Gunter Prus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gunter Prus
Herb Gunter Prus
Data śmierci 1232
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1223 1227 (biskup płocki)
Sakra biskupia brak danych

Gunter herbu Prus (zm. 1232 w Wiedniu) – biskup płocki w 1223 i w latach 12271232, wcześniej kanonik płocki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Gunter herbu Prus – (? -1223), Kanonik i dziekan płocki. Po raz drugi został wybrany po śmierci Jana I Gozdawity przed 21 październikiem 1227 r. Uzyskał przywileje w diecezji od księcia Konrada Mazowieckiego, współpracował w zakładaniu zakonu Braci Dobrzyńskich. Zdecydowany przeciwnik Krzyżaków. Wystąpił zbrojnie przeciwko Prusom. Zmarł w Wiedniu i tam został pochowany w czasie podróży do Rzymu[1].

Jako elekt płocki wziął udział w wiecu książąt i biskupów w Gąsawie w listopadzie 1227 roku[2].

Według Encyklopedii Powszechnej S. Orgelbranda – Gunter, kanonik płocki, obrany 1223 r. biskupem płockim, przez skromność ustąpił stolicy biskupiej Janowi herbu Poraj. Po zgonie tego ostatniego obrany powtórnie 1227 r. zasiadł na stolicy biskupiej aż do śmierci w 1232 r. Sam wojował z sąsiadami swymi pogańskimi Prusakami. Później doradził Konradowi, ks. mazowieckiemu przywołać Krzyżaków i osadzić ich w ziemiach polskich[3].

Według Herbarza Polski Kaspra NiesieckiegoGunter biskup Płocki, z kanonika tegoż miejsca, na tę godność zgodnie od kapituły obrany , i potwierdzony od arcybiskupa Gnieźnieńskiego w r. 1227. pomogła mu do tego siła jego modestya, z której lubo miał wielką cześć kanoników po sobie do tej infuły, przecież dla zgody, ustąpił jej był swemu antecessorowi Janowi . Ten widząc w jakiej oppressyi była jego dyecezya, od Prusaków na ten czas Poganów, gdy najeżdżali kraje tamte, i złupiwszy ze wszystkiego, ludzi jednych zabijali, drugich w niewolę zabierali, a co największa, że Konrad książę Mazowiecki, prawie się tem nic wzruszał na obronę poddanych swoich, choć się to w oczach jego działo; zebrawszy cos ludzi biskup, zdolnych do boju, mniejszemi potyczkami, wsciągnąwszy Prusaków rozboje, zamek Dzierzgowski, z którego najbardziej wycieczki czynili do księztwa Mazowieckiego, spędziwszy ztamtąd poganów, ludźmi swemi osadził; a żeby był i na potem drogę podobnych łotrostwom zagrodził, pochopem był Konradowi książęciu, aby był Krzyżaków, z Syryi niedawno od Saracenów rugowanych, sprowadził do Prus , co gdy się stało, biskup tymże Krzyżaków, wieś do stołu swego należącą w Chełmińskiej ziemi i z wyspą, nadał. Kościół też swój niemniej świętobliwie rządził przez pięć lat, aż jadąc w interesie duchownym do Rzymu, w Wiedniu przeszedł na wieczny spokój, w roku 1232. ciało jego tamże pogrzebiono. Łubieński, Długosz in Vitis Epise. Płocen[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rys Historyczny Diecezji Płockiej - plock24.pl. (2012-11-18).
  2. Franciszek Piekosiński, Uwagi nad ustawodawstwem wiślicko-piotrkowskiem Króla Kazimierza Wielkiego, w: Rozpraw Wydziału Filozoficzno-Historycznego Akademii Umiejętności w Krakowie, t. XXVIII, Kraków 1891, s. 44 [252].
  3. S. Orgelbranda Encyklopedja powszechna z ilustracjami i mapami, tom VI, od litery G do Herburty. Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, Warszawa 1900 r. s. 425 (431). - Łódzka Regionalna Biblioteka Cyfrowa. (2012-11-18).
  4. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom VII. Lipsk 1841 r. s. 519-520. - Google books. (2012-11-18).