Henryk Średnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Średnicki
Henryk Srednicki.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1955
Siemianowice Śląskie
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2016
Piotrków Trybunalski
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa świata
Złoto
Belgrad 1978 waga musza
Mistrzostwa Europy
Złoto
Halle 1977 waga papierowa
Złoto
Kolonia 1979 waga musza

Henryk Antoni Średnicki (ur. 17 stycznia 1955 w Siemianowicach Śląskich, zm. 10 kwietnia 2016 w Piotrkowie Trybunalskim[1]) – polski bokser, w 1978 mistrz świata w kategorii muszej.

Życiorys[edytuj]

Kariera sportowa[edytuj]

Był jednym z najwybitniejszych pięściarzy drugiej połowy lat siedemdziesiątych. Jako jedyny do tej pory Polak zdobył złoty medal mistrzostw świata. Dokonał tego podczas II Mistrzostw Świata w 1978 w Belgradzie, w wadze muszej, po wygraniu czterech walk. Startował także w I Mistrzostwach w Hawanie (1974) w wadze papierowej, ale bez powodzenia.

Był dwukrotnie mistrzem Europy. Po pierwszym starcie w Katowicach 1975 w wadze papierowej, kiedy odpadł w ćwierćfinale, w dwóch kolejnych (w Halle 1977 w wadze papierowej i w Kolonii 1979 w wadze muszej) zdobywał złote medale.

Dwa razy startował w igrzyskach olimpijskich. W Montrealu 1976 walczył w wadze papierowej; odpadł w eliminacjach. W Moskwie 1980 doszedł do ćwierćfinału wagi muszej.

Średnicki był sześciokrotnie mistrzem Polski: w wadze papierowej w 1974, 1975 i 1976, w wadze muszej w 1978 i 1979 oraz w wadze koguciej w 1982. W 1977 był wicemistrzem w wadze muszej.

Trzykrotnie zwyciężył w Turnieju im. Feliksa Stamma, w 1977 i 1978 w wadze muszej, a w 1982 w wadze koguciej.

Walczył w barwach GKS Katowice, GKS Tychy, GKS Jastrzębie i Górnika Sosnowiec. Był zawodnikiem preferującym nieustanny atak, zasypującym przeciwnika ciosami. Po zakończeniu kariery został trenerem, prowadził m.in. szkółkę bokserską w Myszkowie. Jego wychowankiem był czołowy polski bokser Łukasz Maszczyk.

Działalność polityczna[edytuj]

W 2005 wstąpił do Samoobrony RP[2]. Bezskutecznie kandydował z jej ramienia do Sejmu w okręgu rybnickim w wyborach parlamentarnych w 2007 (otrzymał 359 głosów[3]).

Śmierć i pogrzeb[edytuj]

W ostatnich latach życia chorował na chorobę Parkinsona i cukrzycę[4]. Zmarł w wieku 61 lat[4]. 14 kwietnia 2016 jego pogrzeb odbył się w Dąbrowie Górniczej[5]. Prezydent RP Andrzej Duda odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 1993, za zasługi na rzecz rozwoju kultury fizycznej, został odznaczony przez prezydenta Lecha Wałęsę Srebrnym Krzyżem Zasługi[6]. Uzyskał tytuł „Zasłużony Mistrz Sportu”. Został trzykrotnie odznaczony Złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. W 2008 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Życie prywatne[edytuj]

Był żonaty z Krystyną, z którą miał dwie córki: Katarzynę i Bożenę.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]