalność od 2011[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz piąty z rzędu został wybrany na posła, otrzymując w okręgu legnickim 67 670 głosów[15]. 17 listopada 2011 powołany został na przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.

22 września 2014 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz.

W wyborach parlamentarnych w 2015 otworzył listę PO w okręgu kieleckim. Otrzymał 42 376 głosów, zdobywając tym samym ponownie mandat poselski[16]. 16 listopada 2015 zakończył pełnienie funkcji ministra. Tego samego dnia ponownie objął funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.

Wystartował następnie w wyborach na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej przeprowadzanych wśród członków partii. Był jedynym kandydatem po rezygnacjach ze strony Borysa Budki i Tomasza Siemoniaka. W wyniku głosowania, w którym wzięło udział około 52% uprawnionych działaczy PO, został wybrany na tę funkcję, otrzymując 91% głosów[17].

Przypisy

  1. Funkcję tę pełnił do czasu objęcia urzędu prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
  2. Władysław Stasiak zajmował wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  3. Jerzy Miller objął wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  4. Rafał Kalukin, Jestem przeciwnikiem elity, „Gazeta Wyborcza” z 27 marca 2010
  5. Polityczno-biznesowe dzieje Grzegorza Schetyny. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
  6. Renata Grochal, Rafał Kalukin: Tuska cień. wyborcza.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 8 lipca 2010].
  7. Schetyna: z Sobiesiakiem ratowaliśmy klub, a nie zajmowaliśmy się hazardem. newsweek.pl, 3 lutego 2010. [dostęp 17 lipca 2011].
  8. M.P. z 2007 r. Nr 87, poz. 947
  9. Odchodzą: Szejnfeld, Schetyna i Czuma. Tusk chce odwołać szefa CBA. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
  10. M.P. z 2009 r. Nr 67, poz. 871
  11. Schetyna rekomendowany na marszałka sejmu. wp.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 6 lipca 2010].
  12. Schetyna nowym marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
  13. a b Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Grzegorza Schetyny w okresie 8.07–6.08.2010 r.. prezydent.pl, 6 sierpnia 2010. [dostęp 5 kwietnia 2012].
  14. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu. orka.sejm.gov.pl, 10 sierpnia 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  15. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 7 listopada 2011].
  16. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 27 października 2015].
  17. Grzegorz Schetyna nowym przewodniczącym Platformy Obywatelskiej. wyborcza.pl, 26 stycznia 2016. [dostęp 26 stycznia 2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]