Győző Forintos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Győző Forintos
Forintos 1996 Bad Liebenzell.jpg
Győző Forintos. Bad Liebenzell 1996
Państwo  Węgry
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1935
Budapeszt
Tytuł szachowy arcymistrz (1974)
Ranking FIDE 2317 (01.03.2012)
Miejsce w kraju niesklasyfikowany na liście aktywnych
Gnome-go-next.svg Węgierscy arcymistrzowie szachowi

Győző Forintos (ur. 30 lipca 1935 w Budapeszcie) – węgierski szachista i sędzia klasy międzynarodowej (od 1994), arcymistrz od 1974 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1954 wielokrotnie startował w finałach indywidualnych mistrzostw Węgier, najlepszy wynik osiągając w 1968 w Budapeszcie, gdzie zdobył tytuł mistrza kraju. Rok później również odniósł duży sukces, zajmując w finałowym turnieju II miejsce (za Peterem Dely). Pomiędzy 1958 a 1974 rokiem sześciokrotnie reprezentował narodowe barwy na szachowych olimpiadach, zdobywając 4 medale: trzy wraz z drużyną (srebrne w latach 1970 i 1972, brązowy - w 1966) oraz indywidualnie złoty, za wynik 10½ z 13 partii na VI szachownicy w roku 1958[1]. Oprócz tego, w latach 1961 - 1973 czterokrotnie wystąpił w drużynowych mistrzostwach Europy, na których wywalczył 6 medali: cztery wraz z drużyną (srebrny w roku 1970, brązowe - 1961, 1965, 1973) oraz indywidualnie dwa złote (1965 - na VI szachownicy, 1970 - na IX szachownicy)[2].

Odniósł wiele sukcesów w turniejach międzynarodowych, m.in. w Reggio Emilia (turniej szachowy) (1962/63, I m.), Budapeszcie (1963, I m.; 1966, dz. I m,; 1968, I m.), Bordeaux (1964, dz. I m. wraz z Klausem Dargą i Aleksandarem Matanaviciem), Monte Carlo (1969, turniej B, dz. I m. wraz ze Stefano Tatai), Wijk aan Zee (1970, turniej B, II m. za Ulfem Anderssonem), Bai (1971, memoriał Lajosa Asztalosa, I m.), Caorle (1972, turniej strefowy, III m. za Ljubomirem Ljubojeviciem i Borislavem Ivkovem), Madonna di Campiglio (1973, dz. II m. za Vlastimilem Jansą, wraz z Borislavem Ivkovem), Vrnjackiej Banji (1973, II m.), Reykjaviku (1974, II m.), Nowym Sadzie (1974, II m.), Sarajewie (1978, II m.) oraz w Cienfuegos (1979, memoriał Jose Raula Capablanki, III m. za Jewgienijem Swiesznikowem i Larry Christiansenem).

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1972 r., z wynikiem 2495 punktów zajmował wówczas 77. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 4. miejsce wśród węgierskich szachistów[3].

Jest autorem (wraz z Ervinem Haagiem) dwóch książek poświęconych szachowym debiutom:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]