HMS Templar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS Templar (P316)
HMS Templar (P316)
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Vickers-Armstrongs, Barrow
Położenie stępki 28 grudnia 1941
Wodowanie 26 października 1942
 Royal Navy
Wejście do służby 15 lutego 1943
Los okrętu zatopiony jako cel w 1954
złomowany w lipcu 1959
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

1290 długich ton
1560 długich ton
Długość 84,28 m
Szerokość 7,77 m
zanurzenie:dziób: 3,89m
rufa: 4,45 m
Zanurzenie testowe 91 m (300 stóp)
Napęd
2 silniki diesla: 2 x 2500 KM (1,86 MW)
2 silniki elektryczne: 2 x 1450 KM (1,08 MW)
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

15,5 węzła
9 węzłów
Zasięg na powierzchni 4500 mil morskich przy prędkości 11 węzłów
Uzbrojenie
6 zapasowych torped
1 działo kal. 100 mm
3 przeciwlotnicze karabiny maszynowe
Wyrzutnie torpedowe 6 dziobowych wewnętrznych wyrzutni torped
2 zewnętrzne dziobowe wyrzutnie torped
2 zewnętrzne wyrzutnie torped na śródokręciu obrócone w kierunku rufy
1 zewnętrzna rufowa wyrzutnia torped
Załoga 61

HMS Templar (P316) - brytyjski okręt podwodny należący do trzeciej grupy jednostek typu T. Został zbudowany jako P316 w Vickers-Armstrongs w Barrow. Zwodowano go 26 października 1942 roku. Jak dotychczas był jedynym okrętem Royal Navy noszącym nazwę "Templar".

Słuzba[edytuj | edytuj kod]

"Templar" przez większość służby wojennej operował na Dalekim Wschodzie. W styczniu 1944 roku w cieśninie Malakka storpedował i uszkodził krążownik lekki "Kitakami". W czerwcu 1944 roku na północ od Sumatry nieskutecznie atakował niemiecki okręt podwodny U-1062.

Okręt przetrwał wojnę i pozostał w służbie, uczestniczył m.in. w operacji Deadlight - zatapianiu zdobycznych U-Bootów. Został użyty jako okręt-cel w Loch Striven (Szkocja) w 1954 roku. Podniesiony z dna 4 grudnia 1958 roku, 19 lipca 1959 roku dotarł do Troon (Szkocja) w celu zezłomowania[1].

Przypisy

  1. HMS Templar, Uboat.net

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]