Haplografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Haplografia (od gr. ἁπλόος haplóos lub ἁπλοῦς haploûs – "pojedynczy, prosty" i γραφία grafía – "pisanie")[1][2][3] – omyłkowe pominięcie, podczas przepisywania tekstu, jednej z dwóch stojących obok siebie identycznych liter lub sylab.

Jeżeli dwie identyczne litery stały obok siebie, zdarzało się, że kopista nieświadomie opuszczał jedną z nich. Taki błąd nazywamy błędem haplografii. Termin ten dotyczy również sylab czy większych stojących obok siebie identycznych jednostek przepisanych tylko raz.

W przypadku rękopisów biblijnych, jako przykład błędu haplografii podawany jest często J 1, 3, który w wielu rękopisach ma lekcję: οὐδὲ ἔν oudè én ("ani jeden") i jest to prawdopodobnie oryginalne brzmienie tego tekstu. Niektóre rękopisy zamieniają to na: οὐδέν oudén ("nic").

Przykładem błędu haplografii jest termin idolatria pochodzący od gr. εἰδωλολατρεία eidōlolatreíā (pominięta została sylaba λο), który w takiej właśnie skróconej formie przyjął się w wielu współczesnych językach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kopaliński: HAPLO; haplografia; haploidalny. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [on-line]. [dostęp 2018-07-14].
  2. Henry George Liddell, Robert Scott: ἁπλόος (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-14].
  3. Henry George Liddell, Robert Scott: γραφία (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hadumod Bußmann, Lexikon der Sprachwissenschaft. 4. Auflage, Verlag Kröner, Stuttgart, 2008; ​ISBN 3-5204-5204-9