Hajduk (służący)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy służącego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Hajduk – nazwa[1] stosowana w Polsce w wieku XVIII, później już raczej tylko na Węgrzech, wobec lokajów, zazwyczaj noszących węgierskie stroje, służących na dworach magnackich.

Początkowo, w XVI wieku nazywano tak w wojsku polskim szeregowego wyborowej piechoty węgierskiej (hajducy Batorego). Z czasem, przechodząc na służbę dworską, zatrzymali swą nazwę.

Niektórzy hajducy za szczególne zasługi w służbie księcia siedmiogrodzkiego Stefana Bocskaya w czasie powstania siedmiogrodzian, otrzymali w 1605 szlachectwo i posiadłości ziemskie w komitacie soboleskim i biharskim, mianowicie: Dorog, Hatház, Nánás, Szoboszló, Vámos-Pércs i Böszörmény Rácz. Według innych danych przywilej ten mieli otrzymać od króla węgierskiego Macieja Korwina.


Na Huculszczyźnie hajdukami nazywano młodych mężczyzn zatrudnianych do ochrony dworu przed napaścią rozbójników.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. z węgierskiego, w l.mn. hajdúk – rabusie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]