Henryk Andracki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Andracki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1933
Samarzewo
Data śmierci 10 października 2019
Siły zbrojne lWP, Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Złoty Medal „Za zasługi dla Ligi Obrony Kraju” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złota Odznaka „Za zasługi w zwalczaniu powodzi” Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR) Medal „60 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „70 lat Radzieckich Sił Zbrojnych”

Henryk Andracki (ur. 1 marca 1933 w Samarzewie), zm. 10 października 2019[1] – polski wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1937 mieszkał z rodziną w Słupcy, gdzie w 1948 ukończył szkołę podstawową. W 1952 ukończył technikum we Wrocławiu. Absolwent Wydziału Elektroniki Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie (1956). W latach 1983–1993 był szefem Wojsk Łączności Ministerstwa Obrony Narodowej i Sztabu Generalnego WP. W 1983 roku został mianowany na stopień generała brygady[2].

W latach 1990–1991 był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Myśl Wojskowa”. Był także jednym z inicjatorów powołania Klubu Generałów Wojska Polskiego, od czerwca 2001 do września 2004 pełnił funkcję jego skarbnika, w kolejnej kadencji (do września 2007) był członkiem Komisji Rewizyjnej[3].

W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z ramienia BBWR[4]. Od września 1994 do kwietnia 1997 zasiadał w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji[5]. Wraz z prawnikiem Tomaszem Kwiatkowskim został powołany do KRRiT przez prezydenta Lecha Wałęsę na miejsce odwołanych przez niego Marka Markiewicza i Macieja Iłowieckiego za rzekome rażące naruszenia ustawy o radiofonii i telewizji. Pełnił także funkcję doradcy prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona główna. Oddział Warszawa ŚZPŻŁ. [dostęp 2019-10-10].
  2. 60 lat Wydziału Elektroniki. „Głos Akademicki”. Nr 5–6, 2011. [dostęp 2014-08-28]. 
  3. Historia Klubu Generałów WP. klubgeneralow.pl. [dostęp 2011-10-17].
  4. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 września 1993 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 19 września 1993 r. (M.P. z 1993 r. nr 50, poz. 470).
  5. Historia. krrit.gov.pl. [dostęp 2011-10-17].
  6. Zapis stenograficzny (621) z 49. posiedzenia Komisji Skarbu Państwa i Infrastruktury w dniu 4 lutego 2003 r.. senat.pl. [dostęp 2012-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989–2002. Warszawa: Wydawnictwo von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.
  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990. T. t. I: A-H. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, s. 73–75.