Henryk (książę holenderski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk
Henryk Waldemar Albrecht Ernest
Jego Królewska Wysokość książę Niderlandów, książę Mecklenburg-Schwerin
ilustracja
wizerunek herbu
Dane biograficzne
Dynastia meklemburska
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1876
Schwerin
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1934
Haga
Ojciec Fryderyk Franciszek II
Matka Maria Schwarzburg-Rudolstadt
Żona Wilhelmina van Oranje-Nassau
od 1901
do 1934
Dzieci Juliana van Oranje-Nassau
Odznaczenia
Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Order Gryfa (Meklemburgia) Order Złotego Runa (Hiszpania) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Order Orła Czarnego (Prusy) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Krzyż Wielki Orderu Wieży i Miecza (Portugalia)

Henryk, książę Niderlandów, urodzony jako Henryk Waldemar Albrecht Ernest Mecklemburg-Schwerin, niem. Heinrich Wladimir Albrecht Ernst, hol. Hendrik Wladimir Albrecht Ernst (ur. 19 kwietnia 1876 w Schwerinie – zm. 3 lipca 1934 w Hadze) – książę Meklemburgii-Schwerin, arystokrata niemiecki, książę Niderlandów jako książę małżonek.

Życiorys[edytuj]

Henryk był najmłodszym synem wielkiego księcia Fryderyka Franciszka II i jego żony wielkiej księżnej Marii, z domu von Schwarzburg-Rudolstadt. Był też przyrodnim bratem księcia Fryderyka Franciszka, późniejszego kolejnego wielkiego księcia Fryderyka Franciszka III.

6 lutego 1901 obdarzony tytułem księcia Holandii, stopniem wiceadmirała floty i mianowany naczelnym dowódcą armii[1], następnego dnia poślubił w Hadze, Wilhelminę, królową Holandii. Nie było to udane małżeństwo, Henryk zdradzał żonę i miał nawet kilkoro nieślubnych dzieci. Jedynym dzieckiem, które miał z Wilhelminą była córka – przyszła królowa Juliana (ur. w 1909).

Nosił również tytuł księcia Oranii-Nassau.

W 1926 odznaczony Orderem Orła Białego[2].

Przypisy

  1. Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007, s. 153
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 300.

Bibliografia[edytuj]

  • Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007.