Gustave de Molinari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustave de Molinari
ilustracja
Data urodzenia 1819
Data śmierci 1912
Zawód, zajęcie ekonomista
Narodowość Belg

Gustave de Molinari (ur. 3 marca 1819, zm. 28 stycznia 1912) – francuski ekonomista polityczny i teoretyk klasycznego liberalizmu pochodzenia belgijskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Współpracował z francuskimi lesefersytami, którymi byli Frédéric Bastiat oraz Hippolyte Castille. Bastiat, przed śmiercią w 1850, opisał Molinariego jako kontynuatora swoich prac. W 1849 r. Molinari opublikował książkę Les Soirées de la Rue Saint-Lazare, w której bronił zdania, że wolny rynek i własność prywatna są najlepszą formą dialogu pomiędzy leseferystycznymi ekonomistami, konserwatystami i socjalistami. W tym samym roku, napisał również esej do gazety Journal des Économistes zatytułowany De la production de la sécurité (Produkcja bezpieczeństwa), w którym opisał, jak rynek miałby zastąpić państwo w kwestii wymiaru sprawiedliwości oraz bezpieczeństwa. Był jednym z twórców koncepcji prywatnych agencji ochrony.

We wczesnych latach 50. uciekł do Belgii, unikając reżimu Napoleona III. Tam pracował jako profesor ekonomii politycznej i wydał kilka znaczących prac dotyczących krytyki państwowej edukacji. W latach 60. powrócił do Paryża, gdzie rozpoczął pracę dla Le Journal des débats, stając się redaktorem w latach 1871-1876. Pomiędzy 1878 a 1883 opublikował w częściach, na łamach Journal des Economistes swoje dwie prace: L'Évolution économique du dix-neuvième siècle: Théorie du progres oraz L'Évolution politique et la révolution. Obie dotyczyły historycznych przemian, na jakich współczesne wolnorynkowe i industrialne społeczeństwo wyrosło ze społeczeństwa opartego na przywilejach ekonomicznych i wyzysku klas, oraz jaki wpływ na to miała Rewolucja francuska.

Do schyłku swojego życia, bo w latach 1881-1909, Molinari pracował jako redaktor Journal des Économistes. Pod koniec wieku opublikował wiele prac dotyczących jego prognoz ekonomicznych na kolejne stulecie. W 1899 napisał artykuł The Society of the Future, w którym dalej bronił koncepcji wolnego rynku.

Prawie do końca życia publikował prace, w których atakował odrodzenie protekcjonizmu, militaryzmu, imperializmu oraz socjalizmu. Ostatnią jego pracą była wydana w 1911, kiedy Molinari miał już 92 lata, Ultima Verba: Mon dernier ouvrage.

Zmarł 28 stycznia 1912 w Adinkerque, w Belgii[1]. Został pochowany na Cmentarzu Père-Lachaise[2].

Wpływ[edytuj | edytuj kod]

Ekonomista szkoły austriackiej, Murray Rothbard określił esej Molinariego, Produkcja bezpieczeństwa, jako pierwszą na świecie prezentację anarchokapitalizmu. Tak samo, ekonomista Hans-Hermann Hoppe określił dzieło Molinariego jako „prawdopodobnie największy wkład we współczesną teorię anarchokapitalizmu”[3].

Prace Molinariego wywarły także pewien wpływ na polityczną myśl anarchoindywidualisty Benjamina Tuckera[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gustave de Molinari (ang.). Liberty Fund.
  2. La tombe de Molinari (fr.).
  3. Hans-Hermann Hoppe: Anarcho-Capitalism: An Annotated Bibliography (ang.). Lew Rockwell. [dostęp 2015-02-15].
  4. David M. Hart: Gustave de Molinari and The Anti-statist Liberal Tradition: Part 2 (ang.). Mises Institute.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]