Harutiun Papazjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Harutiun Papazjan
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1954
Erywań
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Strona internetowa

Harutiun "Artur" Papazjan (ur. 24 maja 1954 w Erywaniu) – ormiański pianista; laureat III nagrody na X Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina (1980)[1].

Życiorys[edytuj]

Pochodzi z rodziny o tradycjach muzycznych. Początkowo uczył się w Szkole Muzycznej im. Piotra Czajkowskiego w Erywaniu. W latach 1972–1977 był studentem Państwowego Konserwatorium Muzycznego im. Komitasa w Erywaniu[2]. Dodatkowe nauki pobierał w Konserwatorium Moskiewskim[3].

Jako reprezentant ZSRR osiągnął sukcesy na kilku konkursach pianistycznych[2]:

  • Transkaukaski Konkurs Pianistyczny w Baku (1972) – I nagroda
  • Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Bedřicha Smetany w Hradec Kralowe (1974) – II nagroda (ex aequo z Mariną Abramian)
  • Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. José Vianna da Motty w Lizbonie (1979) – I nagroda
  • X Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina (1980) – III nagroda

Po sukcesie na Konkursie Chopinowskim wystąpił w kilku polskich miastach (m.in. w Poznaniu)[4], a później m.in. w Australii, Finlandii, Holandii, Japonii, Kanadzie, Szwecji i we Włoszech[5]. W 1984 przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, a rok później zadebiutował w nowojorskiej Carnegie Hall[3].

Repertuar i dyskografia[edytuj]

W jego repertuarze są utwory m.in. Fryderyka Chopina, Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Claude'a Debussy'ego i Ferenca Liszta. Nagrał wiele płyt m.in. dla wytwórni Veriton i Polskie Nagrania „Muza”[5].

Przypisy

  1. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 187.
  2. a b S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 341.
  3. a b Koncert dla Mieszkańców – Artur Papazian "Nokturny Chopina" (pol.). operalesna.sopot.pl. [dostęp 2016-06-07].
  4. S. Dybowski, op. cit., s. 342.
  5. a b S. Dybowski, op. cit., s. 343.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 341–343, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.