Grzywa (Dyneburg)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szkoła średnia nr 6 im. Rainisa w Dyneburgu

Grzywa, w niektórych publikacjach Grzywka (łot. Grīva, ros. Грива) – dzielnica Dyneburga położona po lewej stronie Dźwiny, do 1956 odrębne miasto.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawny herb miasta

Historia ośrodka sięga 1810, gdy na terenie dawnego osiedla Jeruzalem rozpoczęto budowę twierdzy dyneburskiej. Żydowska dzielnica została wtedy przeniesiona półtora kilometra dalej w górę Dźwiny, na lewy brzeg rzeki Laucesa, gdzie dotychczas znajdowała się tzw. Grzywska karczma. Stąd też wzięła się nowa nazwa miasteczka – grīva oznacza w języku łotewskim ujście rzeki. Z kolei na prawnym brzegu Laucesy rozwinęło się miasteczko Semgallen – wkrótce połączyło się ono z Grzywą, która przybrała nazwę Grzywy Zemgalskiej.

W 1831 dokonano formalnej integracji Dyneburga z Grzywą, jednak na skutek skarg mieszkańców, którzy nie akceptowali rygorów życia w mieście-twierdzy w 1849 doszło do ponownego rozdzielenia ośrodków. Odtąd Grzywa była miasteczkiem w powiecie Iłukszta guberni kurlandzkiej.

W 1897 Grzywa liczyła ponad 8 tys. mieszkańców. Na znaczny wzrost ich liczby miał wpływ szybki rozwój sąsiedniego Dyneburga. W 1912 zamieszkana już przez 12 tys. osób Grzywa otrzymała prawa miejskie. W latach 1875–1879 w lokalnej szkole niemieckiej nauczał Rainis.

W czasie rządów łotewskich 1920–1940 miasto wchodziło w skład powiatu Iłukszta – otrzymało własny herb. W 1935 wybudowano połączenie mostowe między Dyneburgiem a Grzywą, tzw. Most Jedności, symbolizujący unię Łatgalii z Kurlandią. Przed wojną była najmniej łotewskim z łotewskich miast – jedynie 22% ludności określało się jako Łotysze, większość mieszkańców mówiła po rosyjsku i wyznawała prawosławie.

W czasie II wojny światowej na terenie dzielnicy mieściło się getto żydowskie.

Po włączeniu w skład ZSRR Grzywa awansowała do roli centrum rejonu, po czym w 1956 stała się formalnie częścią Dyneburga.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • З. И Якуб: Даугавпилс в прошлом. Публикации краеведа, Dyneburg 1998, ​ISBN 9984-582-08-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]