Gustaw Łowczowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Łowczowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1897
Wojnicz
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1984
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 5 pułk piechoty
6 pułk piechoty
pociąg pancerny „Smok”
39 Pułk Piechoty
Sztab Główny
17 Pułk Piechoty
1 Pułk Piechoty
Dowództwo 4 Dywizji Piechoty
2 Brygada Strzelców
3 Brygada Kadrowa Strzelców
Wyższa Szkoła Wojenna
3 Brygada Strzelców Karpackich
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
attaché wojskowy
dowódca pułku piechoty
szef sztabu dywizji
szef sztabu brygady
wykładowca W.S.Woj.
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
kampania włoska 1945
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Order Trzech Gwiazd IV klasy (Łotwa) Order Krzyża Orła IV Klasy (Estonia) Krzyż Zasługi Wojskowej z Odznaką Niebieską (Hiszpania)

Gustaw Dobiesław Bogumił Gryf Łowczowski (ur. 16 stycznia 1897 w Wojniczu, zm. 11 sierpnia 1984 w Londynie) – żołnierz Legionów Polskich, dyplomowany oficer piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w 1964 roku mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady, honorowy obywatel Bolonii[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gustaw Dobiesław Bogumił Gryf Łowczowski urodził się 16 stycznia 1897 roku w Wojniczu, w rodzinie Wiktora, doktora medycyny, i Kamili z Nowotnych[2]. W szkole średniej był członkiem „Sokoła”. W czerwcu 1914 roku złożył maturę, a w sierpniu tego roku we Lwowie wstąpił do Legionu Wschodniego. Po rozwiązaniu Legionu powrócił do rodzinnego Wojnicza, a następnie wyjechał do Krakowa i w końcu do wujostwa mieszkających w Zakopanem. Tam mieszkał razem z Bolesławem Zahorskim ps. „Lubicz”, żołnierzem Legionów Polskich i poetą. Na kolacji u wujostwa poznał ówczesnego majora Mieczysława Neugebauera ps. „Norwid”. Spotkanie to było impulsem do wstąpienia w szeregi I Brygady LP[3].

W czasie I wojny światowej walczył jako żołnierz II batalionu 5 pułku piechoty Legionów Polskich między innymi w bitwie pod Łowczówkiem i pod Kostiuchnówką 5 lipca 1916 roku w trakcie której został ranny. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i skierowany na front włoski.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Jako żołnierz krakowskiego batalionu Legii Akademickiej, a następnie członek załogi pociągu pancernego „Smok” walczył na wojnie z Ukraińcami. W 1919 roku został przydzielony do 6 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Pełnił również służbę w Oddziale I Sztabu 2 Armii. 21 grudnia 1920 roku został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku porucznikiem, „w piechocie, w grupie byłych Legionów Polskich”[4].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w służbie zawodowej. W dalszym ciągu pełnił służbę w 6 pułku piechoty Legionów w garnizonie Wilno między innymi na stanowisku adiutanta. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 539. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W 1924 roku został przeniesiony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu na stanowisko dowódcy kompanii ciężkich karabinów maszynowych. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 199. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. 2 listopada 1927 roku rozpoczął naukę na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[7]. 25 października 1928 roku, po ukończeniu I roku, został skierowany do Francji, gdzie kontynuował studia w tamtejszej Wyższej Szkole Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre)[8]. W 1930 roku, po powrocie do kraju, przydzielony został do Oddziału III Sztabu Głównego w Warszawie[9]. 26 stycznia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 17 pułku piechoty w Rzeszowie[10]. 4 lutego 1934 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1934 r. i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 17 pułku piechoty[12]. Na początku 1936 roku zastąpił majora dyplomowanego Cezarego Niewęgłowskiego na stanowisku zastępcy attaché wojskowego, morskiego i lotniczego przy Ambasadzie RP w Paryżu[13]. Na stopień podpułkownika mianowany został ze starszeństwem z dnia 19 marca 1939 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11].

Od 13 listopada 1939 roku do 6 kwietnia 1940 roku przebywał w obozie Coëtquidan, w Bretanii, dowodził 1 pułkiem piechoty[14]. W czasie kampanii francuskiej (maj – czerwiec 1940) był szefem sztabu 4 Dywizji Piechoty. W czerwcu razem z dywizją ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Tam od lipca 1940 roku pełnił służbę na stanowisku szefa sztabu 2 Brygady Strzelców, która nieformalnie używała nazwy 10 Brygada Kawalerii Pancernej. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii ppłk. dypl. Franciszka Skibińskiego, byłego szefa sztabu 10 BKPanc z kampanii wrześniowej i francuskiej, 5 października 1940 roku został przeniesiony do 3 Brygady Kadrowej Strzelców na równorzędne stanowisko. W grudniu 1941 roku, po rozformowaniu 3 BKS, został wyznaczony na stanowisko oficera taktycznego I Oficerskiego batalionu szkolnego. W 1942 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w charakterze wykładowcy taktyki. W listopadzie 1944 roku został przeniesiony ze Szkocji do Włoch, gdzie objął dowództwo 3 Brygady Strzelców Karpackich. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945 roku w korpusie oficerów piechoty[15]. Na czele 3 BSK walczył w bitwie o Bolonię, zdobywając to miasto 21 kwietnia 1945 roku.

Prezydent RP August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 11 listopada 1964 roku w korpusie generałów[15][16][1].

Zmarł 11 sierpnia 1984 roku w Londynie[15]. Zgodnie z ostatnia wolą generała, jego prochy zostały sprowadzone przez syna Krzysztofa (żołnierza 1 Dywizji Pancernej) do Polski i pochowane 24 kwietnia 1985 roku na cmentarzu Legionistów Polskich w Łowczówku[17].

18 czerwca 1995 roku na ścianie tzw. Domu Pańskiego przy ulicy Jagiellońskiej w Wojniczu odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą generałowi Łowczowskiemu[18].

Był autorem kilku książek traktujących o wojskowości wydanych w Londynie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kubacki 2007 ↓, s. 65.
  2. Kubacki 2007 ↓, s. 61.
  3. Kubacki 2007 ↓, s. 63.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 49 z 22 grudnia 1920 roku, s. 1373.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 140, 427.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 222, 369.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 135, 208.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 370.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 52, 422.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 9.
  11. a b Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 471.
  12. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 149.
  13. Stawecki 2004 ↓, s. 113, 132.
  14. Smoliński 1995 ↓, s. 3-4.
  15. a b c Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 124.
  16. Dembiński 1969 ↓, s. 1, awans został ogłoszony w Dzienniku Personalnym Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych nr 16 z 1965 roku. W tym samym dzienniku został ogłoszony awans gen. bryg. Władysława Powierzy.
  17. Bartosz 1992 ↓.
  18. Kubacki 2007 ↓, s. 65-66.
  19. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  20. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 4, Londyn 23 maja 1958 roku, s. 23.
  21. a b Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 121, 19 marca 1934. 
  22. Order Trzech Gwiazd na piersiach oficerów polskich. „Dziennik Białostocki”, s. 2, 19 listopada 1934. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]