Hans-Valentin Hube

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hans-Valentin Hube
Ilustracja
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia

29 października 1890
Naumburg (Saale)

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1944
Obersalzberg

Przebieg służby
Lata służby

1909−1944

Siły zbrojne

Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht

Stanowiska

dowódca:
16 Dywizja Grenadierów Pancernych
1 Armii Pancernej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu, mieczami i brylantami Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Honoru za Wojnę Światową 1914-1918 Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy I Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy IV Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Czarna odznaka za rany (Cesarstwo Niemieckie) Order Fryderyka (Anhalt) Krzyż Komandorski Sabaudzkiego Orderu Wojskowego

Hans-Valentin Hube (ur. 29 października 1890 w Naumburg (Saale), zm. 21 kwietnia 1944 w Obersalzbergu) – niemiecki oficer w stopniu generała, służył w armii podczas pierwszej i drugiej wojny światowej. Jeden z 27 oficerów odznaczonych Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Diamentami. Zginął w katastrofie lotniczej.

Wiosną 1944, dowodząc 1 Armią Pancerną, udało mu się przerwać pierścień radzieckiego okrążenia i dołączyć na północ od Czerniowców do pozostałych jednostek niemieckich. Wyrażajac swoje uznanie, Hitler awansował go do stopnia generała pułkownika i nadał Brylanty do posiadanego Krzyża Rycerskiego, rozważając ponadto zamiar mianowania Hubego na stanowisko naczelnego dowódcy wojsk lądowych. Tragiczna śmierć generała zniweczyła te zamiary[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nikolaus Below, von: Byłem adiutantem Hitlera 1937-1945. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1990, s. 353. ISBN 83-11-07767-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]