Gwarantowanie emisji
Gwarantowanie emisji (również subemisja) – zobowiązanie, by odgrywać rolę podstawowego i pierwszego podmiotu inwestującego w papiery wartościowe z zamiarem sprzedaży ich części i, jeśli to możliwe, nawet całości innym inwestorom na rynku wtórnym[1].
Gwarant działa w istocie jako „most” pomiędzy emitentem a nabywcą[1]. Na przykład bank inwestycyjny może objąć akcje podczas oferty publicznej, a następnie wykorzystując swoje kontakty na rynku (np. maklerów i stałych inwestorów), rozprowadzać je (ułatwiając ich absorpcję na rynku)[1].
Inny przykład: bank komercyjny może udzielić dużej pożyczki, która przekracza jego możliwości, z zamiarem późniejszego utworzenia konsorcjum z innymi kredytodawcami[1]. Zyski z takich transakcji wynikają z różnicy pomiędzy ceną kupna a sprzedaży[1]. Możliwe jest, że gwarantowany instrument jest tak krótkoterminowy, że bardziej niż transakcję handlową przypomina to usługę prowizyjną[1]. Jednak subemitent zawsze ponosi ryzyko, że „utknie” z papierem, którego rynek nie chce, a przynajmniej nie za oferowaną cenę[1]. Bank jest wtedy zmuszony obniżyć cenę, stracić na spreadzie, by sprzedać walory lub trzymać je w nadziei na poprawę sytuacji rynkowej[1]. Ponadto subemitent zobowiązany jest trzymać przynajmniej część inwestycji jako dowód zaufania danego papieru[1].
Podstawowa wartość dodana wynikająca z gwarancji pochodzi z sygnalizowania: szanowany gracz jest odważny i wystarczająco dobrze poinformowany, aby zainwestować[1]. Pozostaje także kwestia kompleksowej analizy – rynek chce wiedzieć, że ktoś wziął emitenta pod lupę[1].
Funkcja subemitenta obejmuje także usługi pomocnicze, np. wycenę i udzielanie porad dotyczących czasu, struktury i wyceny emisji[1].
Alternatywą jest bezpośrednia sprzedaż papierów wartościowych na rynkach kapitałowych[1].