Hallucigenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hallucigenia
Skamieniałość H. sparsa (Royal Ontario Museum w Toronto)
Skamieniałość H. sparsa (Royal Ontario Museum w Toronto)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ  ?Pazurnice
Gromada  ?Xenusia
Rząd  ?Scleronychophora
Rodzina Hallucigenidae
Rodzaj Hallucigenia
Rekonstrukcja H. sparsa
Rekonstrukcja H. fortis

Hallucigeniarodzaj wymarłego zwierzęcia, którego pozostałości odkryto na bogatym w kambryjskie skamieniałości stanowisku łupków z Burgess w Kolumbii Brytyjskiej, prowincji Kanady.

Zwierzę zostało nazwane przez Simona Conwaya Morrisa z powodu swojego niezwykłego wyglądu. Był to bezkręgowiec o robakowatym wyglądzie, zaopatrzony w siedem par wydłużonych kończyn oraz siedem par kolczastych wyrostków wyrastających z jego grzbietowej strony. Długość zwierzęcia wahała się między pięcioma milimetrami a trzema centymetrami. Istota posiadała też u jednego końca sferyczne zakończenie, utożsamiane przez wielu naukowców z głową. Jednakże nie odnaleziono na niej śladów po jakichkolwiek organach – oczach, otworze gębowym, które zazwyczaj znajdują się na głowie. Nietypowy wygląd hallucigenii i jej pozycja w systematyce zwierząt jest wciąż przedmiotem gorących dyskusji. Kontrowersje wśród naukowców budzi wygląd zwierzęcia, przeznaczenie poszczególnych „organów” położenie „przodu” i „tyłu”, sposób poruszania się i odżywiania. Istniała nawet hipoteza, że nie była oddzielnym organizmem, lecz odnalezione pozostałości stanowią fragment nieznanego kambryjskiego zwierzęcia. Prawdopodobnie, wśród obecnie żyjących bezkręgowców, najbliżej spokrewnione z nimi są pratchawce.

W roku 1991 Lars Ramsköld i Hou Xianguang znaleźli w Chinach skamieniałości zwierząt o niemal identycznym do hallucigenii wyglądzie[1]. Obecnie znane są dwa gatunki hallucigenii: środkowokambryjska H. sparsa z Kanady i dolnokambryjska H. fortis z Chin. W roku 1992 Lars Ramsköld zasugerował[2], że sferyczny kształt jest w istocie plamą resztek organicznych powstałą w momencie śmierci zwierzęcia.

W 2015 roku naukowcom pod kierunkiem Martina Smitha i Jean-Bernarda Carona z Uniwersytetu w Cambridge udało się wreszcie odnaleźć otwór gębowy zwierzęcia[3]. Po przeskanowaniu około 100 skamielin pod mikroskopem elektronowym Smith zaobserwował parę prostych oczu oraz otwór gębowy przystosowany najprawdopodobniej do ssania, razem z wianuszkiem zębów. Były one niewielkie i znajdowały się na końcu długiej szyi, co może wyjaśniać dlaczego wcześniejsi badacze mylili głowę z ogonem. Zwierzę prawdopodobnie poruszało się po dnie na zaskakująco wątłych i słabych odnóżach, chroniąc się przed drapieżnikami za pomocą kolców na grzbiecie (wczesne teorie często myliły je ze słabo zachowanymi w kończynami). Nowe odkrycie pozwoli prawdopodobnie na bardziej precyzyjne umieszczenie hallucigenii w drzewie ewolucji. Uzębiony otwór gębowy pozwala na próbę zaklasyfikowania zwierzęcia jako wspólnego przodka wielu wylinkowców[4].

Przypisy

  1. Roger Lewin: Paleontologists Find New Specimens Related to Hallucigenia. [dostęp 2015-06-28].
  2. Lars Ramsköld. The second leg row of Hallucigenia discovered. „Lethaia”. 25 (2), s. 221-224, 1992. DOI: 10.1111/j.1502-3931.1992.tb01389.x. 
  3. After 50 years, scientists discover head of the insane Hallucigenia 'worm'. The Verge. [dostęp 2015-06-24].
  4. Martin R. Smith, Jean-Bernard Caron. Hallucigenia/'s head and the pharyngeal armature of early ecdysozoans. „Nature”. advance online publication, 2015. DOI: 10.1038/nature14573. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]