Heliograwiura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heliograwiura z początku XX wieku autorstwa Edwarda Curtisa
Wikimedia Commons

Heliograwiura (fotograwiura) (gr.helio + grawiura) — rodzaj techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziony w 1879 przez Karela Klíča.

Papier pigmentowy pokrywa się światłoczułą emulsją żelatynową i kopiuje się na nim pozytyw rysunku przy pomocy silnego źródła światła, uzyskując w ten sposób relief żelatyny. Następnie papier pigmentowy rozprasowuje się na płycie miedzianej posypanej asfaltem syryjskim lub kalafonią, przenosząc na nią cienką warstwę żelatyny (relief). Płytę wykonaną w powyższy sposób fotomechaniczny poddaje się trawieniu chlorkiem żelazowym przy czym rolę rastra spełnia tu proszek asfaltowy. Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX wieku została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Obecnie używana sporadycznie przy reprodukcji dzieł sztuki, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Światłodruk

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia odkryć i wynalazków, red. Jezierska K. 1979 Warszawa, s. 113.