Heather Watson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Heather Watson
Heather Watson
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce zamieszkania Guernsey, Bradenton
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1992
Saint Peter Port
 Guernsey
Wzrost 170 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2010
Zakończenie kariery aktywna
Trener Dante Botini
Nick Bollettieri
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3 WTA, 5 ITF
Najwyżej w rankingu 38 (19 stycznia 2015)
Australian Open 3R (2013)
Roland Garros 2R (2011, 2012, 2014–2016)
Wimbledon 3R (2012, 2015, 2017)
US Open 1R (2011–2017)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 45 (15 kwietnia 2013)
Australian Open 2R (2015, 2016)
Roland Garros 1R (2013, 2015-2017)
Wimbledon 3R (2016)
US Open 2R (2016)
Strona internetowa
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska Wspólnoty Narodów młodzieży
Złoto
Pune 2008 gra pojedyncza

Heather Watson (ur. 19 maja 1992 w Guernsey) – brytyjska tenisistka pochodzenia papuasko-angielskiego, zwyciężczyni Wimbledonu 2016 w grze mieszanej, mistrzyni juniorskiego US Open 2009 w grze pojedynczej, zawodniczka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Watson rozpoczęła przygodę z tenisem w wieku siedmiu lat. Jej trenerami są Dante Botini i Nick Bollettieri. W październiku 2005 zadebiutowała w juniorskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. Pierwszy tytuł zdobyła w czerwcu 2007 w międzynarodowych mistrzostwach Szkocji w Edynburgu. W listopadzie 2008 wygrała turniej w Méridzie, ogrywając w finale Anę Bogdan. We wrześniu 2009 zdobyła swoje pierwsze zawody wielkoszlemowe. Watson była najlepsza na kortach Flushing Meadows w Nowym Jorku, w decydującym starciu wyeliminowała Janę Buczynę.

Pierwszy turniej deblowy w gronie juniorek zdobyła w austriackim Wels, grając u boku Sally Peers. Kolejny tytuł wywalczyła w Meksyku na przełomie roku 2008 i 2009 z Chorwatką Ajlą Tomljanović. W wielkoszlemowym French Open partnerowała Tímei Babos i tenisistki doszły do finału, pokonane przez Elenę Bogdan i Noppawan Lertcheewakarn. Watson kilkanaście dni później, razem z Magdą Linette, triumfowała w Roehampton.

W 2011 roku zadebiutowała w barwach Wielkiej Brytanii w rozgrywkach Pucharu Federacji.

W 2012 roku wygrała swój pierwszy tytuł deblowy – razem z Mariną Erakovic pokonały w finale turnieju w Stanford Jarmilę Gajdošovą i Vanię King wynikiem 7:5, 7:6(7). Kolejny tytuł wywalczyła miesiąc później w Dallas. Razem z Erakovic zwyciężyły 6:3, 6:0 z parą Līga Dekmeijere i Irina Falconi. We wrześniu razem z Alicją Rosolską osiągnęła finał turnieju w Québec, gdzie uległy 6:7(5), 7:6(6), 7–10 parze Tatjana MalekKristina Mladenovic. W październiku wystąpiła w turnieju International w Osace. W rozgrywkach singlowych odniosła pierwsze zawodowe zwycięstwo, pokonując w meczu mistrzowskim Chang Kai-chen wynikiem 7:5, 5:7, 7:6(4). W grze podwójnej w parze z Kimiko Date-Krumm nie sprostały deblowi Raquel Kops-JonesAbigail Spears, przegrywając spotkanie 1:6, 4:6.

W sezonie 2014 razem z Aleksandrą Panową odniosły triumf w zawodach w Baku. W meczu mistrzowskim pokonały Ralucę Olaru i Szachar Pe’er 6:2, 7:6(3). W 2015 roku Brytyjka zwyciężyła w zawodach w Hobart, w finale pokonując Madison Brengle 6:3, 6:4.

W marcu 2016 roku Watson wygrała po raz trzeci w rozgrywkach WTA Tour, tym razem w Monterrey, gdzie w meczu mistrzowskim pokonała Kirsten Flipkens 3:6, 6:2, 6:3. W lipcu odniosła triumf w rozgrywkach wielkoszlemowych na Wimbledonie w grze mieszanej. Razem z Henrim Kontinenem pokonali w finale Annę-Lenę Grönefeld i Roberta Faraha 7:6(5), 6:4

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2013 roku Watson poinformowała o zdiagnozowaniu u niej mononukleozy zakaźnej, zakaźnej choroby wirusowej skutkującej osłabieniem organizmu[1].

Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series

Gra pojedyncza 3 (3-0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 14 października 2012 Osaka Twarda Chińskie Tajpej Chang Kai-chen 7:5, 5:7, 7:6(4)
Zwyciężczyni 2. 17 stycznia 2015 Hobart Twarda Stany Zjednoczone Madison Brengle 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 3. 6 marca 2016 Monterrey Twarda Belgia Kirsten Flipkens 3:6, 6:2, 6:3

Gra podwójna 7 (4-3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 15 lipca 2012 Stanford Twarda Nowa Zelandia Marina Erakovic Australia Jarmila Gajdošová
Stany Zjednoczone Vania King
7:5, 7:6(7)
Zwyciężczyni 2. 24 sierpnia 2012 Dallas Twarda Nowa Zelandia Marina Erakovic Łotwa Līga Dekmeijere
Stany Zjednoczone Irina Falconi
6:3, 6:0
Finalistka 1. 16 września 2012 Québec Dywanowa (hala) Polska Alicja Rosolska Niemcy Tatjana Malek
Francja Kristina Mladenovic
6:7(5), 7:6(6), 7–10
Finalistka 2. 14 października 2012 Osaka Twarda Japonia Kimiko Date-Krumm Stany Zjednoczone Raquel Kops-Jones
Stany Zjednoczone Abigail Spears
1:6, 4:6
Zwyciężczyni 3. 27 lipca 2014 Baku Twarda Rosja Aleksandra Panowa Rumunia Raluca Olaru
Izrael Szachar Pe’er
6:2, 7:6(3)
Finalistka 3. 16 października 2016 Hongkong Twarda Wielka Brytania Naomi Broady Chińskie Tajpej Chan Hao-ching
Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
3:6, 1:6
Zwyciężczyni 4. 3 marca 2018 Acapulco Twarda Niemcy Tatjana Maria Stany Zjednoczone Kaitlyn Christian
Stany Zjednoczone Sabrina Santamaria
7:5, 2:6, 10-2

Gra mieszana 2 (1-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 10 lipca 2016 Wimbledon Trawiasta Finlandia Henri Kontinen Niemcy Anna-Lena Grönefeld
Kolumbia Robert Farah
7:6(5), 6:4
Finalistka 1. 16 lipca 2017 Wimbledon Trawiasta Finlandia Henri Kontinen Szwajcaria Martina Hingis
Wielka Brytania Jamie Murray
4:6, 4:6

Wygrane turnieje rangi ITF[edytuj | edytuj kod]

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75 000 $
turnieje z pulą nagród 50 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza (5)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 19/07/2009 Wielka Brytania Frinton-on-Sea ITF 10 000 trawiasta Wielka Brytania Anna Fitzpatrick 4:6, 6:4, 6:2
2. 25/07/2010 Wielka Brytania Wrexham ITF 25 000 twarda Indie Sania Mirza 6:2, 6:4
3. 07/11/2010 Kanada Toronto ITF 50 000 twarda Francja Alizé Lim 6:3, 6:3
4. 16/02/2014 Stany Zjednoczone Midland ITF 100 000 twarda Rosja Ksienija Pierwak 6:4, 6:0
5. 18/05/2014 Czechy Praga ITF 100 000 ziemna Słowacja Anna Schmiedlová 7:6(5), 6:0

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 2009 Stany Zjednoczone US Open Twarda Rosja Jana Buczina 6:4, 6:1

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 2009 Francja French Open Ceglana Węgry Tímea Babos Rumunia Elena Bogdan
Tajlandia Noppawan Lertcheewakarn
6:3, 3:6, 8-10

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marcin Motyka: Najlepsza brytyjska tenisistka zachorowała na mononukleozę (pol.). sportowefakty.pl, 2013-04-03. [dostęp 2013-04-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]