Henry Shelton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henry Hugh Shelton
Ilustracja
gen. Henry Hugh Shelton
generał generał
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1942
Tarboro, Karolina Północna,
Stany Zjednoczone 
Przebieg służby
Lata służby 19632001
Siły zbrojne Emblem of the United States Department of the Army.svg United States Army
Stanowiska dowódca: 82. Dywizji Powietrznodesantowej,
XVIII Korpusu Powietrznodesantowego, Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów
Główne wojny i bitwy wojna wietnamska,
I wojna w Zatoce Perskiej
Odznaczenia
Combat Infantry Badge Master Parachutist Badge Air Assault Badge Pathfinder Badge Office of the Joint Chiefs of Staff Identification Badge Odznaka Spadochronowa (Niemcy)
Defense Distinguished Service Medal (czterokrotnie) Distinguished Service Medal (trzykrotnie) Legia Zasługi (dwukrotnie) Brązowa Gwiazda (czterokrotnie) Purpurowe Serce Meritorious Service Medal Air Medal Army Commendation Medal (czterokrotnie) National Defense Service Medal (dwukrotnie) Medal Ekspedycji Sił Zbrojnych  (Stany Zjednoczone) Vietnam Service Medal (pięciokrotnie) Southwest Asia Service Medal (trzykrotnie) Army Service Ribbon Army Overseas Service Ribbon Vietnam Gallantry Cross Medal "Za kampanię w Wietnamie" Presidential Unit Citation US Navy Presidential Unit Citation Joint Meritorious Unit Award Meritorious Unit Commendation Vietnam Gallantry Cross Unit Citation Medal Wyzwolenia Kuwejtu (Arabia Saudyjska) Medal Wyzwolenia Kuwejtu (Kuwejt) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP (Polska) Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego (Wielka Brytania)
Special Forces Tab Ranger Tab

Henry Hugh Shelton (ur. 2 stycznia 1942 w Tarboro w stanie Karolina Północna) – generał armii amerykańskiej, uczestnik wojny wietnamskiej i I wojny w Zatoce Perskiej, Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (1997–2001).

Życiorys[edytuj]

Początek służby wojskowej[edytuj]

Od listopada do kwietnia 1963 był dowódcą plutonu w kompanii 1. batalionu 38. Pułku Piechoty 2. Dywizji Piechoty w Forcie Hood w stanie Teksas. Następnie został przeniesiony do Fortu Benning w stanie Georgia, gdzie od kwietnia do czerwca 1964 odbył szkolenie w jednostkach US Army Rangers. Od czerwca 1964 do lipca 1965 służył w Forcie Benning jako dowódca plutonu kompanii D w 1. batalionie 5. Pułku Kawalerii 1. Dywizji Kawalerii. 19 września 1964 został mianowany na stopień podporucznika, a 7 stycznia 1965 na stopień porucznika. Od lipca 1965 do września 1966 pozostawał poza czynną służbą w US Army Reserve.

Wojna wietnamska[edytuj]

Od września 1966 do lipca 1967, podczas II wojny indochińskiej, służył w Wietnamie jako dowódca plutonu Oddziału B-52 w 5. Grupie Sił Specjalnych US Army Special Forces. 19 marca 1967 został awansowany do stopnia kapitana. Od lipca do grudnia 1967 dowodził Oddziałem A-104 kompanii C w 5. Grupie Sił Specjalnych US Army Pacific.

W marcu 1968 powrócił do USA, gdzie służył w 11. batalionie 3. Brygady Szkoleniowej w Forcie Jackson w stanie Karolina Południowa. Następnie do grudnia 1968 służył jako oficer logistyki w Sztabie Brygady.

Od stycznia 1969 do stycznia 1970 ponownie służył w Wietnamie, tym razem w 173. Brygadzie Powietrznodesantowej, początkowo jako oficer wywiadu, a następnie jako dowódca kompanii C i oficer operacyjny 4. batalionu w 503. Pułku Piechoty.

Dalsza służba[edytuj]

Od marca do listopada 1970 odbył zaawansowany kurs dla oficerów piechoty w Szkole Piechoty US Army w Forcie Benning. Do lipca 1972 był zatrudniony jako instruktor, a następnie oficer operacyjny w Wydziale Ranger tej uczelni.

Był członkiem Pershing Rifles – organizacji studenckiej założonej przez gen. Johna Pershinga na Uniwersytecie Stanowym w Karolinie Północnej. Od sierpnia 1972 do czerwca 1973 studiował w Air Command and Staff College na terenie bazy wojskowej Maxwell Air Force w stanie Alabama. Edukację kontynuował na Auburn University, gdzie w 1973 uzyskał tytuł magistra nauk politycznych.

Od lipca 1973 do lipca 1975 służył w Schofield Barracks na Hawajach jako oficer personalny, a następnie oficer operacyjny w 2. Brygadzie 25. Dywizji Piechoty. 7 lutego 1974 został awansowany na stopień majora. W lipcu 1975 został przeniesiony do Sztabu Dywizji, gdzie służył do czerwca 1976 jako zastępca szefa działu kadr oficerskich. Następnie objął dowództwo wojsk 1. batalionu w 14. Pułku Piechoty 2. Brygady 25. Dywizji Piechoty, które sprawował do czerwca 1977.

W czerwcu 1977 powrócił z Hawajów i do kwietnia 1979 służył początkowo w dziale uzbrojenia, a następnie w Wydziale Kadr US Army w Alexandrii w stanie Wirginia. 6 listopada 1978 został awansowany na stopień podpułkownika. Następnie został przeniesiony do Fortu Lewis w stanie Waszyngton, gdzie służył od kwietnia 1979 do czerwca 1981 jako dowódca 3. batalionu 60. Pułku Piechoty w 2. Brygadzie 9. Dywizji Piechoty. W czerwcu 1981 został przeniesiony do Sztabu Dywizji, gdzie służył do końca czerwca 1982 jako zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych.

Od czerwca 1982 do czerwca 1983 studiował w National War College w Forcie McNair w Waszyngtonie. Od czerwca do października 1983 był przewodniczącym komisji śledczej w Biurze Personalnym zastępcy szefa Sztabu US Army. 1 października 1983 został awansowany do stopnia pułkownika i objął dowództwo 1. Brygady 82. Dywizji Powietrznodesantowej w Forcie Bragg w Karolinie Północnej, które piastował do października 1985. Następnie został przeniesiony do Fortu Drum w stanie Nowy Jork, gdzie służył do lipca 1987 jako szef Sztabu 10. Dywizji Górskiej. Od lipca 1987 do czerwca 1988 ponownie służył w Waszyngtonie, tym razem na stanowisku zastępcy dyrektora operacyjnego National Military Command Center, a od czerwca 1988 do lipca 1989 był odpowiedzialny za bieżące operacje wojskowe.

W służbie jako generał[edytuj]

Kolegium Połączonych Szefów Sztabów w "Złotym pokoju" w Pentagonie, 11 stycznia 2001; od lewej: gen. Richard B. Myers – wiceprzewodniczący, gen. Henry Hugh Sheltonprzewodniczący, gen. Michael E. RyanUS Air Force, gen. Eric K. ShinsekiUS Army, gen. James L. JonesUS Marine Corps, adm. Vernon E. ClarkUS Navy

1 sierpnia 1988 został awansowany na stopień generała brygady. Od lipca 1989 do maja 1991 pracował jako asystent dowódcy 101. Dywizji Powietrznodesantowej w Forcie Campbell w stanie Kentucky – gen. mjr. Jamesa H.B. Peaya III.

Od sierpnia 1990 do marca 1991 walczył w Arabii Saudyjskiej podczas I wojny w Zatoce Perskiej. Od maja 1991 do maja 1993 dowodził 82. Dywizją Powietrznodesantową. 1 października 1991 został awansowany na stopień generała majora. 7 czerwca 1993 otrzymał nominację na generała porucznika i do lutego 1996 dowodził XVIII Korpusem Powietrznodesantowym.

Od września do października 1994 uczestniczył w przygotowaniach wspólnej grupy zadaniowej przeznaczonej do operacji "Na Straży Demokracji" (ang. Operation Uphold Democracy) na Haiti.

29 lutego 1996 objął dowództwo US Special Operations Command (SOCOM) w Bazie Sił Powietrznych USA MacDill na Florydzie, które sprawował do 25 września 1997. 7 marca 1996 został mianowany generałem.

Po przejściu na emeryturę Johna M. Shalikashvilego, 1 października 1997 został zaprzysiężony jako 15. przewodniczący Kolegium Szefów Połączonych Sztabów. Był pierwszym w historii przewodniczącym pochodzącym z sił specjalnych, a drugim – po Colinie Powellu – absolwentem Korpusu Szkolenia Oficerów Rezerwy na tym stanowisku. Za jego kadencji Siły Zbrojne USA były zaangażowane w wiele operacji na całym świecie, m.in. w wojnę w Kosowie.

W czasie wydarzeń z 11 września 2001 gen. Henry Hugh Shelton był na pokładzie samolotu lecącego do Londynu. Jego obowiązki przejął dotychczasowy wiceprzewodniczący – gen. Richard B. Myers z US Air Force, który 1 października 2001 został jego następcą.

Od 1963 jest żonaty z Carolyn L. Johnson, z którą mają trzech synów.

Awanse[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

  • Combat Infantry Badge
  • Master Parachutist Badge
  • Special Forces Tab
  • Ranger Tab
  • Military Free Fall Parachute Badge
  • Air Assault Badge
  • Pathfinder Badge
  • Office of the Joint Chiefs of Staff Identification Badge
  • Defense Distinguished Service Medal – czterokrotnie
  • Distinguished Service Medal – trzykrotnie
  • Legia Zasługi (Legion of Merit) – dwukrotnie
  • Brązowa Gwiazda (Bronze Star) – czterokrotnie
  • Purpurowe Serce (Purple Hart)
  • Meritorious Service Medal
  • Air Medal
  • Army Commendation Medal – czterokrotnie
  • National Defense Service Medal – dwukrotnie
  • Armed Forces Expeditionary Medal
  • Vietnam Service Medal – pięciokrotnie
  • Southwest Asia Service Medal – trzykrotnie
  • Army Service Ribbon
  • Army Overseas Service Ribbon
  • Vietnam Gallantry Cross
  • Vietnam Campaign Medal
  • Presidential Unit Citation
  • US Navy Presidential Unit Citation
  • Joint Meritorious Unit Award
  • Meritorious Unit Commendation
  • Vietnam Gallantry Cross Unit Citation
  • Medal Wyzwolenia Kuwejtu – Arabia Saudyjska
  • Medal Wyzwolenia Kuwejtu – Kuwejt
  • Odznaka Spadochronowa – Niemcy
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP – 1999, Polska[1][2]
  • Knight Commander Orderu Imperium Brytyjskiego – 2001, Wielka Brytania

Przypisy

Bibliografia[edytuj]