Halibut atlantycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Halibut biały)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Halibut atlantycki
Hippoglossus hippoglossus[1]
(Linnaeus, 1758)
Halibut atlantycki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd flądrokształtne
Rodzina flądrowate
Rodzaj Hippoglossus
Gatunek halibut atlantycki
Synonimy
  • Hippoglossus americanus Gill, 1864
  • Hippoglossus gigas Swainson, 1839
  • Hippoglossus linnei Malm, 1877
  • Hippoglossus maximus Gottsche, 1965
  • Hippoglossus vulgaris Fleming 1828
  • Pleuronectes hippoglossus Linnaeus, 1758
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Halibut atlantycki[3], halibut biały[4], kulbak biały[4], kulbak[5] (Hippoglossus hippoglossus) – gatunek morskiej ryby z rodziny flądrowatych (Pleuronectidae). Jest największym przedstawicielem tej rodziny.

Złowiony okaz
Występowanie halibuta atlantyckiego w wodach Oceanu Atlantyckiego

Występowanie[edytuj]

Północna część Atlantyku w rejonie okołoarktycznym od wybrzeży Kanady i Grenlandii na północy, poprzez strefę północnego obszaru Morza Północnego po Morze Białe, oraz do północnych obszarów Zatoki Biskajskiej. Sporadycznie spotykany w rejonie Morza Bałtyckiego.

Charakterystyka[edytuj]

Budowa ciała asymetryczna. Ciało owalnie wydłużone i mięsiste szarobrązowe lub oliwkowoszare, od strony spodniej barwa ciała jest biała. Łuska mała o gładkiej powierzchni. Otwór gębowy duży, sięgający aż do wysokości środka oka. Płetwa grzbietowa długa, która zaczyna się nad jej górnym okiem zaopatrzona w ponad 100 promieni miękkich.

Osiąga ponad 3,5 m długości przy masie sięgającej do 300 kg.

Tryb życia[edytuj]

Prowadzi przydenny tryb życia odpoczywając na prawym boku. Przebywa na głębokości do 2500 m. z rzadka zapuszczając się w wyższe partie wody (poniżej 50 m) w wodzie o dużym zasoleniu. Woda w jakiej przebywa jest zimna, do 8 °C.

Odżywianie[edytuj]

Głównym pokarmem jakim się odżywia są ryby. Spożywa również inne zwierzęta związane ze środowiskiem występującym w bentosie, gł. głowonogi, skorupiaki (kraby, homary) i mięczaki (małże).

Halibut biały jest obiektem łańcucha pokarmowego drapieżnych ssaków np. morsów.

Rozród[edytuj]

Tarło odbywa w okresie zimowym i wczesnej wiosny (grudzień-kwiecień). W tym czasie składa jaja w wodach pelagialnych toni wodnej, które swobodnie w niej się unoszą. Liczba jaj dochodzi do 3,5 miliona sztuk. Ikra duża, o 3–4 mm średnicy. Młode w pierwszym okresie (do 4 lat) są całkowicie białe i przebywają w toni wodnej na głębokości dochodzącej do 100 m. Wraz ze wzrostem głębokość jego przebywania wzrasta.

Gatunkiem pokrewnym halibuta białego jest halibut czarny (Reinhardtius hippoglossoides).

Znaczenie gospodarcze i wartości odżywcze[edytuj]

Halibut atlantycki wcześniej był uważany za ważną i cenną rybę w rybołówstwie. Znaczny spadek jego populacji spowodował, że jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem.

Ilość aminokwasów w 100 g[6]
Nazwa Ilość w mg
Izoleucyna 1175
Leucyna 1794
Lizyna 1443
Metionina 740
Cystyna 222
Fenyloalanina 629
Tyrozyna 629
Treonina 916
Tryptofan 240
Walina 1202
Arginina 1267
Histydyna 444
Alanina 1637
Kwas asparaginowy 1989
Kwas glutaminowy 2784
Glicyna 1067
Prolina 749
Seryna 1175
Wartość odżywcza
Halibut atlantycki świeży
(100 g)
Wartość energetyczna 412 kJ (98 kcal)
Białka 20,1 g
Węglowodany 0,0 g
Tłuszcze 1,9 g
Woda 76,7 g
Dane liczbowe na podstawie: [6]
Wartości RDA i AI wyznaczone na podstawie danych Institute of Health[7]

Przypisy

  1. Hippoglossus hippoglossus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hippoglossus hippoglossus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, seria: Mały słownik zoologiczny.
  4. a b Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.
  5. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Leksykon przyrodniczy. Henryk Garbarczyk i Eligiusz Nowakowski. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  6. a b Hanna Kunachowicz; Beata Przygoda; Irena Nadolna; Krystyna Iwanow: Tabele składu i wartości odżywczej żywności. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2017, s. 252. ISBN 978-83-200-5311-1.
  7. Dietary Reference Intakes Tables and Application. Institute of Health. The National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]