Hala sterowcowa w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hala sterowcowa
Pozostałości po hali - Aleje Solidarności
Pozostałości po hali - Aleje Solidarności
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres Aleje Solidarności
Typ budynku hala sterowcowa
Wysokość całkowita 28[1] m
Ukończenie budowy 1913[1]
Pierwszy właściciel Armia Cesarstwa Niemieckiego
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Hala sterowcowa
Hala sterowcowa
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Hala sterowcowa
Hala sterowcowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Hala sterowcowa
Hala sterowcowa
Ziemia52°26′08,46″N 16°55′35,49″E/52,435683 16,926525

Hala sterowcowa w Poznaniu (niem. Zeppelin Halle) - nieistniejąca obecnie hala sterowców zlokalizowana dawniej na terenie obecnych Winograd (wtedy Winiar) w osi Alei Solidarności, na południe od Osiedla Zwycięstwa.

Halę zbudowano w 1913 (firma Arthur Mueller) z przeznaczeniem dla mierzącego 140 metrów długości sterowca Zeppelin Z4, stąd polska potoczna nazwa Cepelinhala. Obiekt miał długość 170 metrów, wysokość 28 metrów i szerokość 36 metrów[1]. Stacjonowały tu także: niemiecki LZ16 (ZIV) oraz (krótko) polski sterowiec Lech.

Hala została zdobyta 6 stycznia 1919 przez powstańców wielkopolskich, a zdeponowany tu sprzęt istotnie przysłużył się do powstania polskiego lotnictwa wojskowego (oprócz samolotów zdobytych na Ławicy). 5 maja 1919, w oparciu o zdobyczny materiał, zorganizowano 1. Polową Kompanię Aeronautyczną pod dowództwem por. Sławomira Bilka. Powstała w Poznaniu Oficerska Szkoła Aeronautyczna za zgodą prawomocnej jeszcze w tym czasie Naczelnej Rady Ludowej. Szkolenia prowadzono według instrukcji francuskich, ale na sprzęcie niemieckim (halę zwiedzał m.in. Charles de Gaulle). Pierwszy balon obserwacyjny Parseval-Sigsfeld wystartował tutaj 23 lipca 1919. W końcu 1919 roku do Polski przybyły balony francuskie i amerykańskie, a wcześniej Dowództwo Wojsk Aeronautycznych przeniesiono do Warszawy, gdzie zostało ostatecznie rozformowane. Z czasem opróżniona hala miała przejść na potrzeby przemysłu filmowego, do czego nie doszło (Władysław Dzwonkowski pragnął wzorować się na niemieckiej wytwórni Tobis Klang Film funkcjonującej w hali sterowców[2]). Lądowisko przy hali, czyli Łąka Zeppelinów (Zeppelinwiese) było areną silnych starć pancernych w końcu II wojny światowej. Jedyny niemiecki czołg Tygrys walczący w Poznaniu zniszczył tutaj kilkanaście wozów bojowych Armii Czerwonej. Po wojnie drewniane elementy zbombardowanej przez Rosjan hali rozebrała okoliczna ludność[3].

Pozostałości:

  • fragmenty betonowych fundamentów na pasie zieleni rozdzielającym Aleje Solidarności (przy przejściu dla pieszych na południe od Osiedla Zwycięstwa),
  • cumy (betonowe bloki i obręcze) w Parku Czarneckiego[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zbigniew Kopeć, Poznań między wojnami. Opowieść o życiu miasta 1918-1939, Księży Młyn, Łódź, 2013, s.55, ​ISBN 978-83-7729-030-9
  2. Ewa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.39, ​ISBN 978-83-63685-34-8
  3. a b Poznańska Wiki

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]