Hanazuki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hanazuki
Ilustracja
Klasa niszczyciel
Typ Akizuki
Historia
Stocznia Maizuru
Położenie stępki 10 lutego 1944
Wodowanie 10 października 1944
 Nippon Kaigun
Nazwa „Hanazuki”
Wejście do służby 26 grudnia 1944
Wycofanie ze służby sierpień 1947
 US Navy
Nazwa DD-934
Wejście do służby sierpień 1947
Los okrętu zezłomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 2701 ton,
pełna - 3700 ton
Długość 134,2 m
Szerokość 11,6 m
Zanurzenie 4,2 m
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe, 2 śruby
Prędkość 33 węzłów
Zasięg 8300 mil morskich przy prędkości 18 w
Uzbrojenie
8 dział 100 mm Typ 98 w wieżach dwudziałowych (4xII),
15 - 48 działek przeciwlotniczych 25 mm Typ 96, na stanowiskach podwójnych, potrójnych i pojedynczych (ilość zwiększana w latach 1943-44),
1 poczwórna wyrzutnia torpedowa 610 mm Typ 92 model 4 (1xIV) (8 torped Typ 93),
1-2 miotacze bomb głębinowych Typ 94, zrzutnie bg (72 bomby głębinowe)
Załoga 300

Hanazuki (katakana: ハナヅキ lub キヅナハ) – japoński wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej, typu Akizuki. Spotyka się też romanizację nazwy: "Hanatsuki".

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Hanazuki" należał do serii wielkich niszczycieli typu Akizuki, zaprojektowanych specjalnie jako okręty obrony przeciwlotniczej, których główne uzbrojenie stanowiło 8 nowych dział uniwersalnych kalibru 100 mm, o świetnych charakterystykach balistycznych, lecz umiarkowanie skutecznym systemie kierowania ogniem.

Stępkę pod budowę okrętu położono 10 lutego 1944 w stoczni Marynarki w Maizuru, kadłub wodowano 10 października 1944, a okręt wszedł do służby 26 grudnia 1944; budowa trwała rekordowo krótki czas. Nazwa, podobnie jak pozostałych niszczycieli tej serii, związana była z Księżycem i oznaczała "Kwitnący Księżyc".

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu do służby załoga szkoliła się na wodach Japonii w składzie 11. Flotylli Niszczycieli. 31 marca 1945 został okrętem flagowym 31. Flotylli Eskortowej. Jego jedyną operacją bojową była początkowa eskorta pancernika "Yamato" i innych okrętów biorących udział w operacji Ten-gō 6 kwietnia 1945, przez cieśninę Bungo, po czym powrócił do bazy (wraz z niszczycielami eskortowymi "Kaya" i "Maki"). Do końca wojny przebywał na japońskim Morzu Wewnętrznym, atakowany przez amerykańskie lotnictwo pokładowe, bez uszkodzeń.

Po wojnie, w sierpniu 1947 został przekazany USA w ramach reparacji. Pod oznaczeniem DD-934, został przebadany przez specjalistów amerykańskich, po czym złomowany w Japonii.

Dowódcy:

  • kmdr por Hideo Higashi (grudzień 1944 - wrzesień 1945)

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • zapas paliwa: 1097 t.

Uzbrojenie i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • 8 dział 100 mm Typ 98 w wieżach dwudziałowych (4xII).
    • długość lufy - L/65 (65 kalibrów), kąt podniesienia - 90° donośność - 19.500 m (pozioma), 14.700 m (maks. pionowa), masa pocisku - 13 kg. Zapas amunicji - po 300 nabojów.
  • system kierowania ogniem artylerii głównej: dwa 4,5-metrowe dalmierze stereoskopowe (na nadbudówce dziobowej i rufowej) z przelicznikiem artyleryjskim Typ 94.
  • urządzenia kierowania ogniem artylerii plot: 2,5-metrowy dalmierz, dwa 1,5 metrowe dalmierze
  • szumonamiernik
  • radar: dozoru ogólnego model 21 lub dozoru ogólnego model 22 i/lub dozoru powietrznego model 13

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]