Heinkel He 50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Heinkel He 50
(dane wersji He 50A)
Prototyp He 50
Prototyp He 50
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Heinkel
Typ bombowiec nurkujący lub samolot bomboworozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej
Załoga 1 lub 2 osoby
Historia
Data oblotu 1931
Lata produkcji 19331936
Wycofanie ze służby 1944
Dane techniczne
Napęd silnik gwiazdowy Bramo 322B
Moc 650 KM (478kW)
Wymiary
Rozpiętość 11,50 m
Długość 9,60 m
Wysokość 4,50 m
Powierzchnia nośna 34,80 m²
Masa
Własna 1600 kg
Startowa 2620 kg
Osiągi
Prędkość maks. 235 km/h
Prędkość przelotowa 190 km/h
Pułap 6400 m
Zasięg 600 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy MG 17 kal. 7,92 mm
bomby o masie 500 kg (jako bombowiec nurkujący)
lub 250 kg (wariant bombowo-rozpoznawczy)
Użytkownicy
Niemcy, Japonia, Chiny
Rzuty
Rzuty samolotu

Heinkel He 50 – niemiecki samolot bombowy zaprojektowany na zamówienie Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej w latach 30. XX wieku. Pozostawał na wyposażeniu przedwojennej Luftwaffe jako bombowiec nurkujący, prawie aż do końca II wojny światowej wykorzystywany jako nękający bombowiec nocny.

Projekt i rozwój[edytuj | edytuj kod]

W 1931 Marynarka Japońska złożyła w wytwórni Heinkel zamówienie ma dwumiejscowy bombowiec nurkujący o udźwigu 250 kg bomb, przystosowany do startów z katapulty, wyposażony w podwozie kołowe lub pływakowe.

Prototyp, oznaczony jako Heinkel He 50aW, ukończony został w lecie 1931. Był to dwupłatowiec o konstrukcji drewnianej, krytej płótnem i podwoziu pływakowym. Napęd stanowił silnik Junkers L5, który jednak okazał się za słaby. W drugim prototypie (He 50aL) zastosowano silnik Siemens Jupiter VI i podwozie kołowe. Kolejny egzemplarz tej wersji przemianowano na He 50b i w oparciu o niego powstał trzeci, ostateczny prototyp oznaczony jako Heinkel He 66. Stał się on bazą japońskiej konstrukcji Aichi D1A, produkowanej przez wytwórnię Nakajima.

Produkcja, zastosowanie bojowe[edytuj | edytuj kod]

He 50aL, nazwany zgodnie z niemieckimi zasadami He 50 V1, został zaprezentowany niemieckiemu ministerstwu obrony w 1932. W rezultacie uzyskano zamówienie na 3 egzemplarze rozwojowe i serię próbną liczącą 60 samolotów He 50A-1, wykonaną w 1933. Chiny złożyły zamówienie na 12 zmodyfikowanych samolotów (oznaczono je He 66b). W 1935 rozpoczęto dostarczanie samolotów do pierwszej niemieckiej jednostki nurkującej, potem stopniowo do kolejnych 9. Zostały w nich jednak szybko zastąpione przez samoloty nowych typów: Henschel Hs 123 i Junkers Ju 87 i skierowane do jednostek treningowych.

W 1943 istniejące egzemplarze He 50 zostały przekazane do jednostek specjalizujących się w nocnych atakach operujących na froncie wschodnim, gdzie do września 1944 wykorzystywane były do nalotów nękających.

Wersje samolotu[edytuj | edytuj kod]

  • He 50aW – pierwszy prototyp (wodnosamolot)
  • He 50aL – drugi prototyp
  • He 50b – trzeci prototyp; wyeksportowany do Japonii jako He 66, 3 egzemplarze przeznaczone dla Luftwaffe, napęd – silnik Bramo 322B
  • He 50A – bombowiec nurkujący, 60 egzemplarzy w ramach serii próbnej dla Luftwaffe
  • He 50L – wersja produkcyjna, 25 egzemplarzy wyprodukowanych w zakładach Heinkel, 35 – Bayerische Flugzeugwerke
  • He 66aCh – wersja eksportowa dla Chin (12 egz.), napędzana silnikiem Siemens Jupiter VIIF (Gnôme-Rhône Bristol)
  • He 66bCh – wersja eksportowa dla Chin (12 egz.), napędzana silnikiem Bramo 322B; przejęta przez Luftwaffe jako He 50B, później jednak dostarczona pierwotnemu odbiorcy. Wykorzystywany w ograniczonym zakresie podczas wojny chińsko-japońskiej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]