Gustawa Jarecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gustawa Jarecka (ur. 23 grudnia 1908 w Kaliszu, zm. 22/23 stycznia 1943 w Warszawie[1]) – polska prozaiczka.

Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim (1925-1931). W 1932 ukazała się jej pierwsza powieść Inni ludzie. Jej nowele i fragmenty powieściowe ukazały się w Głosie Porannym, Dzienniku Ludowym, Górniku, Myśli Socjalistycznej i Nowej Kwadrydze.

Zmarła w getcie warszawskim, gdzie od 1940 pracowała jako telefonistka i maszynistka w Gminie Żydowskiej. Jej twórczość poruszała m.in. problemy bezrobocia[2].

Powieści[2][edytuj | edytuj kod]

  • Inni ludzie (1931)
  • Stare grzechy (1934)
  • Przed jutrem (1936)
  • Ludzie i sztandary (t. 1 Ojcowie, 1938; t. 2 Zwycięskie pokolenie, 1939)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Adler, Żadna blaga, żadne kłamsto : wspomnienia z Warszawskiego getta., Marta Janczewska (red.), Warszawa 2018, s. 393, ISBN 978-83-63444-55-6, Cytat: Słyszy jęk, pochyla się i stwierdza, że to powieściopisarka Jarecka. Oddaje po chwili ostatnie tchnienie.
  2. a b Knysz-Rudzka 1991 ↓, s. 391.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]