Gustav Leonhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustav Leonhardt
Ilustracja
Gustav Leonhardt (2008)
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1928
's-Graveland
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 2012
Amsterdam
Instrumenty klawesyn, organy
Gatunki muzyka dawna
Aktywność 1950–2012
Powiązania Frans Brüggen; Anner Bylsma; Nikolaus Harnoncourt; Barthold Kuijken; Sigiswald Kuijken; Wieland Kuijken
Współpracownicy
Vereniging voor Nederlandse Muziekgeschiedenis; Universal Edition
Zespoły
Leonhardt Consord

Gustav Maria Leonhardt (ur. 30 maja 1928 w 's-Graveland[1][2], zm. 16 stycznia 2012 w Amsterdamie[2][3]) – holenderski klawesynista, organista, dyrygent, muzykolog i wykładowca akademicki; jeden z pionierów wykonawstwa historycznego koncertujący w Europie i Ameryce Północnej[1][2]. Uznawany jest za autorytet w zakresie wykonawstwa muzyki dawnej, a jego repertuar obejmował większość literatury klawesynowej epok renesansu i baroku[4]. Dokonał nagrania ponad 150 albumów, w tym 70 z muzyką solową[5] zawierającą m.in. kompozycje Johanna Sebastiana Bacha takie jak Suity angielskie i partity (dwukrotnie) czy Wariacje Goldbergowskie (trzykrotnie)[6].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z muzycznej rodziny; jego ojciec był członkiem lokalnego Towarzystwa Bachowskiego. W wielu 6 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie i wiolonczeli, a cztery lata później na klawesynie[7]. W latach 1947–1950 studiował grę na organach i klawesynie u Eduarda Müllera w Schola Cantorum Basiliensis w Bazylei[1][2], gdzie utrzymywał kontakt z zespołem Augusta Wenzingera[2], a od 1950 do 1951 kształcił się w zakresie dyrygentury u Hansa Swarowsky’ego na Uniwersytecie Wiedeńskim[1][2]. Debiutował w Wiedniu, gdzie w 1950 wykonał Sztukę fugi J.S. Bacha.

Leonhardt podczas koncertu w Brugii (2009)

W latach 1952–1955 prowadził klasę klawesynu w wiedeńskiej Musikaakademie, od 1954 zaś także w konserwatorium w Amsterdamie. W tym samym mieście piastował stanowisko organisty w Kościele Walońskim[2]. W 1962 i 1969 wykładał na Uniwersytecie Harvarda[1][2] jako profesor wizytujący[2].

W 1980 został, razem z Nikolausem Harnoncourtem, laureatem Nagrody Erazma[8] za nagranie kantat J.S. Bacha, za które uhonorowani zostali również nagrodą Gramophone Special Achievement. 12 grudnia 2011 po koncercie w paryskim Théâtre des Bouffes du Nord ogłosił wycofanie się z życia koncertowego[5].

Był żonaty ze skrzypaczką Marie Leonhardt[2].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Leonhardt podczas wręczenia nagrody Zilveren AnjerAlgemene Bank Nederland (Amsterdam, 27 czerwca 1967)

W 1955 założył Leonhardt Consord – zespół grający muzykę XVII i XVIII wieku na instrumentach dawnych[1][2]. W latach 1972–1990[2] dokonał, wspólnie z Harnoncourtem, nagrań wszystkich Bachowskich kantat[1][9], które zostały wydane przez Teldec (wśród wykonawców-solistów w nagraniach wziął udział m.in. René Jacobs)[9]. Leonhardt był również kolekcjonerem klawesynów[1] i samodzielnie dobierał instrument do nagrań[1][2]. Jako solista wykonywał przeważnie utwory J.S. Bacha, Louisa Couperina, Johanna Jakoba Frobergera Girolama Frescobaldiego. W nagraniach muzyki kameralnej współpracował z m.in. Fransem Brüggenem, Annerem Bylsmą, Harnoncourtem oraz braćmi Sigiswaldem, Bartholdem i Wielandem Kuijken[1][2]. By także redaktorem m.in. wydania dzieł Jana Pieterszoona Sweelincka[1][2] oraz dokonywał nagrań na historycznych organach w Holandii i Niemczech. Jako dyrygent prowadził wykonaniami m.in. L'Europe galante André Campry, Mieszczanina szlachcicem Jeana-Baptiste’a Lully’ego oraz Pigmaliona Jeana-Philippe’a Rameau. Wykonywał również partię klawesynu w dużych kompozycjach J.S. Bacha takich jak Msza h-moll, Oratorium na Wielkanoc czy Pasja według św. Mateusz[2].

W 1968 zagrał rolę Bacha w filmie Jeana-Marie Strauba pt. Chronik der Anna Magdalena Bach[2][3][6].

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Wśród uczniów Leonhardta znaleźli się m.in.:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]