Helena Dłuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helena Dłuska
Data i miejsce urodzenia

13 kwietnia 1892
Paryż

Data i miejsce śmierci

16 października 1921
Chicago

Zawód, zajęcie

taterniczka

Rodzice

Kazimierz Dłuski
Bronisława Skłodowska

Helena Dłuska (ur. 13 kwietnia[1] 1892 w Paryżu, zm. 16 października 1921[2] w Chicago) – polska taterniczka, córka lekarza Kazimierza Dłuskiego i siostrzenica Marii Skłodowskiej-Curie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza turnia w Strążyskach w 1909, gdzie wypadkowy uległa Helena Dłuska

Urodziła się jako córka dwojga lekarzy – Kazimierza Dłuskiego i Bronisławy ze Skłodowskich, starszej siostry Marii Skłodowskiej.

Od najmłodszych lat mieszkała w Zakopanem, na swoje pierwsze tatrzańskie wspinaczki chodziła już w wieku 16 lat. Wspinała się najczęściej ze swoją kuzynką Ireną Pawlewską, były jednymi z pierwszych samodzielnych taterniczek. Od 1908 roku należała do STTT. W październiku 1909 uległa wypadkowi podczas samotnej wspinaczki na Kominach Strążyskich, wskutek czego doznała złamania nogi i obrażeń głowy[3]. Konsekwencją wypadku było kalectwo stopy, które uniemożliwiało jej dalszą działalność taternicką. Po tym zdarzeniu uprawiała w Tatrach jedynie turystykę, od 1912 roku była członkinią Sekcji Ochrony Tatr Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1920 wyemigrowała do Chicago, gdzie pracowała w redakcji „Dziennika Ludowego” i gdzie popełniła samobójstwo przez zatrucie gazem[4]. Liczne źródła podają błędną datę jej śmierci (wrzesień 1922), w rzeczywistości nie doczekała swoich 30. urodzin. Helena Dłuska nie ma swojego grobu. Jej prochy zostały przywiezione z Ameryki i zaginęły w powstaniu warszawskim[2].

Ważniejsze tatrzańskie osiągnięcia wspinaczkowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Świadectwo ukończenia klasy VII przez Helenę Dłuską, Archiwum Narodowe w Krakowie, (sygn. 29/2395/79, L. 58)
  2. a b Monika Nyczanka. Kiedy zmarła Helena Dłuska?. „Głos Seniora”. 06/2013. 
  3. Znowu wypadek w Tatrach. „Nowości Illustrowane”. Nr 43, s. 9, 23 października 1909. 
  4. Bolesław Chwaściński: Z dziejów taternictwa. O górach i ludziach. Warszawa: Sport i Turystyka, 1988, s. 124–126. ISBN 83-217-2463-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]