Gustaw Budzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Budzyński
Szlifierz, Szymura
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 lipca 2018
Gdańsk
Przebieg służby
Lata służby 1938–1947
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
AK DYSK.pngArmia Krajowa
Wolność i Niezawisłość
Jednostki 76 Lidzki Pułk Piechoty
81 Pułk Strzelców Grodzieńskich
Obwód Żoliborz AK
Zgrupowanie Żniwiarz
Stanowiska dowódca obwodu
zastępca dowódcy oddziału Dywersji Bojowej DB-17
zastępca dowódcy zgrupowania
Główne wojny i bitwy Kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Późniejsza praca akustyk, nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Armii Krajowej

Gustaw Karol Edward Budzyński ps. Szlifierz, Szymura (ur. 16 stycznia 1921 w Warszawie, zm. 29 lipca 2018[1] w Gdańsku) – polski akustyk, nauczyciel akademicki, twórca pierwszych w Polsce zakładów naukowych kształcących inżynierów dźwięku na Politechnice Gdańskiej i Akademii Muzycznej w Gdańsku. Porucznik Wojska Polskiego, powstaniec warszawski, członek zrzeszenia WiN, więzień polityczny w latach 1948–1955, jeden z autorów wydawanych od 1992 „Zeszytów Historycznych WiNu”, członek komitetu akustyki PAN. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 stycznia 1921 roku w Warszawie w rodzinie lekarza weterynarii, majora Gustawa Budzyńskiego (ur. 1882)[2] i jego żony Heleny. Jego dziadek Edward Budzyński był adiutantem Pawła Suzina, dowódcy partyzanckiego oddziału podczas powstania styczniowego na Litwie w suwalskiem. Jego prapradziadek Mateusz Budzyński był oficerem w powstaniu listopadowym.

W roku 1938 zdał maturę. Od września 1938 do czerwca 1939 był słuchaczem Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 29 DP przy 76 Lidzkim pułku piechoty w Grodnie, który ukończył w stopniu plutonowego podchorążego. Następnie odbył praktykę w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich w Grodnie. W sierpniu 1939 roku w czasie mobilizacji, został przydzielony do baonu nadwyżek 81 pp. W jego składzie odbył kampanię wrześniową. Ze swoim batalionem został przewieziony z Grodna do Lwowa.

Od listopada 1939 roku działał w konspiracji. Dowodził grupą dywersyjną Obwodu Żoliborz AK, następnie w stopniu podporucznika, został zastępcą dowódcy oddziału Dywersji Bojowej DB-17, przekształconej w 9 kompanię dywersyjną. Od 1 sierpnia był zastępcą dowódcy Zgrupowania „Żniwiarz”. 3 sierpnia został ciężko raniony w trakcie walk.

Po wojnie, wstąpił do WiNu, był dowódcą oddziału dyspozycyjnego prezesa Obszaru Centralnego (1945–1947). Za działalność w AK i WiN spędził 7 lat w komunistycznym więzieniu.

Po wyjściu na wolność wznowił studia na Politechnice Gdańskiej. Ukończył je w 1959 – podjął wówczas pracę dydaktyczną na Wydziale Elektroniki PG oraz jednocześnie w Polskim Radiu Gdańsk. W 1965 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Politechnice Warszawskiej. Był pionierem w kształceniu inżynierów dźwięku w Polsce (współtworzył Zakład Inżynierii Dźwięku na Wydziale Elektroniki PG oraz Zakład Akustyki na gdańskiej Akademii Muzycznej). Prowadził również intensywną pracę naukową z dziedziny akustyki: jest autorem ponad 140 artykułów naukowych i referatów konferencyjnych. Był honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Akustycznego, Greckiego Towarzystwa Akustycznego, członkiem Francuskiego Towarzystwa Akustycznego, polskiej sekcji Audio Engineering Society. Był członkiem komitetu akustyki PAN.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mąż dr inż. Marianny Sankiewicz-Budzyńskiej (1921–2018). Jego siostra Joanna Potrawiak ps. Sobótka (1910–1995) była żoną Maksymiliana Potrawiaka ps. Sztukator (1910–1986).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odszedł prof. Gustaw Budzyński. pg.edu.pl. [dostęp 30 lipca 2018].
  2. Oficerowie Wojska Polskiego - Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie [dostęp z dnia: 2016-09-24]
  3. J. Kreusch, A. K. Kunert, T. Labuszewski (oprac.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. IV. Warszawa: 1997, s. 26.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]