HMS Ramillies (1916)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy okrętu liniowego z 1917 roku. Zobacz też: inne okręty o tej samej nazwie.
HMS Ramillies
Ilustracja
Klasa pancernik
Typ Revenge
Historia
Stocznia William Beardmore and Company
Położenie stępki 12 listopada 1913
Wodowanie 12 czerwca 1916
 Royal Navy
Wejście do służby 1 września 1917
Los okrętu złomowany 1949
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 28 000 ton
pełna 31 200 ton
Długość 190 m
Szerokość po zbudowaniu 27 metrów
po dodaniu bąbli przeciwtorpedowych 31,1 m
Zanurzenie 8,7 m
Napęd
4 śruby, turbiny parowe Parsonsa
18 kotłów Yarrow
40 000 KM (30 MW)
Prędkość 21,5 węzła
Uzbrojenie
8 dział kal. 381 mm (w 4 wieżach dwudziałowych, 4xII)
14 dział kal. 152 mm (w kazamatach, 14xI)
2 działa 76 mm
4 działa 47 mm
4 wyrzutnie torped kal. 533 mm
Załoga 1000

HMS Ramilliesbrytyjski pancernik z okresu I i II wojny światowej. Był piątą jednostką typu Revenge. Okręt o numerze taktycznym 07, otrzymał imię „Ramillies” na cześć rozegranej w 1706 roku bitwy pod Ramillies.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod budowę HMS „Ramillies” położono 12 listopada 1913 roku w stoczni William Beardmore and Company. Wodowanie miało miejsce 12 czerwca 1916 roku, wejście do służby 1 września 1917 roku. Okres budowy okrętu w porównaniu do jednostek siostrzanych uległ przedłużeniu, z powodu zabudowania na nim zabezpieczeń chroniących przed atakiem torpedowym tzw. „bąbli przeciwtorpedowych”. Osiągnięcie gotowości bojowej opóźniło się także z powodu niewielkich uszkodzeń, jakich okręt doznał podczas wodowania.

W maju 1917 roku okręt wszedł w skład 1. Eskadry Liniowej. W 1920 roku w związku z napięciem między Wielką Brytanią a Turcją okręt ostrzelał tureckie pozycje na morzu Marmara. W 1924 roku wszedł w skład 2. Eskadry Liniowej Brytyjskiej Floty Atlantyku.

Po wybuchu II wojny światowej do 7 września operował w rejonie północnego Atlantyku w celu przechwytywania niemieckich jednostek. Pod koniec września eskortował konwój kierujący się do Aleksandrii. W listopadzie w ramach grupy okrętów „Force J” uczestniczył w akcji przeciwko niemieckiemu pancernikowi kieszonkowemu „Admiral Graf Spee”. Następnie do połowy 1940 roku ochraniał konwoje z Nowej Zelandii i Australii do Suezu.

Od czerwca 1940 roku operował w rejonie Morza Śródziemnego, gdzie m.in. ochraniał konwoje udające się na Maltę. Podczas jednej z takich misji, w październiku odpierał nieudany atak włoskich kutrów torpedowych. 27 listopada wziął udział w bitwie koło przylądka Spartivento.

Następnie został przydzielony do Floty Atlantyku ochraniającej konwoje w rejonie północnego Atlantyku. W marcu 1942 roku okręt został przeniesiony w rejon Oceanu Indyjskiego. Uczestniczył w inwazji na Madagaskar. 29 maja, stacjonując w porcie Diégo-Suarez, został zaatakowany przez japońskie miniaturowe okręty podwodne. Trafiony torpedą doznał ciężkich uszkodzeń, jednak nie zatonął[1]. Po powrocie do Wielkiej Brytanii, gdzie został wyremontowany, powrócił do służby w czerwcu 1943 roku. 6 czerwca 1944 roku wspierał lądowanie aliantów w Normandii.

Okręt został przeniesiony do rezerwy 31 stycznia 1945 roku. W 1946 roku został sprzedany na złom, a w 1949 roku złomowany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Carl Boyd, Yoshida Akihiko: The Japanese Submarine Force and World War II. Annapolis, MD: 1995, s. 89. ISBN 1-55750-015-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]