Gundianowiec somalijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gundianowiec somalijski
Pectinator spekei[1]
Blyth, 1856
Ilustracja
Wypchany okaz w muzeum w Genui
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd jeżozwierzowce
Infrarząd gundiokształtne
Rodzina gundiowate
Rodzaj gundianowiec (Pectinator) Blyth, 1856[2]
Gatunek gundianowiec somalijski
Synonimy
  • Pectinator spekei meridionalis de Beaux, 1922
  • Pectinator spekei legerae de Beaux, 1934
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Gundianowiec somalijski[4] (Pectinator spekei) – gatunek gryzonia z rodziny gundiowatych (Ctenodactylidae), występujący na Półwyspie Somalijskim w Afryce[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Ilustracja z 1971 roku

Gatunek został po raz pierwszy opisany naukowo w 1856 roku przez E. Blytha. Należy do monotypowego rodzaju gundianowiec (Pectinator). Lokacja typowa znajduje się na północny zachód od Laas Caanood w separatystycznym terytorium Somalilandu (północna Somalia), około 9°N 47°E/9,000000 47,000000[5].

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rodzajowa pochodzi od łacińskiego słowa Pectinator, oznaczającego zgrzebło (grępel), co jest nawiązaniem do szczeciny na tylnych nogach, podobnej jak u gundii[6]. Epitet gatunkowy spekei został nadany na cześć Johna Hanninga Speke’a, podróżnika i badacza Afryki[7].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Szkielet gundianowca: widok z boku (1), czaszka z góry (2) i od spodu (3), lewa strona żuchwy (4), kręgosłup szyjny i część klatki piersiowej (5), mostek, obojczyki i bliskie chrząstki (6), miednica (7) i kość udowa (8)

Gundianowiec somalijski żyje w Erytrei, Etiopii, Dżibuti i Somalii (w tym na całym terytorium Somalilandu). W Etiopii występuje od poziomu morza do 1200 m n.p.m., a według pracy z 1996 roku nawet do 2200 m n.p.m. Zamieszkuje tereny pustynne i półpustynne, kryje się w szczelinach ścian skalnych; czasami występuje wspólnie z góralkami. W Dżibuti jeden osobnik został schwytany na terenie pokrytym przez piaski i kamienie, porośniętym przez trawy, niskie krzewy i rzadkie drzewa. W niewoli samica rodzi przeważnie jedno młode, rzadko dwa[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Gundianowiec somalijski jest rzadko spotykany, ale występuje na dużym obszarze. W Dżibuti miejscami jest dość pospolity, występuje nawet do 76 osobników na hektar. Nie wiadomo, czy występuje w na obszarach chronionych, ale najprawdopodobniej nie istnieją poważne zagrożenia dla gatunku. Jest uznawany za gatunek najmniejszej troski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pectinator spekei, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Pectinator, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2015-11-14] (ang.).
  3. a b c F. Cassola, Pectinator spekei, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015, wersja 2015.3, DOI10.2305/IUCN.UK.2008.RLTS.T16458A5909992.en [dostęp 2015-11-14] (ang.).
  4. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pectinator spekei. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-11-14]
  6. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 518, seria: North American Fauna. [dostęp 2015-11-14]. (ang.)
  7. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2015-11-14]. (ang.)