Hans Spemann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hans Spemann
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1869[1]
Stuttgart[2]
Data i miejsce śmierci 9 września 1941[1]
Fryburg Bryzgowijski[2]
Zawód embriolog, zoolog
Odznaczenia
Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny

Hans Spemann (ur. 27 czerwca 1869 w Stuttgarcie, zm. 9 września 1941 we Fryburgu Bryzgowijskim) – niemiecki biolog, embriolog i zoolog.

Był najstarszym synem wydawcy Wilhelma Spemanna. W latach 1878–1888 uczęszczał do Eberhard-Ludwigs-Gymnasium. Po opuszczeniu szkoły spędził rok pracując ze swoim ojcem, w latach 1889–1890 odbył służbę wojskową. W 1891 przystąpił do edukacji w Uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie studiował medycynę. Szczególnie zainteresowała go praca Karla Gegenbaura. W latach 1893–1894 studiował na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, gdzie poznał Augusta Friedricha Pauly'ego[2].

Od wiosny 1894 do końca 1908 pracował w Instytucie Zoologii przy Uniwersytecie w Würzburgu. W 1895 ukończył studia z zakresu zoologii, botaniki i fizyki, które posłużyły mu podczas badań nad anatomią; pracował pod okiem Theodora Boveri, Juliusa von Sachsa i Wilhelma Röntgena. Od 1908 profesor zoologii i anatomii porównawczej w Rostocku[2]. W latach 1914–1919 dyrektor Instytutu Biologii w Berlinie[1]. W latach 1919–1935 profesor zoologii na Uniwersytecie we Fryburgu[1]. W 1935 przeszedł na emeryturę, otrzymując tytuł profesor emeritus[2].

Laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w 1935 roku za odkrycie funkcji centrów organizujących wczesny rozwój zarodkowy zwierząt[1]. Swoje odkrycia opisał w Embryonic Development and Induction (1938)[2].

Przypisy

  1. a b c d e Mała encyklopedia medycyny. red. nacz. Tadeusz Różniatowski. T. III P–Ż. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988, s. 1151.
  2. a b c d e f Hans Spemann – Biographical. NobelPrize.org. [dostęp 9 stycznia 2014].