Hellmuth Reymann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Hellmutha Reymanna. Zobacz też: inne osoby o nazwisku Reymann.
Hellmuth Reymann
Ilustracja
Hellmuth Reymann podczas wizytacji stanowisk Volkssturmu w Berlinie, 1945
Generalleutnant Generalleutnant
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1892
Cesarstwo Niemieckie Holzminden
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1988
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen
Przebieg służby
Lata służby 1912–1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska dowódca:
212th Infanterie-Division Logo 1.svg 212 Dywizji Piechoty
11th Infanterie Division Logo.svg 11 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Krzyż Niemiecki Złoty Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu

Hellmuth Reymann (ur. 24 listopada 1892 w Holzminden, zm. 8 grudnia 1988 w Garmisch-Partenkirchen) – oficer niemiecki ostatecznie w stopniu generała porucznika. Jeden z ostatnich dowódców Berlina podczas końcowego ataku Armii Czerwonej w ramach operacji berlińskiej.

W czasie wojny niemiecko-sowieckiej od 1 października 1942 do 1 października 1943 dowodził 212. Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Grupy Armii Północ. Został przeniesiony na stanowisko dowódcy 13. Dywizji Polowej Luftwaffe (13. Luftwaffe-Feld-Division) w składzie XXVIII korpusu w północnej Rosji, uczestniczącego w blokadzie Leningradu. Od 1 kwietnia 1944 do 18 listopada, Reymann dowodził 11. Dywizją Piechoty. W październiku został otoczony na terenie Łotwy. Został zdymisjonowany i powrócił do Niemiec, zastąpił go generał Gerhard Feyerabend.

6 marca 1945 objął dowództwo nad oddziałami broniącymi Drezna. Został jednak przeniesiony do Berlina, by dowodzić oddziałami broniącymi miasta.

Odznaczenia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]