HIAG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

HIAG (niem.: Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS, dosłownie „Stowarzyszenie Samopomocy Byłych Członków Waffen-SS”) – organizacja byłych członków Waffen-SS, działająca w latach 1951–1992.

Podstawy organizacyjne i kadrowe dla HIAG stworzyła organizacja Notgemeinschaft założona w 1949 przez Otto Kumma[1]. Założycielami organizacji HIAG byli: Josef Dietrich, Gottlob Berger, Heinz Lammerding i Herbert Otto Gille, a jednym z aktywnych członków Kurt Meyer.

Głównymi celami organizacji była pomoc weteranom, działania na rzecz ich rehabilitacji oraz walka o świadczenia socjalne, w tym prawa do emerytur dla członków Waffen-SS – w przeciwieństwie do członków Wehrmachtu, żołnierzom Waffen-SS odebrano prawo do świadczeń emerytalnych na skutek uznania przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze ich formacji za zbrodniczą. Organizacja prowadziła też działalność informacyjno-propagandową – pod patronatem związku ukazywały się pisma, np. miesięcznik Der Freiwillige, i publikacje książkowe gloryfikujące formacje SS[2].

HIAG korzystała z pomocy innych organizacji, np. Stille Hilfe (księżna Helene Elisabeth von Isenburg, Gudrun Burwitz)[1].

U szczytu swego powodzenia organizacja skupiała około 70 tysięcy byłych członków Waffen-SS, z około 250 tysięcy żyjących w Niemczech Zachodnich[3]. W latach 80. XX wieku związek był podejrzewany przez Bundesamt für Verfassungsschutz o współpracę z organizacjami neonazistowskimi. Polityczna niechęć do organizacji narastała, co w efekcie doprowadziło do jej rozwiązania w 1992 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Faszyzm niemiecki z perspektywy półwiecza. Materiały i studia, Poznań 1985, rozdział „Faszyzm w Niemczech Zachodnich po II wojnie światowej”, Wojciech Krzyżaniak, PL ISSN 0554-8217, s. 352.
  2. Grünberg K., SS-czarna gwardia Hitlera, Książka i Wiedza, Warszawa 1985, s. 546, ​ISBN 83-05-11298-5​.
  3. HIAG – projekt badawczy Uniwersytetu Bielefeld; plik pdf.