Gwardia Wrocław (piłka siatkowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
KS Gwardia Wrocław
Gwardia Wrocław SA
Pełna nazwa Gwardia Wrocław Spółka Akcyjna
Barwy czerwono-biało-niebieskie
Data założenia 1948
Liga I liga
Adres ul. Krupnicza 15
50-075 Wrocław
Hala sportowa Hala Gwardii
ul. Krupnicza 15
50-075 Wrocław

Hala Orbita
ul. Wejherowska 2
54-239 Wrocław

Prezes Polska Sylwia Szymańska
Trener Piotr Lebioda
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

Gwardia Wrocław SA – męska drużyna siatkarska będąca sekcją siatkówki klubu sportowego Gwardia Wrocław.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chronologia nazw[edytuj | edytuj kod]

  • 2001: 1044 Gwardia Wrocław
  • 2002: Hefra Gwardia Wrocław
  • 2004: KS Gwardia Wrocław
  • 2006: EnergiaPro Gwardia Wrocław
  • 2008: EnergiaPro Gigawat Gwardia Wrocław
  • 2009: Gwardia Wrocław
  • 2010: KS Gwardia Wrocław

Początki siatkówki we Wrocławiu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki prasowe o istnieniu sekcji siatkówki Gwardii Wrocław pojawiły się jesienią 1948 roku. Najpierw były występy w rozgrywkach klasy B (1948 r.), potem awans do klasy A (1949 r.) i wreszcie generalny przełom w 1951 r., kiedy wrocławianie wygrali Spartakiadę Zrzeszeń. Wówczas też Gwardię zasilili zawodnicy mistrza Polski — AZS-u Wrocław. Przez kolejnych pięć lat — do 1956 roku, wrocławianie nie schodzili z podium mistrzostw Polski (trzy srebrne i dwa brązowe medale). W zespole grali wtedy m.in. Tadeusz Miszewski, Witold Maliszewski, Jerzy Stroński, Henryk Antczak, Henryk Tuziński, Jacek Jarosiński, Zenon Kurpios, Jan Śliwka, Stanisław Czerski i Józef Śliwka.

Potem jednak przychodzi siedem chudych lat i drużyna nie liczy się w walce o najwyższe zaszczyty. Dopiero sezon 1963/64 i wcześniejsze pozyskanie reprezentantów kraju Tadeusza Kiełpińskiego, Władysława Pałaszewskiego i Jerzego Suchanka przyniosło wicemistrzostwo kraju w 1964 roku. Ta drużyna była rewelacją rozgrywek. Przez kolejnych kilka sezonów gwardziści nie schodzili poniżej czwartego miejsca. Barw narodowych bronili wówczas m.in. Koczerkiewicz, Baran, Jaros i Stanisław Gościniak, który reprezentował Polskę na Olimpiadzie w Meksyku. W 1969 roku drużyna zajęła piąte miejsce w lidze i był to pierwszy sygnał, że następuje regres. Już w następnym roku wrocławianie opuszczają pierwszą ligę, co prawda na jeden sezon, ale już ponowny spadek w 1972 roku powoduje kilkuletni rozbrat z najlepszymi drużynami w kraju. Kilku czołowych zawodników kończy karierę sportową. Rozpoczyna się okres budowy nowego zespołu. Na szczęście początek lat siedemdziesiątych obfituje w sukcesy gwardyjskich juniorów. W 1975 roku Gwardia wraca do ekstraklasy. O obliczu drużyny decydują wówczas Marek Ciaszkiewicz, Woźniak (reprezentanci Polski), Cieśla, Maćkowiak, Marszałek i Milewski.

W latach 1976–78 drużyna osiąga tak potrzebną stabilizację. Zespół systematycznie wzmacniano, jak już wkrótce miało się okazać, zawodnikami nieprzeciętnymi (Kłos, Łasko, Baranowicz, Skup, Olszewski).

Krzysztof Mecner w swojej publikacji „80 lat polskiej siatkówki” tak opisuje początek lat osiemdziesiątych:

„… coraz większą uwagę wzbudzała wrocławska Gwardia. Miała w składzie młodych i niezwykle zdolnych siatkarzy, okrzyczanych „cudownymi dziećmi”. Maciej Jarosz, Ireneusz Kłos, Marek Ciaszkiewicz, Sławomir Skup, mistrz olimpijski Lech Łasko i późniejszy trener kadry Leszek Milewski zdobyli brązowy medal, prorokowano im wielką przyszłość.

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

I rzeczywiście w sezonie 1979/80 zaczęła się w polskiej lidze era wrocławian. W tym sezonie w pięknym stylu wywalczyli mistrzostwo Polski. Wszyscy podstawowi gracze trenerskiego duetu Władysław Pałaszewski i Jerzy Suchanek należeli w tym czasie bądź do kadry seniorów, bądź juniorów. Próbował walczyć z wrocławianami AZS Olsztyn, ale musiał się zadowolić wicemistrzostwem, brązowy medal przypadł Legii.

Właśnie z Legią Gwardia toczyła zaciekłą walkę o tytuł w następnych sezonach. Legię prowadził sam Hubert Wagner, który miał w drużynie m.in. Tomasza Wójtowicza, Wojciecha Drzyzgę, Krzysztofa Stefanowicza czy Roberta Malinowskiego. Nie dał jednak rady, gdyż Gwardia w sezonie 1980/81 była w wybornej formie, co potwierdziła w Pucharze Europy, w którym doszła do turnieju finałowego.

W sezonie 1981/82 nic się nie zmieniło. Znów zaciekłą walkę toczyli o tytuł zawodnicy Gwardii i Legii. Ponownie drużyna Pałaszewskiego okazała się lepsza od zespołu Wagnera. Żałowano, że Gwardia nie grała w tym czasie w kolejnych edycjach PEMK, bo z pewnością miałaby szanse na znaczący wynik.

Druga połowa lat osiemdziesiątych nie obfituje już niestety w sukcesy zespołu. To okres uporczywej walki o utrzymanie w gronie najlepszych. Jednak sezon 1989/90 drużyna kończy na ostatnim miejscu w tabeli i na blisko 10 lat opuszcza I ligę. W 1994 roku zespół nie obronił nawet miejsca w II lidze. Nad sekcją zawisły czarne chmury. Dopiero 1995 rok przynosi nadzieję na lepsze jutro. Odrodzenia siatkówki we Wrocławiu podejmuje się Ryszard Nawrat, od 1996 roku prezes sekcji. Wspólnie z grupą przyjaciół, systematycznie buduje podstawy nowego zespołu. Zespołu, którego ambicją byłaby znów walka o medale mistrzostw Polski i powrót do siatkarskiej Europy.

W sezonie 1980/81 zadebiutowała w PEMK wrocławska Gwardia. „Cudowne dzieci” — jak o nich mówiono (Łasko, Kłos, Olszewski, Jarosz, Ciaszkiewicz, Skup itd.) — stanęły przed szansą pokazania się w Europie, a ich trenerem był Władysław Pałaszewski, który wcześniej doprowadził do wielkiego finału PEMK Resovię. Gwardia zaczęła start w PEMK mało przekonująco.

Pierwszego rywala Olympiakos SFP wyeliminowała ze sporym szczęściem. W Grecji wygrała 3:2, więc w rewanżowym meczu zlekceważyła rywala. Olympiakos wygrał we Wrocławiu dwa pierwsze sety, a w trzecim miał piłkę meczową. Gwardia wyszła z opresji jednak obronną ręką. W kolejnych rundach łatwo odprawiła mistrza Czech Duklę Liberec i włoską drużynę Torre Tabita Catania. To pozwoliło wrocławianom awansować do turnieju finałowego, który rozegrano na Majorce. Gwardia pojechała tam bez późniejszego trenera reprezentacji Leszka Milewskiego, który znakomicie grał z Włochami, ale doznał kontuzji, która przedwcześnie zakończyła jego karierę. Na Majorce wielu liczyło na dobry występ Polaków. Gwardia nie dała rady ani późniejszemu triumfatorowi Dinamo Bukareszt, ani słynnemu CSKA Moskwa. Natomiast — tak jak dwa lata wcześniej Płomień — pokonała fiński zespół Pieksamaeki, zapewniając sobie trzecią lokatę. Przyjęto to w Polsce z niedosytem.

Na początku lat osiemdziesiątych w Polsce rozpoczął się kryzys gospodarczy, potem wprowadzono stan wojenny, co ograniczyło kontakty międzynarodowe. W trzech kolejnych edycjach PEMK mistrz Polski nie startował w pucharowych rozgrywkach, a szkoda, bo choćby Gwardia po tak udanym debiucie mogła wiele zwojować w następnych starcie.

Bilans sezon po sezonie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2000/2001 – I liga seria B Awans do PLS
2001/2002 – Polska Liga Siatkówki 5
2002/2003 – Polska Liga Siatkówki 7
2003/2004 – Polska Liga Siatkówki 10
2004/2005 – I liga 2
2005/2006 – Polska Liga Siatkówki 6[1]
2006/2007 – Polska Liga Siatkówki 10
2007/2008 – I liga 4
2008/2009 – I liga 8,
Spadek do III ligi, (sprzedaż miejsca)
2009/2010 – III liga 1
2010/2011 – II liga 2
2011/2012 – II liga 4
2012/2013 – II liga 8
2013/2014 – II liga 2
2014/2015 – II liga 8

Poziom rozgrywek:

     pierwszy, najwyższy ogólnokrajowy

     drugi

     trzeci

     czwarty

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. JMC, Sezon 2005/2006 - Tabela - PlusLiga, www.plusliga.pl [dostęp 2017-12-11] (pol.).