Hanna Gronkiewicz-Waltz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hanna Gronkiewicz-Waltz
Prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1952
Warszawa
Prezydent m.st. Warszawy
Okres od 2 grudnia 2006
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Kazimierz Marcinkiewicz (p.f.)
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres od 5 marca 1992
do 10 stycznia 2001
Poprzednik Andrzej Topiński (p.o.)
Następca Leszek Balcerowicz
Posłanka V kadencji Sejmu
Okres od 19 października 2005
do 26 listopada 2006
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Gwiazdy Polarnej (od 1975) Komandor Orderu Korony (Belgia)
Hanna Gronkiewicz-Waltz podczas Parady Schumana (2007)
Podczas obchodów 70. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego pod pomnikiem Polegli Niepokonani (2014)

Hanna Beata Gronkiewicz-Waltz (ur. 4 listopada 1952 w Warszawie) – polska prawniczka i polityk, profesor nauk prawnych.

W latach 1992–2001 prezes Narodowego Banku Polskiego, przewodnicząca Rady Polityki Pieniężnej w latach 1998–2001, wiceprezes Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) w latach 2001–2004, posłanka na Sejm RP V kadencji w latach 2005–2006, od 2006 prezydent miasta stołecznego Warszawy, w latach 2006–2017 wiceprzewodnicząca PO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Córka Wojciecha i Marii Gronkiewiczów. Ojciec był adwokatem i powstańcem warszawskim, matka pracowała w handlu zagranicznym. W dzieciństwie mieszkała przy ul. Wspólnej, później przy placu Konstytucji i przy ul. Gierymskiego. Ukończyła Szkołę Podstawową nr 113 przy ul. Chełmskiej i Liceum Ogólnokształcące im. Antoniego Dobiszewskiego przy ul. Dolnej[1].

W 1975 ukończyła z wyróżnieniem studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalizacją publiczne prawo gospodarcze[1]. W 1981 uzyskała stopień doktora na podstawie pracy zatytułowanej Rola ministra przemysłowego w zarządzaniu gospodarką państwową. W 1993, już jako urzędujący prezes NBP, na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pod tytułem Bank Centralny – od gospodarki planowej do rynkowej otrzymała stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. W 2013 uzyskała tytuł profesora nauk prawnych[2].

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu studiów pracowała na Wydziale Prawa i Administracji UW. W latach 1990–1992 była adiunktem na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od 1994 jest profesorem UW na Wydziale Prawa i Administracji. Została nauczycielem akademickim w Zakładzie Administracyjnego Prawa Gospodarczego i Bankowego, Instytutu Nauk Prawno-Administracyjnych UW. Objęła stanowisko profesora Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, pracownika Katedry Europejskiego Prawa Bankowego i Polityki Finansowej w Instytucie Politologii Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych tej uczelni. Członek Collegium Invisibile[3].

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 1991[edytuj | edytuj kod]

W 1980 brała udział w zakładaniu struktur NSZZ „Solidarność” na Wydziale Prawa i Administracji UW[4]. W latach 1989–1992 pełniła funkcję przewodniczącej koła wydziałowego. W 1982 zaczęła brać udział w Ruchu Odnowy w Duchu Świętym.

Od 1991 była członkinią Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Bankowego. W 1991 kandydowała do Sejmu z listy marginalnej partii politycznej Victoria, która miała współtworzyć zaplecze polityczne prezydenta Lecha Wałęsy.

Prezes Narodowego Banku Polskiego[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1991 prezydent Lech Wałęsa złożył w Sejmie wniosek o powołanie Hanny Gronkiewicz-Waltz na stanowisko prezesa Narodowego Banku Polskiego, jednak w głosowaniu 18 grudnia 1991 jej kandydatura nie uzyskała wymaganej większości. Prezydent ponowił jej kandydaturę w marcu 1992. W głosowaniu 5 marca 1992 została przez Sejm powołana na stanowisko prezesa NBP[5].

W czasie sprawowania przez nią funkcji prezesa NBP upłynniono kurs złotego wobec walut wymienialnych, zaś w 1995 weszła w życie ustawa o denominacji złotego. W lutym 1998 prezydent Aleksander Kwaśniewski złożył wniosek o powołanie jej przez Sejm na stanowisko prezesa NBP na kolejną kadencję. Uchwałę powołującą ją na to stanowisko Sejm podjął 19 lutego 1998. W latach 1998–2000 była z urzędu, jako prezes Narodowego Banku Polskiego, przewodniczącą Rady Polityki Pieniężnej. Z pracy w NBP odeszła w trakcie drugiej kadencji.

W 1995 kandydowała w wyborach prezydenckich, popierana przez Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie, Zjednoczenie Polskie, Partię Konserwatywną, Koalicję Konserwatywną, część Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, Niezależne Zrzeszenie Studentów oraz Stowarzyszenie Rodzin Katolickich. Negatywną kampanię pod jej adresem prowadziło m.in. Radio Maryja[6]. Uzyskała wynik 2,76% i nie zakwalifikowała się do drugiej tury głosowania[7].

Lata 2001–2006[edytuj | edytuj kod]

Od 2001 do 2004 była wiceprezesem ds. zasobów ludzkich i administracji Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju[8]. W 2005 wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Zajmowała się przebudową struktur partii w Warszawie. Zaangażowała się w kampanię prezydencką Donalda Tuska w wyborach w 2005.

W wyborach parlamentarnych w 2005 została wybrana największą liczbą głosów z listy PO w okręgu warszawskim. W Sejmie V kadencji przewodniczyła Komisji Skarbu Państwa. 24 czerwca 2006 objęła funkcję wiceprzewodniczącej PO, a 5 października 2013 również przewodniczącej warszawskich struktur partii. 8 września 2016 poinformowała o rezygnacji z tej funkcji, a 16 grudnia 2017 przestała być wiceprzewodniczącą PO i członkinią zarządu partii.

Prezydent Warszawy[edytuj | edytuj kod]

28 grudnia 2005 została ogłoszona przez Platformę Obywatelską kandydatką w wyborach samorządowych w 2006 na stanowisko prezydenta Warszawy. W pierwszej turze wyborów zajęła 2. miejsce, uzyskując 34,47% poparcia – 145 329 głosów. W drugiej turze pokonała Kazimierza Marcinkiewicza, uzyskując 53,18% poparcia[9]. W związku z wyborem na urząd prezydenta Warszawy wygasł jej mandat poselski[10]. 2 grudnia 2006 została zaprzysiężona na urząd prezydenta Warszawy[11]. W 2010 zdecydowała się ubiegać o reelekcję. Wygrała już w pierwszej turze wyborów, uzyskując 53,67%. W 2014 Hanna Gronkiewicz-Waltz po raz kolejny wystartowała z ramienia PO na prezydenta Warszawy. W pierwszej turze poparło ją 47,2% głosujących[12]. W drugiej turze pokonała kandydata PiS Jacka Sasina z wynikiem 58,64% głosów, uzyskując tym samym reelekcję na kolejną kadencję[13].

Inwestycje w czasie prezydentury[edytuj | edytuj kod]

Podczas prezydentury Hanny Gronkiewicz-Waltz w Warszawie powstało m.in. Centrum Nauki Kopernik[14], Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN[15] oraz Most Marii Skłodowskiej-Curie[16]. Zmodernizowana została Oczyszczalnia Ścieków „Czajka”[17], przeprowadzono prywatyzację Stołecznego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej[18], ukończono budowę I linii metra, zainicjowano i ukończono budowę centralnego odcinka II linii metra[19][20] oraz przebudowę nadrzecznych bulwarów[21][22]. Z kolei plany budowy Mostu Krasińskiego[23] oraz dokończenia obwodnicy śródmiejskiej[24] zostały odsunięte w czasie. Miasto zainwestowało w zakup nowego taboru autobusowego i tramwajowego, decydując się jednocześnie na stopniowe podnoszenie cen biletów i korekty tras[25]. W 2012 uruchomiony został system rowerów publicznych Veturilo[26].

Referendum ws. odwołania[edytuj | edytuj kod]

W 2013 opozycyjni samorządowcy i politycy rozpoczęli akcję zbierania podpisów na rzecz organizacji referendum ws. odwołania Hanny Gronkiewicz-Waltz. Głosowanie w tej sprawie odbyło się 13 października 2013[27], referendum okazało się nieważne z uwagi na zbyt niską frekwencję[28].

Afera reprywatyzacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1990, po upadku komunizmu, rozpoczął się zwrot nieruchomości warszawskich przejętych na podstawie tzw. dekretu Bieruta. Do czasu objęcia urzędu przez Hannę Gronkiewicz-Waltz zwracano ok. 130 nieruchomości rocznie. Za jej prezydentury częstotliwość zwracania nieruchomości zwiększyła się do ok. 200 nieruchomości rocznie (w 2008 i 2009 po blisko 300 kamienic)[29]. Na przypadki nadużyć podczas procesu reprywatyzacji (z okresu prezydentury Hanny Gronkiewicz-Waltz i jej poprzedników) uwagę początkowo zwracały środowiska lokatorskie, ruchy miejskie oraz media[30][31].

W szczególności ujawnienie w 2016 przez „Gazetę Stołeczną” reprywatyzacji działki na ul. Chmielnej 70[32] zwróciło uwagę mediów ogólnopolskich i przyczyniło się do ukucia terminów „afery reprywatyzacyjnej” oraz „dzikiej reprywatyzacji”[33][34][35][36][37][38][39][40][41]. Innymi przykładami nieprawidłowości, opisywanymi głównie przez dziennikarki „Gazety WyborczejIwonę Szpalę i Małgorzatę Zubik, były zwroty kamienic przy ul. Noakowskiego 16 (gdzie jednym z beneficjentów był mąż prezydent Warszawy, a do czego doszło w 2003, tj. przed objęciem urzędu przez Hannę Gronkiewicz-Waltz)[42], ul. Kazimierzowskiej 34[43], ul. Tykocińskiej 30 czy gimnazjum przy ul. Twardej 8[44].

W efekcie ujawnienia afery Hanna Gronkiewicz-Waltz zdymisjonowała wiceprezydentów Jacka Wojciechowicza i Jarosława Jóźwiaka oraz rozwiązała Biuro Gospodarki Nieruchomościami, które było odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o zwrot nieruchomości[45]. Zaprzestano też praktycznie zwrotów nieruchomości w naturze, co zbiegło się z wejściem w życie tzw. małej ustawy reprywatyzacyjnej[46][47]. Część środowisk politycznych i komentatorów uznawała, że Hanna Gronkiewicz-Waltz ponosiła polityczną odpowiedzialność i powinna podać się do dymisji[48][49][50][51][52]. Innymi następstwami sprawy były aresztowania kilkorga byłych urzędników urzędu miasta (w tym zatrudnionego przed objęciem urzędu przez Hannę Gronkiewicz-Waltz wicedyrektora BGN)[53][54] i adwokatów[55], jak też odwołanie (a później również tymczasowe aresztowanie) dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie[56]. W 2017 powołano tzw. komisję weryfikacyjną, której celem miało być wyjaśnienie i usuwanie skutków warszawskich decyzji reprywatyzacyjnych wydanych z naruszeniem prawa. Komisja kilkukrotnie wzywała prezydent Warszawy w charakterze strony lub świadka, jednak ta odmawiała stawiennictwa, m.in. podważając legalność działania tego organu[57][58][59]. Komisja nakładała na nią grzywny; część z nich następnie zostało uchylone przez sąd administracyjny[60][61].

W październiku 2017 Hanna Gronkiewicz-Waltz, omawiając wyniki zleconego wewnętrznego audytu, stwierdziła, że przy reprywatyzacji działała grupa przestępcza, która obejmowała m.in. warszawskich urzędników (w tym tych, zwolnionych przez nią dyscyplinarnie), ale również sądy i adwokatów[62][63].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

W 1994, 1997, 1998 i 1999 zaliczana przez amerykański miesięcznik finansowy „Global Finance” do grona najlepszych prezesów banków centralnych na świecie. W 1998 otrzymała Nagrodę Kisiela, a w 2006 tytuł „Kobieta Roku” miesięcznika „Twój Styl[69].

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Tekst utworu „Hanna Gronkowiec walczy” grupy muzycznej Kazik na Żywo, opublikowany na albumie Bar La Curva / Plamy na słońcu (2011), stanowi bezpośrednie odniesienie do osoby Hanny Gronkiewicz-Waltz[70].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hanna Gronkiewicz-Waltz. platforma.org. [dostęp 2012-01-25].
  2. „Wyzwaniem przyspieszanie procesów innowacyjności”. prezydent.pl, 22 listopada 2013. [dostęp 2013-11-22].
  3. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2011-04-02].
  4. Hanna Gronkiewicz-Waltz. forbes.pl. [dostęp 2012-06-10].
  5. M.P. z 1992 r. Nr 8, poz. 56
  6. Jarosław Makowski: Niepokorni synowie Kościoła. opoka.org.pl, 17 listopada 1998. [dostęp 2013-09-28].
  7. Dz.U. z 1995 r. Nr 126, poz. 604
  8. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 430. ISBN 978-83-240-2130-7.
  9. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2010-07-06].
  10. M.P. z 2006 r. Nr 87, poz. 883
  11. Gronkiewicz-Waltz: władza w oderwaniu od wielkiej polityki. wp.pl, 6 grudnia 2006. [dostęp 2010-07-06].
  12. Oficjalnie: Hanna Gronkiewicz-Waltz i Jacek Sasin w drugiej turze wyborów w stolicy. tvp.info, 19 listopada 2014. [dostęp 2014-12-02].
  13. Oficjalne wyniki wyborów w Warszawie. Gronkiewicz-Waltz triumfuje. dziennik.pl, 1 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-02].
  14. Robert Trzaska: Centrum Nauki Kopernik już otwarte. um.warszawa.pl, 5 listopada 2010. [dostęp 2013-09-27].
  15. Dariusz Bartoszewicz, Tomasz Urzykowski: Muzeum Historii Żydów – nowa atrakcja Warszawy zachwyca. wyborcza.pl, 22 kwietnia 2013. [dostęp 2013-09-27].
  16. „Ten most rozwiązuje wiele komunikacyjnych problemów”. tvn24.pl, 24 marca 2012. [dostęp 2013-09-27].
  17. Największa w Europie eko-inwestycja: warszawska oczyszczalnia ścieków Czajka. muratorplus.pl, 18 marca 2013. [dostęp 2013-09-27].
  18. Jan Fusiecki: Warszawskie ciepło sprzedane z pakietem dla pracowników. wyborcza.biz, 26 sierpnia 2011. [dostęp 2013-09-27].
  19. Kamila Małocha: W czerwcu rusza budowa II linii metra. Będą ogromne utrudnienia w ruchu. polskatimes.pl, 12 maja 2011. [dostęp 2013-09-27].
  20. Otwarcie drugiej linii metra. Dziś przejazd bezpłatnie. wp.pl, 8 marca 2015. [dostęp 2016-02-10].
  21. Filip Pabjas: Rusza wielka metamorfoza Bulwarów Wiślanych. Nowa architektura nad wodą. archirama.pl, 11 stycznia 2013. [dostęp 2013-09-27].
  22. Bulwary wiślane otwarte. „To cudowne miejsce do odpoczynku”. tvn24.pl, 2 sierpnia 2015. [dostęp 2016-02-10].
  23. Robert Biskupski: Zbudujemy nowy most. rp.pl, 8 marca 2012. [dostęp 2013-09-27].
  24. Jarosław Osowski: Inwestycyjna rzeź Pragi. Dlaczego nic tu nie budują?. gazeta.pl, 17 października 2012. [dostęp 2013-09-27].
  25. Janina Blikowska: Nowy tabor pojedzie na krótsze trasy. zw.com.pl, 26 marca 2013. [dostęp 2013-09-27].
  26. Krzysztof Śmietana: Ruszyły rowery Veturilo. 1000 wypożyczeń po 4 godzinach. wyborcza.pl, 1 sierpnia 2012. [dostęp 2013-09-27].
  27. Krzysztof Śmietana: Referendum w stolicy 13 października. rp.pl, 20 sierpnia 2013. [dostęp 2013-09-27].
  28. Referendum gminne w sprawie odwołania Prezydenta m.st. Warszawy przed upływem kadencji. pkw.gov.pl. [dostęp 2013-10-14].
  29. Biała Księga reprywatyzacji warszawskich nieruchomości. Wykaz postępowań dekretowych zakończonych w latach 1990–2016 wydaniem decyzji zwrotowej z uwzględnieniem spraw, w których została wydana decyzja indemnizacyjna przez ministra finansów. rp.pl, 13 lipca 2016. [dostęp 2018-06-01].
  30. Raport o reprywatyzacji warszawskiej cz. I. hoza27a.pl, 18 listopada 2010. [dostęp 2018-05-09].
  31. Danuta Frey: Reprywatyzacja: zwrot znanych nieruchomości. rp.pl, 24 marca 2012. [dostęp 2018-05-09].
  32. Iwona Szpala, Małgorzata Zubik: Kto zarobi na pl. Defilad? Ujawniamy kulisy reprywatyzacji. wyborcza.pl, 22 kwietnia 2016. [dostęp 2018-05-09].
  33. Dzika reprywatyzacja. fakt.pl. [dostęp 2018-05-09].
  34. Dzika reprywatyzacja. se.pl. [dostęp 2018-05-09].
  35. Afera reprywatyzacyjna. wp.pl. [dostęp 2018-05-09].
  36. Reprywatyzacja w Warszawie. tvn24.pl. [dostęp 2018-05-09].
  37. RAPORT: Warszawska afera reprywatyzacyjna. tvp.info. [dostęp 2018-05-09].
  38. Afera reprywatyzacyjna w Warszawie. onet.pl. [dostęp 2018-05-09].
  39. Afera reprywatyzacyjna w Warszawie. interia.pl. [dostęp 2018-05-09].
  40. Afera reprywatyzacyjna. polsatnews.pl. [dostęp 2018-05-09].
  41. Łukasz Grzegorczyk: Afera reprywatyzacyjna w Warszawie. Co wiemy do tej pory?. wprost.pl, 29 sierpnia 2016. [dostęp 2018-05-09].
  42. Iwona Szpala, Małgorzata Zubik: Co prezydent Warszawy wiedziała o kamienicy odzyskanej przez jej męża. 12 listopada 2014. [dostęp 2018-05-09].
  43. Iwona Szpala, Małgorzata Zubik: Mokotowskie marzenie Jakuba R. Fragment „Świętego prawa” – nowej książki o reprywatyzacji w Warszawie. wyborcza.pl, 5 maja 2017. [dostęp 2018-05-09].
  44. Iwona Szpala, Małgorzata Zubik: Reprywatyzacja w Warszawie. Odkręcają zwrot szkoły przy Twardej. wyborcza.pl, 12 maja 2016. [dostęp 2018-05-09].
  45. Iwona Szpala, Michał Wojtczuk: Trzęsienie ziemi w ratuszu. Co oznacza odwołanie dwóch wiceprezydentów?. wyborcza.pl, 9 września 2016. [dostęp 2018-05-09].
  46. Renata Krupa-Dąbrowska: Reprywatyzacja: urzędnicy czekają, zwrotów więc nie ma. rp.pl, 1 marca 2018. [dostęp 2018-05-09].
  47. Wchodzi w życie tzw. mała ustawa reprywatyzacyjna. lex.pl, 17 września 2016. [dostęp 2018-05-09].
  48. Paweł Szaniawski: Afera reprywatyzacyjna. Hanna Gronkiewicz-Waltz do dymisji?. newsweek.pl, 9 września 2016. [dostęp 2018-05-09].
  49. Kempa: Gronkiewicz-Waltz powinna się podać do dymisji. tvn24.pl, 22 sierpnia 2016. [dostęp 2018-05-09].
  50. Oświadczenie Miasto Jest Nasze po dymisjach w ratuszu. miastojestnasze.org, 8 września 2016. [dostęp 2018-05-09].
  51. Tyszka: Gronkiewicz-Waltz do dymisji. interia.pl, 18 czerwca 2017. [dostęp 2018-05-09].
  52. Gronkiewicz-Waltz do dymisji? Gowin: Jestem przekonany, że pani prezydent nie zdecyduje się na to honorowe rozwiązanie. wpolityce.pl, 30 czerwca 2017. [dostęp 2018-05-09].
  53. Wrocław: Jakub R. aresztowany ws. reprywatyzacji w Warszawie. gazetaprawna.pl, 1 lutego 2017. [dostęp 2018-05-09].
  54. Afera reprywatyzacyjna. Pięć osób aresztowanych. tvn24.pl, 14 maja 2017. [dostęp 2018-05-09].
  55. Afera reprywatyzacyjna w Warszawie. Dwoje adwokatów aresztowanych. polskieradio.pl, 13 maja 2017. [dostęp 2018-05-09].
  56. Anna Krzyżanowska: Były dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie Grzegorz M. zostaje w areszcie. rp.pl, 15 listopada 2017. [dostęp 2018-05-09].
  57. Hanna Gronkiewicz-Waltz nie stawiła się przed komisją weryfikacyjną: „Nie można łączyć roli świadka z rolą organu czy strony”. newsweek.pl, 27 marca 2018. [dostęp 2018-05-09].
  58. Hanna Gronkiewicz-Waltz nie stawiła się przed komisją weryfikacyjną. wprost.pl, 29 czerwca 2017. [dostęp 2018-05-09].
  59. Gronkiewicz-Waltz nie stawiła się przed komisją weryfikacyjną. Jest kolejna grzywna. dziennik.pl, 18 października 2017. [dostęp 2018-05-09].
  60. Nie stawiła się na posiedzeniu komisji Jakiego. Sąd: nie musi płacić grzywny. tvn24.pl, 19 lutego 2018. [dostęp 2018-05-09].
  61. Sąd uchylił drugą grzywnę dla Hanny Gronkiewicz-Waltz. rmf24.pl, 13 listopada 2017. [dostęp 2018-05-09].
  62. „Działała grupa przestępcza, która wychodziła daleko poza urzędników”. tvn24.pl, 13 października 2017. [dostęp 2018-05-31].
  63. Michał Wojtczuk: Reprywatyzacja. Hanna Gronkiewicz-Waltz: W ratuszu działała grupa przestępcza. wyborcza.pl, 14 października 2017. [dostęp 2018-05-09].
  64. M.P. z 2010 r. Nr 98, poz. 1144
  65. M.P. z 2001 r. Nr 21, poz. 345
  66. Prezydent zwleka z zagranicznymi orderami. wyborcza.pl, 3 listopada 2008. [dostęp 2010-07-05].
  67. Szwedzki order dla Prezydent Warszawy. um.warszawa.pl, 10 maja 2011. [dostęp 2013-09-27].
  68. Król Belgii odznaczył prezydent Warszawy. Za co?. wyborcza.pl, 29 października 2011. [dostęp 2013-09-27].
  69. „Twój Styl” przyznał tytuł Kobiety Roku Andżelice Borys. press.pl, 15 marca 2006. [dostęp 2015-09-30].
  70. Kazik Staszewski: Radio ingeruje w muzykę. rp.pl, 25 listopada 2011. [dostęp 2011-12-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]