Henryk Żaliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Żaliński
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1938
Działoszyce
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia Polski i powszechna XIX wieku
Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Doktorat 1970 – historia
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Habilitacja 1991 – historia
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Profesura 2009
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie
Stanowisko profesor
Rektor
Okres spraw. 2005–2008
Poprzednik Michał Śliwa
Następca Michał Śliwa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski POL Medal KEN BAR.svg

Henryk Żaliński (ur. 9 grudnia 1938 w Działoszycach) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, rektor Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (2005–2008).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1961 ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Był uczniem profesorów Heleny Rzadkowskiej i Mariana Tyrowicza. Specjalizuje się w historii Polski i powszechnej XIX wieku, histroii polskich powstań narodowych oraz działalności konspiracyjno-spiskowej (1815–1864), dziejów Polonii, biografistyki i prasoznawstwa, skupiając się na badaniach Wielkiej Emigracji. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1970. W 1991 rada Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie nadała mu stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy zatytułowanej Poglądy Hotelu Lambert na kształt powstania zbrojnego 1832–1846. Profesorem nadzwyczajnym został w 1993. W 2009 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

Na początku lat 60. pracował jako nauczyciel w szkole dla pracujących. Od 1962 związany z krakowską uczelnią pedagogiczną, która zmieniła nazwę na Akademię Pedagogiczną im. KEN, a następnie na Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN. W 1991 został kierownikiem Katedry Historii XIX wieku, był też wicedyrektorem (1991–1994) i dyrektorem (1994–1999) Instytutu Historii. W latach 1999–2005 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą. W kadencji 2005–2008 zajmował stanowisko rektora Akademii Pedagogicznej. Przewodniczył Konferencji Rektorów Uczelni Pedagogicznych. Wchodził w skład Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk, był członkiem komitetu redakcyjnego „Studiów Historycznych”. Członek Światowej Rady Badań nad Polonią, Polskiego Stowarzyszenia Autorów i Dziennikarzy w Europie z siedzibą Paryżu, Polskiego Towarzystwa Historycznego, Komisji PAU do Badań Diaspory Polskiej oraz Komisji Prasoznawstwa przy Polskiej Akademii Nauk.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (1991) i Krzyżem Oficerskim (2003)[1] Orderu Odrodzenia Polski. Wyróżniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1985), Medalem Honorowym „Polonia Semper Fidelis” (1998), Krzyżem Zasługi dla Muzeum Niepodległości (2019). W 2008 otrzymał tytuł profesora honorowego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Ogienki w Kamieńcu Podolskim.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1976: Kształt polityczny Polski w ideologii Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (1832–1946)
  • 1976: Towarzystwo Demokratyczne Polskie o władzach powstańczych. Z dziejów myśli wojskowej wielkiej Emigracji
  • 1982: Stracone szanse: Wielka Emigracja o powstaniu listopadowym
  • 1990: Poglądy Hotelu Lambert na kształt powstania zbrojnego 1832–1846
  • 1992: Społeczeństwo i niepodległość (współredaktor)
  • 1994: Galicyjskie dylematy (współredaktor)
  • 1995: Lwów. Miasto, społeczeństwo, kultura. Studia z dziejów Lwowa. T. I (współredaktor)
  • 1998: Lwów. Miasto, społeczeństwo, kultura. Studia z dziejów Lwowa. T. II (współredaktor)
  • 1999: Wielka Historia Polski. T. VI: 1815–1848 (współautor)
  • 2002: Wielka Historia Polski. T. IV: 1696–1830 (współautor)
  • 2002: Wielka Historia Polski. T. V: 1830–1864 (współautor)
  • 2006: Kraj, emigracja, niepodległość: studia i szkice
  • 2007: O nas bez nas. Historia Polski w historiografiach obcojęzycznych (współredaktor)
  • 2009: Galicja w Księstwie Warszawskim (współredaktor)
  • 2010: Mélanges offerts à Bronisław Geremek. Par ses Collègues, Admirateurs et Amis de Pologne et de France (współredaktor)
  • 2020: Jan Żaliński, Pamiętnik. Wspomnienia z Działoszyc (1904–1939) (redaktor)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]