Hammadydzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hammadydzi, Beni Hammad – berberyjska dynastia, która rządziła obszarem odpowiadającym mniej więcej współczesnej wschodniej Algierii w latach 1007–1152.

Hammadydzi (Beni Hammad) wywodzili się z Kabyli i stanowili odgałęzienie dynastii Zirydów. Należeli do koczowniczej berberskiej grupy etnicznej Zenaga (po arabsku Sanhadża)[1]. Rządzili obszarem odpowiadającym mniej więcej współczesnej wschodniej Algierii przez około półtora wieku (1008–1152). Wkrótce po dojściu do władzy odrzucili doktrynę ismailizmu Fatymidów i powrócili do sunnizmu malikickiego uznając Abbasydów za prawowitych kalifów. Na krótko udało im się opanować Fez w Maroku w 1038 lub 1039 i w 1062[1]. Upadek rządów Hammadydów nastąpił, gdy osłabieni przez wtargnięcie arabskich Beduinów z plemion Banu Hilal (Beni Hilal), zostali zniszczeni przez Almohadów[2].

Pierwszą stolicą Hammadydów było El Kalaa (El Kalaa Beni Hammad) wybudowane na początku XI wieku w górach Hodna (Dżebel Maadid). Następnie w 1090 przenieśli swoją stolicę do nadmorskiej Bidżaji pod wpływem zagrożenia ze strony przez Beduinów Banu Hilal[3].

Władcy Hammadydów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]