Halucynoza alkoholowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu (zaburzenia psychotyczne)
ICD-10 F10.5
Zaburzenia psychotyczne wywołane alkoholem, z omamami
DSM-IV 291.3

Halucynoza alkoholowa (omamica alkoholowa, ang. alcoholic hallucinosis, alcohol-induced psychotic disorder) – postać psychozy alkoholowej, w której obrazie klinicznym dominują omamy słuchowe. Niekiedy mogą występować omamy dotyczące innych zmysłów i urojenia. Etiologia schorzenia wiąże się z wieloletnim i intensywnym spożywaniem alkoholu. Leczeniem z wyboru są neuroleptyki, przede wszystkim haloperidol[1].

Halucynozę alkoholową opisał jako pierwszy Carl Wernicke w swoim wydanym w 1900 roku podręczniku[2].

W polskiej tradycji psychiatrycznej dzieli się halucynozę alkoholową na przewlekłą i ostrą, traktowaną jako wariant majaczenia alkoholowego[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Standardy leczenia farmakologicznego niektórych zaburzeń psychicznych. Marek Jarema (red.). Gdańsk: ViaMedica, 2011, s. 259. ISBN 978-83-7599-286-1.
  2. Jan Dirk Blom: A Dictionary of Hallucinations. New York, NY: Springer, 2009, s. 11-12. ISBN 978-1-4419-1222-0.
  3. Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria. T. 1, Podstawy psychiatrii. Wrocław: Elsevier Urban & Parner, 2011, s. 191-192. ISBN 978-83-7609-106-8.