Gustav Kleikamp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gustav Kleikamp
Wiceadmirał Wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1896
Cesarstwo Niemieckie Fiddichow nad Odrą
Data i miejsce śmierci 13 września 1952
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Mülheim nad Ruhrą
Przebieg służby
Lata służby 1913-1945
Siły zbrojne  Kaiserliche Marine
 Reichsmarine
 Kriegsmarine
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
II wojna światowa: Westerplatte,
Odznaczenia
Krzyż Niemiecki w ZłocieKrzyż Żelazny I Klasy (1914) z okuciem ponownego nadania (1939) Krzyż Żelazny II Klasy (1914) z okuciem ponownego nadania (1939)Złoty Krzyż i Złoty Medal Odznaki za Długoletnią Służbę w Wehrmachcie (I i III Klasa)Srebrny Krzyż i Srebrny Medal Odznaki za Długoletnią Służbę w Wehrmachcie (II i IV Klasa)Krzyż Honoru za Wojnę 1914/1918 (dla Frontowców)Medal Pamiątkowy za Powrót KłajpedyHamburski Krzyż Hanzy

Gustav Kleikamp (ur. 8 marca 1896 w Fiddichow nad Odrą, zm. 13 września 1952 w Mülheim nad Ruhrą) – wiceadmirał Kriegsmarine, dowódca m.in. pancernika Schleswig-Holstein w ataku na Westerplatte.

Stopnie wojskowe[edytuj]

  • Fähnrich zur See (3 kwietnia 1914);
  • Leutnant zur See (18 września 1915);
  • Oberleutnant zur See (7 stycznia 1920);
  • Kapitänleutnant (1 lutego 1925);
  • Korvettenkapitän (1 października 1932);
  • Fregattenkapitän (1 października 1936);
  • Kapitän zur See (1 kwietnia 1938);
  • Konteradmiral (1 kwietnia 1942);
  • Vizeadmiral (1 października 1943).

Przebieg kariery wojskowej[edytuj]

Wstąpił do marynarki wojennej i odbył w stopniu Seekadett szkolenie podstawowe na pokładzie krążownika ciężkiego "Vineta" w okresie 1 kwietnia 1913-31 marca 1914. W okresie 1 kwietnia 1914-1 sierpnia 1914 w szkole morskiej w Mürwik. Następnie radiooficer na krążowniku liniowym "Derfflinger" (2 sierpnia 1914-17 marca 1918). Od 18 marca 1918 do października 1918 przeszedł szkolenie w szkole podwodniaków i był oficerem obserwacyjnym na SM U-9. Od października do 31 grudnia 1918 oficer administracyjny I Flotylli Podwodnej, od 1 stycznia 1919 do 30 czerwca 1920 w II Brygadzie Marynarki, potem do 20 września 1920 w dyspozycji dowódcy sił morskich na Morzu Północnym. Radiooficer i oficer obserwacyjny na krążowniku "Hamburg" od 1 października 1920 do 30 grudnia 1921, potem te same funkcje pełnił na liniowcu Braunschweig do 30 września 1922. Dowódca trałowca M-133 od 1 października 1922 do 30 września 1923, następnie instruktor w szkole sygnalistów (1 października 1923-31 marca 1925), a w okresie 1 kwietnia 1925-21 września 1926 w szkole torpedowej i sygnalistów. Oficer na bliźniaczych do Schleswiga-Holsteina pancernikach typu Deutschland: Hannover (24 września 1926-1 marca 1927) i Schlesien (2 marca 1927-27 września 1928). Oficer treningowy na krążowniku Emden (28 września 1928-5 stycznia 1930), oddany do dyspozycji dowódcy stacji morskiej na Morzu Północnym na okres 6 stycznia 1930-10 lutego 1930. Kierownik eksperymentalnego instytutu sygnalizacji od 11 lutego 1930 do 25 września 1932. Oficer łącznikowy komendantury I Dystryktu Wojskowego w Królewcu (4 października 1932-22 lipca 1933), oficer sztabowy dowództwa floty (23 lipca 1933-24 września 1935). Od 26 września 1935 do 3 maja 1937 pierwszy oficer na liniowcu Schleswig-Holstein. Dowódca grupy technicznej sygnalistów Naczelnego Dowództwa Marynarki Wojennej (OKM) (1 czerwca 1937-31 marca 1938), następnie do 23 kwietnia 1939 dowódca departamentu technicznego sygnalistów OKM. Dowódca liniowca "Schleswig-Holstein" od 26 kwietnia 1939 do 28 sierpnia 1940, w kwietniu 1940 jednocześnie dowódca 7 grupy okrętów w Operacji "Weserübung". Szef dowództwa morskiego Calais (29 sierpnia 1940-27 października 1940) i równolegle szef Flotylli Transportowej C w operacji "Seelöwe’ (29 sierpnia-10 grudnia 1940). Od 28 października do 30 grudnia 1940 w dyspozycji głównodowodzącego Kriegsmarine, dowódca naczelnego biura konstrukcji okrętów OKM (31 grudnia 1940-21 lutego 1943), dowódca floty w rejonie Niderlandów (4 marca 1943-31 grudnia 1944), oddany do dyspozycji głównodowodzącego Grupy Floty Północ (1 stycznia 1945-14 marca 1945), dowódca floty Zatoki Niemieckiej (15 marca 1945-7 maja 1945). W niewoli od 7 maja 1945 do zwolnienia 18 kwietnia 1947.

W chwili wybuchu II wojny światowej Kleikamp był dowódcą pancernika Schleswig-Holstein, który zaatakował polską placówkę wojskową na Westerplatte. Prof. Carl Burckhardt, szwajcarski dyplomata, pełniący w latach 1937-1939 funkcję Wysokiego Komisarza Ligi Narodów w Gdańsku, w powojennych wspomnieniach opisał swoje spotkanie z komandorem Kleikampem w przededniu wybuchu wojny: "Złożyłem również rewizytę na pokładzie pancernika, ale nie tam, lecz na przyjęciu w moim domu, dowódca okrętu, zmieszany na twarzy, uczynił mi nagle niespodziewane wyznanie: <<Otrzymałem straszne polecenie, którego nie mam po prostu sumienia wykonać>>. Gdyby o tym wyznaniu ktoś się dowiedział, dowódca okrętu za zdradę stanu prawdopodobnie zostałby skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Ale wczesnym rankiem 1 września wykonał on otrzymany rozkaz i działa pancernika otworzyły ogień na Westerplatte"[1].

Niektóre odznaczenia i nagrody[edytuj]

  • Niemiecki Złoty Krzyż (Deutsches Kreuz in Gold) 14.10.1944 jako wiceadmirał i admirał dowodzący w Niderlandach
  • 1914 Krzyż Żelazny I
  • 1914 Krzyż Żelazny II
  • Hamburski Krzyż Hanzy (Hamburgisches Hanseatenkreuz)
  • Krzyż Honoru (Ehrenkreuz für Frontkämpfer)

Przypisy

  1. Marek Wąs: Gdańsk wojenny i powojenny. Warszawa: Bellona, 2016. ISBN 9788311141032.

Bibliografia[edytuj]