Heinkel He 219

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Heinkel He 219 Uhu
Heinkel He 219 Uhu
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Ernst Heinkel Flugzeugwerke A.G.
Typ dwumiejscowy nocny myśliwiec
Konstrukcja dwusilnikowy średniopłat o konstrukcji metalowej, zakrytej ciśnieniowej kabinie, chowanym podwoziu z kółkiem przednim
Załoga 2 (pilot, operator radaru)
Historia
Data oblotu 15 listopada 1942
Lata produkcji 1942-1944
Egzemplarze 294 (z prototypami włącznie)[1]
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy Daimler-Benz DB 603E (He 219A-7/R2)
Moc 1324 kW (He 219A-7/R2)
Wymiary
Rozpiętość 18,5 m (He 219A-7/R2)
Długość 16,34 m (He 219A-7/R2)
Wysokość 4,1 m (He 219A-7/R2)
Powierzchnia nośna 44,5 m² (He 219A-7/R2)
Masa
Własna 8345 kg (He 219A-7/R2)
Startowa 15100 kg (He 219A-7/R2)
Osiągi
Prędkość maks. 585 km/h (He 219A-7/R2)
Prędkość wznoszenia 600 m/min (He 219A-7/R2)
Pułap 9800 m (He 219A-7/R2)
Zasięg 1850 km (He 219A-7/R2)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka MG 151 kalibru 20 mm (2 w skrzydłach i 2 gondoli pod kadłubem), 2 działka MK 108 kalibru 30 mm tzw. Schräge Musik (umieszczone w kadłubie i zaklinowane pod kątem 65 stopni do przodu w górę, dla wersji He 219A-7/R2)
Wyposażenie dodatkowe
radary: FuG 220 Lichtenstein SN-2 i FuG 218 Neptun, odbiorniki radiowe: FuG 10P i FuG 16ZY, urządzenie identyfikujące swój-obcy FuG 25a, radiowysokościomierz FuG 101a, odbiornik sygnałów radionawigacyjnych pomagających podczas lądowania bez widoczności z ziemi FuB1 2F (dla wersji He 219A-7/R2)
Użytkownicy
Niemcy, po wojnie Wielka Brytania, USA i Czechosłowacja
Rzuty
Rzuty samolotu

Heinkel He 219 Uhu – nocny samolot myśliwski, konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Konstruktorzy z zakładów Heinkla przystąpili w 1940 r. do pracy nad samolotem rozpoznawczym dalekiego zasięgu z kabiną ciśnieniową i trójkołowym podwoziem z kołem przednim; opracowali również wersję jako myśliwca bombardującego oraz przeznaczonego do działań na dużej wysokości[2]. Alianci nasilali ataki powietrzne na Niemcy, wobec tego gen. Josef Kammhuber zdecydował o przekształceniu He 219 w myśliwiec nocny. Pierwszy lot odbył się 15 listopada 1942 roku, a chrzest bojowy przeszedł w nocy z 11 na 12 czerwca 1943 roku. Wyposażony był w radar krótkiego zasięgu – FuG 212 Liechtenstein C- 1, a następnie Liechtenstein C-1, SN-2. Samoloty były produkowane w Schwecht, planowano również produkcję w Mielcu, ale okazało się to niemożliwe z powodu braku wykwalifikowanego personelu. Pomimo znacznej skuteczności w zwalczaniu alianckich bombowców, produkcję tego myśliwca wstrzymano w maju 1944 roku na korzyść Ju 88 G i Do 335. Były przewidywane wersje rozwojowe tego samolotu: He 219C oraz He 319 i 419, ogółem wyprodukowano 268 samolotów (oraz 20 prototypów)[2].

Najważniejsze wersje:

  • He 219A-5/R1 uzbrojona w dwa działka MG 151 20 mm, dwa działka MK108 30 mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-5/R3 uzbrojona w dwa działka MG 151 20 mm, dwa działka MK108 30 mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-6 przeznaczony do zwalczania brytyjskich samolotów De Havilland Mosquito, pozbawiony opancerzenia i z uzbrojeniem zredukowanym do czterech działek MG 151 20 mm. Napęd stanowiły silniki DB 603 L wyposażone w dwustopniową turbosprężarkę o mocy startowej 1544 kW (1750 KM). Samolot osiągał 650 km/h.
  • He 219 A-7 wersja o zwiększonym opancerzeniu, kabiną ciśnieniową, obaj członkowie załogi zajmowali fotele wyrzucane. Wyposażenie radiowe było bardzo bogate: radar FuG 220 Lichtenstein SN-2 oraz FuG 218 Neptun, odbiornik radiowy FuG 10P, urządzenie identyfikacyjne "swój – obcy" FuG 25 a. Na uzbrojenie składały się cztery działka MG 108 i MK 103 30mm oraz dwa działka MG 151 kalibru 20 mm (He 219 A-7/R-1).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alexander Lüdeke, Weapons of World War II, Bath: Parragon, 2011, s. 196, ISBN 978-1-4454-2435-4, OCLC 744570428.
  2. a b Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 83-7169-309-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945: Tom II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.
  • Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 83-7169-309-5.