Haligowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Haligowce
Haligovce
ilustracja
Państwo

 Słowacja

Kraj

 preszowski

Powiat

Lubowla

Starosta

Milan Volček[1]

Powierzchnia

11,36[2] km²

Wysokość

506[3] m n.p.m.

Populacja (2021)
• liczba ludności
• gęstość


647[4]
57,06[5] os./km²

Nr kierunkowy

+421 52[3]

Kod pocztowy

065 34[3]

Tablice rejestracyjne

SL

Położenie na mapie kraju preszowskiego
Mapa konturowa kraju preszowskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Haligowce”
Położenie na mapie Słowacji
Mapa konturowa Słowacji, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Haligowce”
Ziemia49°22′N 20°27′E/49,366667 20,450000
Strona internetowa
Haligowskie Skały

Haligowce (słow. Haligovce) – wieś (obec) na słowackim Spiszu w powiecie Lubowla.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założona została na prawie niemieckim na początku XIV w. przez ród Görgyów. Założono ją na tzw. surowym korzeniu. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z lat 1334–1338. W roku 1435 kwaterował tutaj ze swoimi ludźmi Piotr Axamit, jeden z przywódców husytów. Ukrywał się przed wojskami węgierskimi w jaskini na zboczach góry, która od jego nazwiska obecnie nosi nazwę Aksamitka. Przez jakiś czas w XIV i XV w. (do 1657) tereny Haligowców były w posiadaniu zakonników kartuzów z Czerwonego Klasztoru. W 1751 wieś zwiedzała ekspedycja wiedeńskich uczonych, której przewodnikiem był kieżmarski badacz Tatr i zbieracz minerałów Jakob Buchholtz. To wówczas dowiedzieli się oni od miejscowej ludności o "smoczych" kościach w jaskini na Haligowskich Skałach. Dzisiaj ta jaskinia nosi nazwę Aksamitka (również od nazwiska Piotra Axamita). Ludzi w Haligowcach z czasem przybywało: w 1823 wieś miała 100 domów, w 1913 austriackie rejestry wykazują 556 mieszkańców, w tym 10 grekokatolików, 3 ewangelików i 12 Żydów. W 1809 utworzono tutaj oddzielną parafię. Wieś pod koniec XIX w. przeludniła się. Wielu mieszkańców ratowało się emigracją „za chlebem”, głównie do USA, niektórzy dorabiali wypalaniem wapna z pienińskich wapieni, wytłaczaniem oleju lnianego, wożeniem furmankami wczasowiczów z Czerwonego Klasztoru, a także drutowaniem garnków, co było czymś wyjątkowym, z zasady bowiem czynnością tą zajmowali się Łemkowie.

Miejscowość ma typową dla słowackiego Spiszu zwartą zabudowę. Obecnie wieś nadal ma charakter rolniczo–pasterski, chociaż coraz więcej jej mieszkańców ma już inne źródła utrzymania. Miejscowość stawia również na turystykę.

Położenie geograficzne i turystyka[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość położona jest na granicy dwóch regionów geograficznych: Pienin i Magury Spiskiej w dolinie rzeki Lipnik oraz w dolinie płynącego przez Magurę Spiską jego dopływu, potoku Rychwałd. Górna część miejscowości (około 560 m n.p.m.) ukryta jest w Magurze Spiskiej pomiędzy wzniesieniami Bucznika (750 m) i Kobylej Góry (877 m). Przez miejscowość przebiega droga z Czerwonego Klasztora do miejscowości Hniezdne, gdzie krzyżuje się z drogą krajową nr 77 (do miejscowości Lubowla lub Biała Spiska).

Największą atrakcją turystyczną miejscowości są bardzo oryginalne Haligowskie Skały (obszar ochrony ścisłej). Zabytkowy kościół Nawiedzenia Najświętszej Matki Boskiej wybudowano w 1757. W oddalonych od centrum wsi osiedlach zachowały się jeszcze tradycyjne drewniane domy w stylu spiskim. W miejscowości istnieje motel Goralský Dvor z restauracją, wyciąg narciarski i źródła wody mineralnej.

Szlaki turystyczne
Szlak zielony zielony: Haligowce – przełęcz Pod PłaśniamiLeśnica. 2.05 h, ↓ 2.05 h

Kultura[edytuj | edytuj kod]

We wsi jest używana gwara spiska, zaliczana przez polskich językoznawców jako gwara dialektu małopolskiego języka polskiego, przez słowackich zaś jako gwara przejściowa polsko-słowacka[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zoznam zvolených starostov a primátorov podľa obcí, miest a mestských častí (słow.). Štatistický úrad Slovenskej republiky, 2014. [dostęp 2017-10-31].
  2. Statistical Office of the Slovak Republic: Hustota obyvateľstva - obce [om7014rr_ukaz: Rozloha (Štvorcový meter)] (słow.). 2022-03-31. [dostęp 2022-03-31].
  3. a b c Statistical Office of the Slovak Republic: Základná charakteristika (słow.). 2015-04-17. [dostęp 2022-03-31].
  4. Statistical Office of the Slovak Republic: Počet obyvateľov podľa pohlavia - obce (ročne) (słow.). 2022-03-31. [dostęp 2022-03-31].
  5. Statistical Office of the Slovak Republic: Hustota obyvateľstva - obce (słow.). 2022-03-31. [dostęp 2022-03-31].
  6. Júlia Dudášová-Kriššáková, Goralské nárečia z pohľadu súčasnej slovenskej jazykovedy, Prešov: Vydavateľstvo Prešovskej univerzity v Prešove, 2016, s. 20-24, ISBN 978-80-555-1714-8 (słow.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]