Helvella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piestrzyca
Ilustracja
Piestrzyca kędzierzawa (Helvella crispa)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina piestrzycowate
Rodzaj piestrzyca
Gatunek piestrzyca zatokowata
Nazwa systematyczna
Helvella L.
Sp. 2: 1180 (1753)
Typ nomenklatoryczny
Helvella mitra L. 1753

Helvella L. (piestrzyca) – rodzaj grzybów z rodziny piestrzycowatych (Helvellaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Helvella, Helvellaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy rodzaj ten zdiagnozował Karol Linneusz w 1753 i podana przez niego nazwa jest dotąd aktualna[1]. Synonimy naukowe: Acetabula (Fr.) Fuckel, Biverpa (Fr.) Boud., Boletolichen Juss., Coelomorum Paulet, Costapeda Falck, Cowlesia Nieuwl., Cyathipodia Boud., Fuckelina Kuntze, Globopilea Beauseign., Helvella subgen. Biverpa Fr., Leptopodia Boud., Macropodia Fuckel, Macroscyphus Nees ex Gray, Paxina Kuntze, Peziza sect. Acetabula Fr., Phaeomacropus Henn., Phleboscyphus Clem., Pindara Velen., Tubipeda Falck[2].

Nazwę polską nadał Franciszek Błoński w 1888 r[3].

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Saprotrofy rosnące na ziemi. Owocniki podzielone na kapelusz i trzon lub kielichowate.Kapelusze kędzierzawe, siodłowate lub miseczkowate, pokryte warstwą rodzajną. Trzony podłużnie żeberkowane lub gładkie. Konsystencja łamliwa, rzadziej elastyczna. Wysyp zarodników biały. Zarodniki eliptyczne, gładkie do kropkowanych, przeważnie z jedną dużą oleistą kroplą[4][5].

Gatunki występujące w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum[11]. Wykaz gatunków i nazwy polskie według M.A Chmiel (z wyjątkiem tych zaznaczonych odrębnymi przypisami)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  3. a b Maria Alicja Chmiel: Checklist of Polish Larger Ascomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 628. ISBN 83-7404-513-2.
  5. Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.
  6. Kozłowska M., Heluta V.P., Mułenko W., Bazyuk-Dubey I.V. 2015. Fungi of the Roztocze region (Poland and Ukraina) Part I. A checklist of larger Basidiomycota. Tow. Wyd. Nauk. Libropolis, Lublin.
  7. Chmiel M. A., Ronikier A. 2007. Materiały do znajomości Ascomycetes Tatr. Fragm. Flor. Geobot. Polonica 14(1): 183-194
  8. Krzysztofiak L., Krzysztofiak A., Romański M. 2010. Świat śluzowców, grzybów i mszaków Wigierskiego Parku Narodowego. Przyroda Wigierskiego Parku Narodowego. Seria popularnonaukowa. Stowarzyszenie "Człowiek i Przyroda". Suwałki 2010
  9. Kozłowska M., Mułenko W., Heluta V.P. 2015. Fungi of the Roztocze region (Poland and Ukraina) Part II. A checklist of microfungi and larger Ascomycota. Tow. Wyd. Nauk. Libropolis, Lublin
  10. Takson niezweryfikowany.
  11. Index Fungorum (gatunki) (ang.). [dostęp 2013-10-20].