Grzyby niedoskonałe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzyby niedoskonałe
Ilustracja
Konidia Aspergillus fumigatus
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby niedoskonałe
Nazwa systematyczna
Fungi imperfecti
Synonimy

Deuteromycota

Niektóre rodzaje strzępek i konidiów

Grzyby niedoskonałe, grzyby anamorficzne, grzyby mitosporowe, czasami nazywane również grzybami bezpłciowymi lub grzybami konidialnymi (Fungi imperfecti, Deuteromycotina, Deuteromycota, Deuteromycetes) – grupa grzybów, u których stwierdzono brak stadium rozmnażania płciowego. Grzyby te rozmnażają się wyłącznie bezpłciowo przez konidia, ewentualnie przez tzw. cykl paraseksualny[1]. Należy do niej około 15 tysięcy gatunków zaliczonych do 2600 rodzajów. Obecnie w systematyce grzybów nie używa się takiego taksonu[2][3].

Taksonomia[edytuj]

Okazało się, że niektóre z gatunków zaliczanych do grzybów anamorficznych to w rzeczywistości postacie anamorficzne grzybów należących do innych grup – grzybów workowych i grzybów podstawkowych. Mykolodzy po prostu traktowali postacie anamorficzne jako inne gatunki[4]. W większości przypadków jednak postacie anamorficzne workowców i podstawczaków nie są nam znane, dlatego też w 1994 r na Międzynarodowym Kongresie Botanicznym w Tokio ustalono, że nadrzędnym kryterium podziału grzybów będą własności stadium mejomorficznego. Tym samym w nowej klasyfikacji grzybów brak odrębnego taksonu dla grzybów niedoskonałych[1].

Do nieistniejącej grupy grzybów anamorficznych należy jednak wiele gatunków, w tym gatunki mające duże znaczenie ekonomiczne. Muszą gdzieś być umieszczone w systemie klasyfikacyjnym. W nowym ujęciu taksonomicznym wstawione są głównie do grzybów workowych (nieliczne tylko do grzybów podstawkowych), ale bez taksonów pośrednich. Umieszcza się je alfabetycznie[4], w międzynarodowym rejestrze gatunków grzybów Index Fungorum taksony pośrednie opisane są jako incertae sedis[2].

Cechy charakterystyczne[edytuj]

Cechy charakteryzujące grzyby anamorficzne to[1]:

Rozmnażanie[edytuj]

Procesy płciowe nie zachodzą zupełnie (lub zachodzą wyjątkowo, np. w czasie hodowli kultury na sztucznych pożywkach), a rozmnażanie wegetatywne odbywa się prze­ważnie za pomocą konidiów. Eliminacja proce­sów płciowych u tych organizmów związana jest prawdopodobnie z ich wysoką specjalizacją i przystosowaniem do pasożytniczego trybu ży­cia. Rozmnażanie wegetatywne pozwala na tworzenie masy zarodników, mających dokład­nie takie same właściwości fizjologiczne, jak osobnik rodzicielski, a więc zapewnia znalezie­nie odpowiedniego żywiciela i w rezultacie ist­nienie gatunku. Natomiast opozycyjne zjawisko rekombinacji (będącej nieodłącznym elementem pro­cesów płciowych) powoduje powstawanie zarod­ników (mejospor) o przeważnie odmiennych od osobnika rodzicielskiego właściwościach. W przypadku silnie wyspecjalizowanych organiz­mów (np. pasożytów) takie zarodniki mogą nie znaleźć odpowiedniego podłoża do rozwoju grzybni. Konieczną dla procesu ewolucji nie­wielką liczbę nowych genotypów uzyskują albo na drodze mutacji, albo w wyni­ku tzw. cyklu paraseksualnego[5].

Wytwarzanie zarodników (konidiogeneza) odbywa się w komórkach konidiotwórczych, które w najprostszych przypadkach znajdują się na końcach strzępek, częściej jednak na specjalnych trzonkach konidialnych. Konidiofory mają bardzo różne kształty, mogą być pojedyncze lub rozgałęzione. U wielu grzybów konidia powstają w bardziej zorganizowanych strukturach zwanych konidiomami. Są to koremia (synnemy), sporodochia, acerwulusy, kupule, pionnoty, pyknidia lub pyknotyria[5].

Grzyby anamorficzne to organizmy po większej czę­ści pasożytnicze, wyrządzające często duże szkody gospodarcze[1].

Przypisy

  1. a b c d Janusz Błaszkowki: Przewodnik do ćwiczeń z fitopatologii. Wyd AR w Szczecinie, 1999. ISBN 83-87327-23-9.
  2. a b Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 20 marca 2017].
  3. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2012-11-17].
  4. a b Grzyby anamorficzne. [dostęp 2015-03-29].
  5. a b red.: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber: Fitopatologia. Tom 1. Podstawy fitopatologii. Poznań: PWRiL, 2010. ISBN 978-83-09-01-063-0.