Grzegorz Schetyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grzegorz Schetyna
Grzegorz Schetyna.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1963
Opole
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 lipca 2010
do 7 listopada 2011
Poprzednik Bronisław Komorowski
Następca Ewa Kopacz
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 lipca 2010
do 6 sierpnia 2010[1]
Poprzednik Bogdan Borusewicz
Wiceprezes Rady Ministrów,
minister spraw wewnętrznych i administracji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 13 października 2009
Poprzednik Władysław Stasiak[2]
Następca Jerzy Miller[3]
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 9 października 2009
do 22 lipca 2010
Poprzednik Grzegorz Dolniak (p.o.)
Następca Tomasz Tomczykiewicz
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna odczytujący tekst przysięgi prezydenta-elekta Bronisława Komorowskiego przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010

Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji. W latach 2007–2009 wiceprezes Rady Ministrów i minister spraw wewnętrznych i administracji w pierwszym rządzie Donalda Tuska, w latach 2009–2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, w latach 2010–2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Zbigniewa i Danuty Schetynów. Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.

Działalność polityczna w latach 1989–2010[edytuj | edytuj kod]

W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem i przewodniczącym rady nadzorczej koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław[7].

W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgu wrocławskiego, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.

Należał do KLD, w którym od 1992 do 1994 pełnił funkcję sekretarza generalnego i Unii Wolności. Od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. Pełnił (w latach 2001–2003 i 2004–2010) funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania, następnie był I wiceprzewodniczącym partii (od 2010 do 2013). Kierował też jej dolnośląskimi strukturami do października 2013.

Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w pierwszym rządzie Donalda Tuska[8]. 7 października 2009 podał się do dymisji[9]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[10].

Marszałek Sejmu[edytuj | edytuj kod]

5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem Platformy Obywatelskiej na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[11]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[12].

W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień podpisał dwanaście ustaw[13]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu)[13]. 31 lipca 2010 podczas uroczystości w Muzeum Powstania Warszawskiego wręczył Ordery Odrodzenia Polski uczestnikom powstania warszawskiego[14]. Ogółem przyznał 195 medali i odznaczeń, w tym 39 Orderów Odrodzenia Polski[15]. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 z chwilą objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.

10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[16]. Pierwsze trzy wizyty zagraniczne złożył w Niemczech, na Słowacji (udział w spotkaniu przewodniczących parlamentów Grupy Wyszehradzkiej) i w Chinach.

Urząd marszałka Sejmu pełnił do końca kadencji, tj. do 7 listopada 2011.

Działalność od 2011[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz piąty z rzędu został wybrany na posła, otrzymując w okręgu legnickim 67 670 głosów[17]. 17 listopada 2011 powołany został na przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.

Przypisy

  1. Funkcję tę pełnił do czasu objęcia urzędu prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
  2. Władysław Stasiak zajmował wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  3. Jerzy Miller objął wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  4. Rafał Kalukin: Jestem przeciwnikiem elity. wyborcza.pl, 27 marca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
  5. Polityczno-biznesowe dzieje Grzegorza Schetyny. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
  6. Renata Grochal, Rafał Kalukin: Tuska cień. wyborcza.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 8 lipca 2010].
  7. Schetyna: z Sobiesiakiem ratowaliśmy klub, a nie zajmowaliśmy się hazardem. newsweek.pl, 3 lutego 2010. [dostęp 17 lipca 2011].
  8. M.P. z 2007 r. Nr 87, poz. 947
  9. Odchodzą: Szejnfeld, Schetyna i Czuma. Tusk chce odwołać szefa CBA. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
  10. M.P. z 2009 r. Nr 67, poz. 871
  11. Schetyna rekomendowany na marszałka sejmu. wp.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 6 lipca 2010].
  12. Schetyna nowym marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
  13. 13,0 13,1 Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Grzegorza Schetyny w okresie 8.07–6.08.2010 r.. prezydent.pl, 6 sierpnia 2010. [dostęp 5 kwietnia 2012].
  14. Odznaczenia dla uczestników Powstania Warszawskiego. prezydent.pl, 31 lipca 2010. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  15. Monitor Polski Nr 62 z 7 września 2010
  16. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu. orka.sejm.gov.pl, 10 sierpnia 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  17. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 7 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]