Henri Grappin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henri Paul Grappin (ur. 28 marca 1881, zm. 24 maja 1959) - pisarz francuski, polonista i slawista. Znawca wschodnich stosunków międzynarodowych, autor podręcznika gramatyki języka polskiego, oraz opracowania dotyczącego historii Polski.

W roku 1921 objął katedrę języka polskiego w École Nationale (Institut National des Langues et Civilisations Orientales - Państwowy Instytut Języków i Cywilizacji Wschodnich) w Paryżu, którą prowadził do 1951 r.

W okresie poprzedzającym Konferencję pokojową w Paryżu został powołany w skład komitetu, przygotowującego materiały dla delegacji francuskiej, a następnie w skład działającego równolegle "Comité d`Études Slaves" ("Komitet Badań Słowiańskich"). Jednocześnie, jako zagorzały polonofil, w latach 1918-1919 był H. Grappin współpracownikiem Wydziału Politycznego działającego wówczas w Paryżu Komitetu Narodowego Polskiego. Po reorganizacji delegacji polskiej na Konferencję pokojową (01.07.1919) Grappin wszedł w skład nowo powołanego Biura Propagandy, działając z wielkim zaangażowaniem w wielu prowadzonych przez delegację akcjach publicystyczno-propagandowych.

Działalność Grappina w interesie polskim wysoko cenił Roman Dmowski. Wybitny geograf, Eugeniusz Romer, ekspert polskiej delegacji na paryską Konferencję, tak pisał o Grappinie w jednym do przypisów w swym „Pamiętniku paryskim (...)”: Imię Grappina związane zostało w ciągu najbliższych miesięcy i lat niemal ze wszystkimi problemami polskich rewindykacji terytorialnych jako jednego z najtęższych obrońców sprawy polskiej. Powierzone mu zadania spełniał on zawsze nie tylko z niesłychaną sumiennością i znajomością rzeczy, ale też - co naprawdę łatwiejszym było dla niego niż dla któregokolwiek z Polaków zadaniem - umiał trafić do duszy francuskiego społeczeństwa, które przekonywał, nie budząc żadnych podejrzeń, na które każde, nawet najbardziej przedmiotowe polskie plaidoyer było z natury rzeczy narażone.[1]

Za swoją działalność na rzecz polskiej racji stanu został w 1926 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Uhonorowaniem polonistycznej działalności Grappina było przyznanie mu w 1947 r. członkostwa Polskiej Akademii Umiejętności.

Ważniejsze dzieła:

  • Application du principe des nationalités á la question polonaise (Zastosowanie zasady narodowościowej do sprawy polskiej), Paryż 1919;
  • Pologne et Lithuanie (Polska i Litwa), Paryż 1919;
  • La propriété fonciere sur les territoires de la Pologne historique (Własność ziemska na terenach historycznej Polski), Paryż 1919;
  • La terreur ruthene en Galicie (Terror rusiński w Galicji), Paryż 1919;
  • Polonais et Tchèques. La question de la Silésie de Teschen, Paryż 1919;
  • Histoire de la Pologne des origines à 1922 (Historia Polski od jej początków do 1922), Paryż, Wiedeń: wyd. Larousse, 1922;
  • Introduction phonétique à l'étude de la langue polonaise (Fonetyczne wprowadzenie do języka polskiego), Paryż 1944;
  • Grammaire de la langue polonaise (Gramatyka języka polskiego) - Paryż (Instytut Slawistyki) 1942, ​ISBN 2-7204-0054-8

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Romer Eugeniusz: Pamiętnik paryski (1918-1919), Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław·Warszawa·Kraków·Gdańsk·Łódź 1989, s. 177, ​ISBN 83-04-03052-7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barański Mirosław J.: Zapomniany Henri Grappin, w: „Zwrot” nr 10/2009 (719), s. 48-49.