Henri Becquerel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henri Becquerel
Antoine Henri Becquer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1852
Paryż, Francja
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1908
Croisic, Francja
Zawód chemik, fizyk
Narodowość francuska
Alma Mater École polytechnique
École nationale des ponts et chaussées
Rodzice Aleksander Edmund Becquerel
Dzieci Jean Becquerel
Krewni i powinowaci Aleksander Edmund Becquerel (ojciec)
Antoni Cezar Becquerel (dziad)
Henri Becquerel signature.svg
Odznaczenia
Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki

Antoine Henri Becquerel (ur. 15 grudnia 1852 w Paryżu, zm. 25 sierpnia 1908 w Croisic) – francuski chemik i fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1903 za odkrycie promieniotwórczości.

Życiorys[edytuj]

Henri Becquerel urodził się w Paryżu w rodzinie, która (włączając jego i jego syna) tworzyła cztery pokolenia naukowców. Jego dziad, Antoni Cezar Becquerel był odkrywcą zjawiska fotowoltaicznego, jego ojcem był Aleksander Edmund Becquerel[1]. Studiował nauki ścisłe na École Polytechnique oraz inżynierię na École Nationale des Ponts et Chaussées.

Był dwukrotnie żonaty. W 1874 roku ożenił się z córką Jules'a Jamina Lucie-Zoe-Marie Jasmin, która zmarła wkrótce po urodzeniu ich syna Jeana. Becquerel w 1890 roku ożenił się z Louise Désirée Lorieux.

W 1908, w roku jego śmierci, został wybrany prezesem Francuskiej Akademii Nauk. Zmarł w wieku 55 lat w Croisic.

Wkład w nauki przyrodnicze, odkrycia i ważniejsze prace[edytuj]

Fragment kliszy fotograficznej należącej do Becquerela, która została zaciemniona przez promieniowanie jądrowe soli uranu. Cień metalowego krzyża maltańskiego umieszczonego pomiędzy kliszą a solami uranu jest wyraźnie widoczny.

W 1892 stał się trzecim z rodziny, który zajmował stanowisko profesora fizyki w Muséum national d'Histoire naturelle. W 1894 został głównym inżynierem francuskiego ministerstwa dróg i mostów, a od 1895 także rektorem École Polytechnique. Od 1889 członek Francuskiej Akademii Nauk.

Zajmował się badaniem fluorescencji, fosforescencji, magnetyzmu i polaryzacji światła. W 1896 badał fosforescencję – chciał sprawdzić, czy promienie X odkryte przez Roentgena mają z nią związek. Fosforescencyjny minerał, będący rudą uranu, wystawił na światło słoneczne. Po długim naświetlaniu zawinął go w materiał światłoczuły (kliszę fotograficzną) oraz gruby, czarny papier nieprzepuszczający światła. Wywołana klisza okazała się zaczerniona. Becquerel odkrył, że ten minerał emituje niewidzialne promienie, jednak błędnie zinterpretował to jako fosforescencję (skutek wcześniejszego naświetlenia). Ogłosił swój wynik 24 lutego na posiedzeniu Akademii Nauk w Paryżu. W późniejsze niepogodne dni odkrył przypadkowo, że minerał z uranem zaczernia kliszę pomimo braku naświetlenia – co ogłosił 2 marca, korygując swój błąd.

Becquerel prowadził dalsze jakościowe badania za pomocą klisz fotograficznych. Doprowadziły go do kolejnych błędnych wniosków, że promienie uranu ulegają odbiciu, załamaniu i polaryzacji, tak jak światło i inne fale elektromagnetyczne, co ogłaszał na kolejnych marcowych posiedzeniach Akademii Nauk. Fizycy, w tym sam Becquerel, porzucili temat jako nieciekawy i skupili się na dużo bardziej tajemniczych promieniach X[2]. Tym razem błędy Becquerela doprowadziły do dwuletniego zastoju w badaniach nad promieniotwórczością[3]. Dopiero w 1898 Maria Skłodowska-Curie podjęła dalsze badania nad promieniami uranu, co doprowadziło ją do szybkich odkryć. Pod ich wpływem dołączył do niej mąż Pierre i w 1899 również Becquerel. Odwołał swoje błędne wnioski z marca 1896[4].

Przypadkowe odkrycie zjawiska radioaktywności przyniosło Becquerelowi połowę Nagrody Nobla z fizyki w 1903. Drugą połowę otrzymali wspólnie Pierre Curie i Maria Skłodowska-Curie (pod nazwiskiem Marie Curie).

Becquerel był autorem m.in. pracy Recherches sur une proprieté nouvelle de la matière (1903)[5].

Od nazwiska naukowca pochodzi jednostka radioaktywności bekerel.

Nagrody[edytuj]

Oprócz Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki Henri Becquerel otrzymał także następujące wyróżnienia:

  • Medal Rumforda (1900)
  • Medal Helmholtza (1901)
  • Medal Barnarda (1905)
  • Medal Toffie (1908)

Przypisy

  1. Wróblewski 2011 ↓.
  2. Wróblewski 2012 ↓, s. 9.
  3. Wróblewski 2012 ↓, s. 10, 11.
  4. Wróblewski 2012 ↓, s. 12.
  5. Henri Becquerel: Recherches sur une propriété nouvelle de la matière. Activité radiante spontanée ou radioactivité de la matière (fr.). W: Mémoires de l'Académie des Sciences de l'Institut de France, t. 46 [on-line]. Internet Archive, 1903. [dostęp 2014-04-01].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]