Helena Gruszecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Helena Gruszecka
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1901
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1982
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek Wiktor Detke[1]
Lata aktywności 1938–1981
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Helena Gruszecka z domu Birnbaum (ur. 20 lipca 1901 w Częstochowie, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa żydowskiego pochodzenia.

Helena Gruszecka była córką kompozytora Abrahama Bera Birnbauma, siostrą żołnierza, publicysty i tłumacza Mieczysława Birnbauma i ciotką pisarza Jerzego Pomianowskiego. Była aktorką warszawskich teatrów: Buffo[2], Ateneum, Popularnego, Komedia, Powszechnego, Małego i Ludowego.

Role filmowe[edytuj | edytuj kod]

  • Kalosze szczęścia - postać: Madame Rose (reż. Antoni Bohdziewicz, 1958)
  • Powrót (reż. Jerzy Passendorfer, 1960)
  • Dotknięcie nocy - postać: Pitorakowej (reż. Stanisław Bareja, 1961)
  • Lekarstwo na miłość (reż. J.Batory, 1965)
  • Kłopotliwy gość - postać: Pani chcącej obejrzeć cud (reż. Jerzy Ziarnik, 1971)
  • Wielka miłość Balzaka (reż. Wojciech Solarz, serial TV, 1973)
  • Noce i dnie (reż. Jerzy Antczak, serial TV, 1977)
  • Co mi zrobisz jak mnie... (reż. Stanisław Bareja, 1978)

Role w Teatrze Telewizji[edytuj | edytuj kod]

  • Skowronek, Jean Anouilh, postać: Matki (reż. Czesław Szpakowicz, 1956)
  • Julietta ze snów , Georges Neveux (reż. Czesław Szpakowicz, 1957)
  • Goście o zmierzchu, Krystyna Salaburska (reż. Władysław Sheybal, 1957)
  • Żeglarz, Jerzy Szaniawski (reż. JózefSłotwiński, 1958)
  • Diabeł domowego ogniska, Henrik Pontoppidan (reż.Maryna Broniewska, 1962)
  • Szelmostwa Skapena, Molier, postać: Neryny (reż. Jan Kulczyński Jan, 1963)
  • Maliniarz, Fritz Hochwalder, postać: Burgerl (reż. Ireneusz Kanicki, 1967)
  • Przygoda w Manor Farm wg ..., Karol Dickens, postać: Pani Wardle (reż. Lech Komarnicki, 1971)
  • 12 krzeseł (odcinek II Wielki kombinator wraca do akcji) Ilia Ilf, Eugeniusz Pietrow (reż. Konstantyn Ciciszwili, 1988)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wiktor Detke
  2. Tomasz Mościcki: Teatry Warszawy 1939. Kronika.. Warszawa: Bellona, 2009, s. 192,195. ISBN 978-83-11-11637-5.