Henryk (książę holenderski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk
Henryk Waldemar Albrecht Ernest
Jego Królewska Wysokość książę Niderlandów, książę Mecklenburg-Schwerin
ilustracja
wizerunek herbu
Dane biograficzne
Dynastia Mecklenburg-Schwerin
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1876
Schwerin
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1934
Haga
Ojciec Fryderyk Franciszek II
Matka Maria Schwarzburg-Rudolstadt
Żona Wilhelmina van Oranje-Nassau
od 1901
do 1934
Dzieci Juliana van Oranje-Nassau
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Hiszpania) Order Orła Czarnego (Prusy) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Wendyjskiej (Wielkie Księstwo Mecklemburgii-Schwerin) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Wieży i Miecza (Portugalia) Order Królewski Serafinów (Szwecja)

Henryk, książę Niderlandów, urodzony jako Henryk Waldemar Albrecht Ernest Mecklemburg-Schwerin, niem. Heinrich Wladimir Albrecht Ernst, hol. Hendrik Wladimir Albrecht Ernst (ur. 19 kwietnia 1876 w Schwerinie - zm. 3 lipca 1934 w Hadze) – książę Meklemburgii-Schwerin, arystokrata niemiecki, książę Niderlandów jako książę małżonek.

Biografia[edytuj]

Henryk był najmłodszym synem wielkiego księcia Fryderyka Franciszka II i jego żony wielkiej księżnej Marii, z domu von Schwarzburg-Rudolstadt. Był też przyrodnim bratem księcia Fryderyka Franciszka, późniejszego kolejnego wielkiego księcia Fryderyka Franciszka III.

6 lutego 1901 obdarzony tytułem księcia Holandii, stopniem wiceadmirała floty i mianowany naczelnym dowódcą armii[1], następnego dnia poślubił w Hadze, Wilhelminę, królową Holandii. Nie było to udane małżeństwo, Henryk zdradzał żonę i miał nawet kilkoro nieślubnych dzieci. Jedynym dzieckiem, które miał z Wilhelminą była córka - przyszła królowa Juliana (ur. w 1909).

Nosił również tytuł księcia Oranii-Nassau.

W 1926 odznaczony Orderem Orła Białego.[2]

Przypisy

  1. Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007, s. 153
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 300.

Bibliografia[edytuj]

  • Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007.