Gucin Gaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gucin Gaj
Sarkofag ku czci Stanisława Kostki Potockiego z 1824 roku z Gucina Gaju, obecnie w parku w Wilanowie
Sarkofag ku czci Stanisława Kostki Potockiego z 1824 roku z Gucina Gaju, obecnie w parku w Wilanowie
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Dzielnica Wilanów
Data założenia 1817
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Gucin Gaj
Gucin Gaj
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Gucin Gaj
Gucin Gaj
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gucin Gaj
Gucin Gaj
52°10′14,68″N 21°02′50,02″E/52,170744 21,047228
Katakumby dziś

Gucin Gaj – założenie parkowe z lat 1817-1821 na terenie historycznych dóbr wilanowskich – otoczenie jednej z rezydencji filialnych pałacu wilanowskiego, do których zaliczają się także: Natolin (położony na bocznej, skierowanej na południowy zachód, osi widokowej rezydencji), Ursynów (położony na osi głównej) i Morysin (położony na wschód od pałacu wilanowskiego).

Budowle[edytuj]

Tzw. katakumby – romantyczna budowla ogrodowa, wzniesiona na przełomie XVIII i XIX w. w Skarpie Wiślanej, między kościołem pw. św. Katarzyny i wsią Służew. Podziemny, ceglany korytarz, sklepiony kolebkowo, o długości około 60 m, na rzucie zbliżonym do elipsy. Po obu stronach korytarza symetrycznie rozmieszczone wnęki; cześć z nich zaopatrzona w trzy rzędy nisz. Wejście wiodło przez pawilon o nieznanym dziś wyglądzie. W okresie, gdy okolica ta należała do Stanisława Kostki Potockiego, prawdopodobnie było to miejsce spotkań członków loży wolnomularskiej. Od lat 30. XIX w. budowla użytkowana jako piwnica gospodarcza; w pobliżu wejścia zbudowano szyb wentylacyjny. W późniejszym okresie pawilon z wejściem uległ całkowitemu zniszczeniu. Zawalił się również południowo-wschodni odcinek korytarza i większość ścian zamykających wnęki. Obecnie budowla jest mało dostępna i bardzo zniszczona. W połowie lat. 90. XX w. została wpisana do ewidencji zabytków jako cmentarz. Zimuje tu niewielka grupa nietoperzy.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Boguszewski Przemysław, „Katakumby. Czy ceglane krypty na Służewie były miejscem pochówku polskich wolnomularzy”, [w:] „Życie Warszawy”, nr 241, Warszawa,15.10.1997, s. 6. (ISSN 0137-9437)
  • Majdecki Longin, "Gucin-gaj. Analiza układu kompozycyjno - przestrzennego na tle warunków naturalnych i zarysu historycznego", Warszawa: PWN, 1965.

Linki zewnętrzne[edytuj]