HSK Widder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
HSK Widder
ilustracja
Historia
Stocznia Howaldtswerke, Kilonia
Wodowanie 1930
 III Rzesza
Nazwa Neumark
Wejście do służby 1930
 Kriegsmarine
Nazwa HSK Widder
Wejście do służby 9 grudnia 1939
Los okrętu wycofany ze służby w 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 16 800 (7851 BRT)
Długość 152 m
Szerokość 18,2 m
Zanurzenie 8,3 m
Napęd
1 turbina parowa, 4 kotły; 6200HP
Prędkość 14 węzłów
Zasięg 34,000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
6x150mm
1x75mm
1xII 37mm
2xII 20mm
4 wyrzutnie torped
92 miny
Wyposażenie lotnicze
2xHe114B
Załoga 364

HSK Widder (HSK3, "Schiff 21") – niemiecki krążownik pomocniczy (rajder) Kriegsmarine okresu II wojny światowej. Royal Navy nadało mu nazwę Raider D.

Pierwsza faza służby[edytuj | edytuj kod]

Budowany dla HAPAG (Hamburg America Line) w Howaldtswerke w Kilonii został zwodowany w 1930 roku jako frachtowiec "Neumark". Zarekwirowany przez Kriegsmarine, został przerobiony do użycia jako rajder stoczni Blohm und Voss zimą 1939 roku. Wszedł do służby jako krążownik pomocniczy "Widder" 9 grudnia tego roku. W swój jedyny rejs wypłynął w maju 1940 roku.

Rejs bojowy[edytuj | edytuj kod]

"Widder" wyruszył jako część pierwszej fali niemieckich rajderów; dowódcą był Korvettenkapitän (później Fregattenkapitän) Helmuth von Ruckteschell.

Okręt opuścił Niemcy 6 maja, przepłynął przez Cieśninę Duńską i udał się do swojego regionu patrolowania na Atlantyku. Przez ponad 5 i pół miesiąca przechwycił i zatopił 10 statków o łącznej pojemności 58 644 BRT).

Po zakończeniu misji wrócił do okupowanej Francji 31 października 1940 roku.

Dalsza służba[edytuj | edytuj kod]

Oceniony jako nieprzydatny do roli rajdera "Widder" został przechrzczony na "Neumark" i używany jako okręt warsztatowy w Norwegii. Po wojnie został oddany Wielkiej Brytanii, gdzie służył jako "Ulysses". Odsprzedany w 1950 roku do Niemiec jako "Fechenheim", został zniszczony w pobliżu Bergen w 1955 roku.

Był jedynym niemieckim krążownikiem pomocniczym, który przetrwał wojnę. Jego dowódca Kapitän zur See Helmuth von Ruckteschell był jednym z dwóch niemieckich oficerów marynarki skazanych za zbrodnie wojenne.

Zatopione jednostki[edytuj | edytuj kod]

  • 13.06.1940 "British Petrol" 6 891 BRT
  • 26.06.1940 "Krosfonn" 9 323 BRT
  • 10.07.1940 "Davisian" 6 433 BRT
  • 13.07.1940 "King John" 5 228 BRT
  • 04.08.1940 "Beaulieu" 6 114 BRT
  • 08.08.1940 "Oostplein" 5 059 BRT
  • 10.08.1940 "Killoran" 1 817 BRT
  • 21.08.1940 "Anglo-Saxon" 5 596 BRT
  • 02.08.1940 "Cymbeline" 6 317 BRT
  • 08.09.1940 "Antonios Chandros" 5 866 BRT

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]