Halina Miroszowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Halina Stefania Miroszowa
Ilustracja
Halina Miroszowa, 1993
Imię przy narodzeniu Uścińska
Data i miejsce urodzenia 28 września 1920
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 2014
Skolimów
Zawód, zajęcie dziennikarka
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Halina Miroszowa
ilustracja
Podporucznik Podporucznik
Data i miejsce urodzenia 28 września 1920
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 2014
Skolimów
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy wojna obronna
Odznaczenia
Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie

Halina Stefania Miroszowa (z domu Uścińska, 1. voto Rościszewska, ur. 28 września 1920 w Warszawie, zm. 1 sierpnia 2014 w Skolimowie[1][2][3][4]) – dziennikarka radia i telewizji.

Była córką Stefana, wówczas żołnierza I Brygady Legionów Polskich. Po zakończeniu wojny do 1928 roku rodzina mieszkała w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie matka Haliny była nauczycielką w szkole powszechnej, a ojciec pracował w PZU i był komendantem tamtejszej Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1928 roku Stefan Uściński został awansowany i przeniesiony na stanowisko inspektora powiatowego PZU w Łomży.

Halina Uścińska zamieszkała z rodzicami w Łomży i tam wstąpiła w roku 1931 do harcerstwa oraz zdała w roku 1939 maturę w gimnazjum żeńskim im. Marii Konopnickiej.

Po maturze wyjechała z rodzicami do Warszawy, by zdać egzamin wstępny na studia medyczne. Na wezwanie Komendy Głównej Harcerek z 7 września 1939 zgłosiła się natychmiast i dostała przydział jako sanitariuszka do III batalionu 360 Pułku Obrony Warszawy. Okres II wojny światowej spędziła w Warszawie. Podjęła służbę w Szarych Szeregach i Związku Walki Zbrojnej. W konspiracji zajmowała się kolportażem prasy podziemnej w grupie kolporterek, zwanych „dromaderkami”, dowodzonej przez Aleksandra Kamińskiego. Zapisała się na studia medyczne do szkoły docenta Zaorskiego „Private Fachschule für Sanitäres Hilfspersonal des Dozenten Dr. Zaorski”.

W listopadzie 1941 poślubiła kolegę z łomżyńskiego gimnazjum, Antoniego Rościszewskiego, oficera 7 pułku piechoty Legionów AK „Garłuch”. W styczniu 1943 urodziła syna Jacka i przerwała studia. Przed wybuchem Powstania Warszawskiego Antoni skłonił żonę, by wyjechała z synem do Zalesia. Sam walczył na Okęciu, przedostał się do Włoch pod Warszawą i tam został aresztowany, zesłany do Oświęcimia, skąd przeniesiony do obozu KL Natzweiler-Struthof w Alzacji zginął 4 stycznia 1945.

Po powrocie do Warszawy podjęła pracę urzędniczą w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym, potem w biurze Polskiego Radia. Wzięła udział w konkursie na pracowników programowych i zdobyła jedno z siedmiu miejsc na 130 kandydatów. W Radiu poznała swego drugiego męża – Henryka Mirosza, przez wiele lat szefa „Muzyki i Aktualności”.

W 1959 roku została w ramach Komitetu ds. Radia i Telewizji przeniesiona z Radia (na ul. Malczewskiego) do telewizji na Plac Powstańcow, a później na ul. Woronicza.

Prowadziła w TVP cotygodniowy magazyn „Miniatury”, składający się z kilku felietonów, a także „Bank miast”, później w II programie TVP program „Twarzą w twarz”. Pod koniec lat 80. XX w. wspólnie z Aleksandrem Małachowskim prowadziła przez dwa lata program interwencyjny Telewizja nocą.

W roku 2006 zmarł jej mąż Henryk Mirosz.

Pomimo tego, że cały okres powojenny spędziła w Warszawie, zachowała sentyment dla miasta lat dziecinnych – Łomży. Była jednym z członków założycieli, którzy 11 listopada 1958 roku założyli w Warszawie Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej. Jest Honorowym Obywatelem Miasta Łomży. Mieszkała w Domu Aktora w Skolimowie. Autorka dwóch książek: „Czerwone oczy kamer” oraz autobiografii „Mój czas” z przedmowami Xymeny Zaniewskiej, Olgi Lipińskiej i Wawrzyńca Kłosińskiego, wydanej przez TPZŁ.

8 lipca 1954 odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi[5] (jej mąż otrzymał wówczas Złoty Krzyż Zasługi), a 12 kwietnia 2000 wraz z mężem otrzymała Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie[6]. W 2010 roku otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7]. Za swoje zasługi wojenne odznaczona została Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.

Obydwoje spoczywają na Cmentarzu Komunalnym na Wólce Węglowej (kw. W-IX-5, rz. 9, miejsce 13)[8].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Halina Miroszowa, Mój czas : Łomża : Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej : 2008. ​ISBN 978-83-924170-4-0
  • Halina Miroszowa, Czerwone oczy kamer : Łomża : wydano nakładem Autorki : 2000. ​ISBN 83-912037-7-8

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Uściński i Halina Miroszowa (Uścińska): Praca Zbiorowa OW TPZŁ –„Łomżyńskie Wspomnienia” – „Na schyłku życia wracamy do miejsc, z których wyrośliśmy” str. 110 -136 : Warszawa 1998 : ​ISBN 83-902985-5-4
  • Irena Mickiewicz (oprac.): Praca Zbiorowa OW TPZŁ – „Nasze biografie” – „ Halina Miroszowa, z d. Uścińska primo voto Rościszewska” str. 71 – 74 : Warszawa 2006 : ​ISBN 83-924170-0-3