Grzegorz Schetyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzegorz Schetyna
Grzegorz Schetyna (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1963
Opole
Minister spraw zagranicznych
Okres od 22 września 2014
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Radosław Sikorski
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 8 lipca 2010
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Bronisław Komorowski
Następca Ewa Kopacz
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Okres od 8 lipca 2010
do 6 sierpnia 2010[1]
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Bogdan Borusewicz
Wiceprezes Rady Ministrów,
minister spraw wewnętrznych i administracji
Okres od 16 listopada 2007
do 13 października 2009
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Władysław Stasiak[2]
Następca Jerzy Miller[3]
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Okres od 9 października 2009
do 22 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Grzegorz Dolniak (p.o.)
Następca Tomasz Tomczykiewicz
Marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna odczytujący tekst przysięgi prezydenta-elekta Bronisława Komorowskiego przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010

Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji. Od 2007 do 2009 wiceprezes Rady Ministrów i minister spraw wewnętrznych i administracji, od 2009 do 2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2010 do 2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP. Od 2014 minister spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Zbigniewa i Danuty. Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.

Działalność polityczna w latach 1989–2010[edytuj | edytuj kod]

W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem i przewodniczącym rady nadzorczej koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław[7].

W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgu wrocławskiego, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.

Należał do KLD, w którym od 1992 do 1994 pełnił funkcję sekretarza generalnego Unii Wolności. Od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. Pełnił (w latach 2001–2003 i 2004–2010) funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania, następnie był I wiceprzewodniczącym partii (od 2010 do 2013). Kierował też jej dolnośląskimi strukturami do października 2013.

Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w pierwszym rządzie Donalda Tuska[8]. 7 października 2009 podał się do dymisji[9]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[10].

Marszałek Sejmu[edytuj | edytuj kod]

5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem Platformy Obywatelskiej na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[11]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[12].

W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień podpisał dwanaście ustaw[13]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu)[13]. Ogółem przyznał 195 medali i odznaczeń, w tym 39 Orderów Odrodzenia Polski. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 z chwilą objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.

10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[14]. Pierwsze trzy wizyty zagraniczne złożył w Niemczech, na Słowacji (udział w spotkaniu przewodniczących parlamentów Grupy Wyszehradzkiej) i w Chinach.

Urząd marszałka Sejmu pełnił do końca kadencji, tj. do 7 listopada 2011.

Działalność od 2011[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz piąty z rzędu został wybrany na posła, otrzymując w okręgu legnickim 67 670 głosów[15]. 17 listopada 2011 powołany został na przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.

22 września 2014 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz.

Przypisy

  1. Funkcję tę pełnił do czasu objęcia urzędu prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
  2. Władysław Stasiak zajmował wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  3. Jerzy Miller objął wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  4. Rafał Kalukin, Jestem przeciwnikiem elity, „Gazeta Wyborcza” z 27 marca 2010
  5. Polityczno-biznesowe dzieje Grzegorza Schetyny. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
  6. Renata Grochal, Rafał Kalukin: Tuska cień. wyborcza.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 8 lipca 2010].
  7. Schetyna: z Sobiesiakiem ratowaliśmy klub, a nie zajmowaliśmy się hazardem. newsweek.pl, 3 lutego 2010. [dostęp 17 lipca 2011].
  8. M.P. z 2007 r. Nr 87, poz. 947
  9. Odchodzą: Szejnfeld, Schetyna i Czuma. Tusk chce odwołać szefa CBA. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
  10. M.P. z 2009 r. Nr 67, poz. 871
  11. Schetyna rekomendowany na marszałka sejmu. wp.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 6 lipca 2010].
  12. Schetyna nowym marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
  13. 13,0 13,1 Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Grzegorza Schetyny w okresie 8.07–6.08.2010 r.. prezydent.pl, 6 sierpnia 2010. [dostęp 5 kwietnia 2012].
  14. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu. orka.sejm.gov.pl, 10 sierpnia 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  15. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 7 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]