Grzybowiec (Tatry)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzybowiec po prawej stronie Doliny Małej Łąki. Nad nim Łysanki
Od lewej: Łysanki, Przełęcz w Grzybowcu i dolna część Grzybowca. W głębi Sarnia Skała. Na pierwszym planie Skoruśniak

Grzybowiec – wzniesienie reglowe w Tatrach Zachodnich pomiędzy Małym Giewontem, od którego oddzielone jest przełęczą Bacug i Łysankami. Od południowej strony jego zbocza opadają do Doliny Małej Łąki, od strony północnej (tzw. Wielki Bacug i Mały Bacug) do Doliny Strążyskiej i Doliny Grzybowieckiej. Od leżącego na północ od niego wzniesienia Łysanek oddzielony jest Przełęczą w Grzybowcu[1].

Nazwa jest stara, pochodzenia ludowego i pochodzi zapewne od obfitości grzybów[2]. W lasach Grzybowca odbywają się tokowiska głuszców. Znaczna część grzbietu jest niezalesiona. Z górnej części widoki w kierunku południowym na Czerwone Wierchy, Wielką Turnię i leżącą w dole Dolinę Małej Łąki. W górnej części Grzybowca w południowych zboczach urwiste żleby opadające do Doliny Małej Łąki. W zimie 1996 r. na oblodzonej ścieżce pośliznęło się kilku młodych turystów, w efekcie dwóch zginęło, dwóch odniosło ciężkie obrażenia[3].

Górna część grzbietu Grzybowca to tzw. Bacug (1507 m n.p.m.). Szlak turystyczny nie prowadzi po jego grani, lecz trawersuje go po południowej stronie. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od niemieckiego słowa Bahnzug, oznaczającego linowy wyciąg w istniejącej tu w bardzo dawnych czasach kopalni. W rejonie Giewontu istniały wówczas kopalnie, w których pracowali niemieccy górnicy[3] (według Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej prawidłowa nazwa to Bacuch[2]).

Z rzadkich roślin na Grzybowcu występuje szarota Hoppego – gatunek w Polsce występujący tylko w Tatrach i to w niewielu miejscach[4].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony – czerwony z Zakopanego przez Dolinę Strążyską, Przełęcz w Grzybowcu, Grzybowiec i Siodło na Giewont. Czas przejścia 3:30 h, ↓ 2:45 h[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  2. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  3. a b c Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.