Gustav Ludwig Hertz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gustav Ludwig Hertz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1887
Hamburg
Data i miejsce śmierci 30 października 1975
Berlin
Zawód fizyk

Gustaw Ludwig Hertz (ur. 22 lipca 1887 w Hamburgu, zm. 30 października 1975 w Berlinie wschodnim) – niemiecki fizyk (pochodzenia żydowskiego, po dziadku), laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1925 (wraz z Jamesem Franckiem) za odkrycie praw rządzących zderzeniem elektronu z atomem[1][2].

Ukończył Johanneum Gymnasium w Hamburgu (1906), a następnie studiował na Uniwersytecie w Getyndze i Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W roku 1911 uzyskał doktorat z fizyki w Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie, gdzie w latach 1913–1914 i 1917–1920 był wykładowcą fizyki. W roku 1925 objął stanowisko profesora fizyki w University of Halle, a w latach 1928–1935 kierował Instytutem Fizyki na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie[2].

W okresie II wojny światowej (1935–1945) pełnił funkcję dyrektora laboratorium badawczego Siemens & Halske. Po wojnie kierował w latach 1945–1954 Institute G (Agudzery, Gruzińska SRR), a następnie był profesorem fizyki na Uniwersytecie Lipskim (1954–1961)[2].

Został pochowany na cmentarzu Ohlsdorf[2].

Był bratankiem Heinricha Hertza i ojcem Carla Hellmutha Hertza.

Wyróżnienia[2][edytuj]

Przypisy

  1. Gustav Hertz - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1925 > James Franck, Gustav Hertz [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-03-29]., Biographical, Nobel Lecture, December 11, 1926, The Results of the Electron-Impact Tests in the Light of Bohr's Theory of Atoms
  2. a b c d e Gustav Hertz (ang.). W: Notable Names Database (NNDB). [on-line]. [dostęp 2014-03-29].